maja

czwartek

3. wielkanocny

Rok liturgiczny: C/I

Pierwsze czytanie:

Dz 8, 26-40

Psalm responsoryjny:

Ps 66

Werset przed Ewangelią:

J 6, 51ab

Ewangelia:

J 6, 44-51

Patroni:

św. Izajasz,
św. Hermas,
św. Pachomiusz,
Męczennicy z Persji ,
św. Dionizy,
św. Geruntiusz,
św. Beatus,
bł. Fortis Gabrielli,
bł. Tomasz Pickering,
bł. Maria Teresa od Jezusa {Carolina} Gerhardinger,
bł. Stefan Grelewski

Liturgia na dzień 2019-05-09:

Pierwsze czytanie

Dz 8, 26-40

Czytanie z Dziejów Apostolskich

Anioł Pański powiedział do Filipa: «Wstań i pójdź około południa na drogę, która prowadzi z Jerozolimy do Gazy: jest ona pusta». A on poszedł. Właśnie wtedy przybył do Jerozolimy oddać pokłon Bogu Etiop, dworzanin królowej etiopskiej Kandaki, zarządzający całym jej skarbcem, i wracał, czytając w swoim wozie proroka Izajasza.

«Podejdź i przyłącz się do tego wozu» – powiedział Duch do Filipa. Gdy Filip podbiegł, usłyszał, że tamten czyta proroka Izajasza: «Czy rozumiesz, co czytasz?» – zapytał.

A tamten odpowiedział: «Jakżeż mogę rozumieć, jeśli mi nikt nie wyjaśni?» I zaprosił Filipa, aby wsiadł i spoczął przy nim.

A czytał ten urywek Pisma: «Prowadzą Go jak owcę na rzeź, i jak baranek, który milczy, gdy go strzygą, tak On nie otwiera ust swoich. W Jego uniżeniu odmówiono Mu słuszności. Któż zdoła opisać ród Jego? Bo Jego życie zabiorą z ziemi».

«Proszę cię, o kim to Prorok mówi, o sobie czy o kimś innym?» – zapytał Filipa dworzanin. A Filip otworzył usta i wyszedłszy od tego tekstu Pisma, opowiedział mu Dobrą Nowinę o Jezusie.

W czasie podróży przybyli nad jakąś wodę: «Oto woda – powiedział dworzanin – cóż stoi na przeszkodzie, abym został ochrzczony?» I kazał zatrzymać wóz, i obaj, Filip i dworzanin, weszli do wody. I ochrzcił go.

A kiedy wyszli z wody, Duch Pański porwa ł Filipai dworzanin już więcej go nie widział. Jechał zaś z radością swoją drogą. A Filip znalazł się w Azocie i głosił Ewangelię, przechodząc przez wszystkie miasta, aż dotarł do Cezarei.

Psalm responsoryjny

Ps 66

Psalm (Ps 66 (65), 8-9. 16-17. 19-20 (R.: por. 1b))

Niech cała ziemia chwali swego Pana
Albo: Alleluja

Błogosławcie, ludy, naszemu Bogu *
i rozgłaszajcie Jego chwałę,
bo On życiem obdarzył naszą duszę *
i nie dał się potknąć naszej nodze.

Niech cała ziemia chwali swego Pana
Albo: Alleluja

Przyjdźcie i słuchajcie mnie wszyscy, †
którzy boicie się Boga, *
opowiem, co uczynił mej duszy.
Do Niego wołałem moimi ustami, *
chwaliłem Go moim językiem.

Niech cała ziemia chwali swego Pana
Albo: Alleluja

Bóg mnie wysłuchał, *
przyjął głos mojej modlitwy.
Błogosławiony Bóg, który nie odepchnął mej prośby *
i nie oddalił ode mnie swej łaski.

Niech cała ziemia chwali swego Pana
Albo: Alleluja

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

J 6, 51ab

Alleluja, alleluja, alleluja

Ja jestem chlebem żywym, który zstąpił z nieba.
Jeśli ktoś spożywa ten chleb, będzie żył na wieki.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

J 6, 44-51

Słowa Ewangelii według Świętego Jana

Jezus powiedział do ludu:

«Nikt nie może przyjść do Mnie, jeżeli go nie pociągnie Ojciec, który Mnie posłał; Ja zaś wskrzeszę go w dniu ostatecznym. Napisane jest u Proroków: „Oni wszyscy będą uczniami Boga”. Każdy, kto od Ojca usłyszał i przyjął naukę, przyjdzie do Mnie. Nie znaczy to, aby ktokolwiek widział Ojca; jedynie Ten, który jest od Boga, widział Ojca. Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Kto we Mnie wierzy, ma życie wieczne.

Ja jestem chlebem życia. Ojcowie wasi jedli mannę na pustyni i pomarli. To jest chleb, który z nieba zstępuje: Kto go je, nie umrze. Ja jestem chlebem żywym, który zstąpił z nieba. Jeśli ktoś spożywa ten chleb, będzie żył na wieki. Chlebem, który Ja dam, jest moje Ciało, wydane za życie świata».

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Uczniowie Boga

Mirosław Matuszny Mirosław Matuszny

Temat: Uczniowie Boga

Wielu ludzi w historii świata uważało się za bogów. Przybierali ponadto tytuły imperatorów, królów i dobroczyńców. Historia ludzkości zna także wcale nie rzadkie przypadki budowania raju na ziemi, który kończył się istną imitacją piekła, począwszy od wieży Babel, aż po tzw. Nowy Porządek Świata. Tam, gdzie człowiek postawił się w miejscu Boga, tam marzenia o raju zamieniały się we wrota piekieł.
Zbawiciel, Który przyszedł na świat przyniósł nam orędzie o Bożej miłości. Dzisiejszy fragment Ewangelii wskazuje nam drogę, na której prawdziwie możemy w życiu zawalczyć o spełnienie się naszych marzeń o raju, drogę, na której nasze tęsknoty za spełnieniem nie będą tylko mrzonką i snem, ale spotkają się z odpowiedzią Boga, Który jako jedyny może dać nam prawdziwe niebo.
Zostać uczniem Boga, to rozpoznać w Jezusie obiecanego Mesjasza. Wsłuchać się w Jego Ewangelię i podążać drogami, na których On sam będzie naszym mistrzem i nauczycielem. Jezus nie tylko wybiera uczniów, ale On sam uczy nas czynić sobie uczniów. Nakazuje wręcz Swoim apostołom, aby szli aż na krańce świata i głosili Ewangelię udzielając chrztu.

SŁOWO BOŻE W PRAKTYCE
W byciu uczniem Boga nie ma nic z bycia światowym mędrcem. Jezus nie nakazuje nam zasiadać w rządowych ławach, prowadzić naukowych dysput ani też znać się na tajnikach obcych filozofii i religii. Zostać uczniem Boga, to w sposób autentyczny i przekonujący żyć życiem nowego człowieka, trwać aż do końca w tej nadziei, która ma spełnić się w Chrystusie. Tylko tyle, i aż tyle…

PYTANIE DLA ODWAŻNYCH
Czy jestem uczniem Boga?