Liturgia na dzień 2019-06-13:

Pierwsze czytanie

Iz 6, 1-4. 8

Czytanie z Księgi proroka Izajasza

W roku śmierci króla Ozjasza ujrzałem Pana zasiadającego na wysokim i wyniosłym tronie, a tren Jego szaty wypełniał świątynię. Serafiny stały ponad Nim; każdy z nich miał po sześć skrzydeł; dwoma zakrywał swą twarz, dwoma okrywał swoje nogi, a dwoma latał.

I wołał jeden do drugiego: «Święty, Święty, Święty jest Pan Zastępów. Cała ziemia pełna jest Jego chwały». Od głosu tego, który wołał, zadrgały futryny drzwi, a świątynia napełniła się dymem.

I usłyszałem głos Pana mówiącego: «Kogo mam posłać? Kto by Nam poszedł?» Odpowiedziałem: «Oto ja, poślij mnie!»

[lub do wyboru: Hbr 2, 10-18]

Czytanie z Listu do Hebrajczyków

Bracia:

Przystało Bogu, dla którego wszystko i przez którego wszystko istnieje, który wielu synów do chwały doprowadza, aby przewodnika ich zbawienia udoskonalił przez cierpienia. Tak bowiem Ten, który uświęca, jak ci, którzy mają być uświęceni, od Jednego wszyscy pochodzą. Z tej to przyczyny nie wstydzi się nazywać ich braćmi swymi, mówiąc: «Oznajmię imię Twoje braciom moim, pośrodku zgromadzenia będę Cię wychwalał». I znowu: «Ufność w Nim pokładać będę». I znowu: «Oto Ja i dzieci moje, które Mi dał Bóg».

Ponieważ zaś dzieci mają udział we krwi i w ciele, dlatego i On także bez żadnej różnicy otrzymał w nich udział, aby przez śmierć pokonać tego, który dzierżył władzę nad śmiercią, to jest diabła, i aby uwolnić tych wszystkich, którzy całe życie przez bojaźń śmierci podlegli byli niewoli.

Zaiste bowiem nie aniołów przygarnia, ale przygarnia potomstwo Abrahamowe. Dlatego musiał się upodobnić pod każdym względem do braci, aby stał się miłosiernym i wiernym arcykapłanem w tym, co się odnosi do Boga – dla przebłagania za grzechy ludu.

Przez to bowiem, co sam wycierpiał poddany próbie, może przyjść z pomocą tym, którzy jej podlegają.

Psalm responsoryjny

Ps 23

Ps 23 (22), 2-3. 5. 6 (R.: por. 1b)
Pan mym pasterzem, nie brak mi niczego

Pan pozwala mi leżeć na zielonych pastwiskach. †
Prowadzi mnie nad wody, gdzie mogę odpocząć, *
orzeźwia moją duszę.
Wiedzie mnie po właściwych ścieżkach *
przez wzgląd na swoją chwałę.

Pan mym pasterzem, nie brak mi niczego

Stół dla mnie zastawiasz *
na oczach mych wrogów.
Namaszczasz mi głowę olejkiem, *
kielich mój pełny po brzegi.

Pan mym pasterzem, nie brak mi niczego

Dobroć i łaska pójdą w ślad za mną *
przez wszystkie dni życia
i zamieszkam w domu Pana *
po najdłuższe czasy.

Pan mym pasterzem, nie brak mi niczego

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Ez 36, 25a. 26a

Alleluja, alleluja, alleluja

Pokropię was czystą wodą i dam wam serca nowe,
i ducha nowego tchnę do waszego wnętrza.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

J 17, 1-2. 9. 14-26

Słowa Ewangelii według Świętego Jana

W czasie Ostatniej Wieczerzy Jezus, podniósłszy oczy ku niebu, rzekł:

«Ojcze, nadeszła godzina. Otocz swego Syna chwałą, aby Syn Ciebie nią otoczył i aby mocą władzy udzielonej Mu przez Ciebie nad każdym człowiekiem dał życie wieczne wszystkim tym, których Mu dałeś.

Ja za nimi proszę, nie proszę za światem, ale za tymi, których Mi dałeś, ponieważ są Twoimi. Ja im przekazałem Twoje słowo, a świat ich znienawidził za to, że nie są ze świata, jak i Ja nie jestem ze świata. Nie proszę, abyś ich zabrał ze świata, ale byś ich ustrzegł od złego. Oni nie są ze świata, jak i Ja nie jestem ze świata.

Uświęć ich w prawdzie. Słowo Twoje jest prawdą. Jak Ty Mnie posłałeś na świat, tak i Ja ich na świat posłałem. A za nich Ja poświęcam w ofierze samego siebie, aby i oni byli uświęceni w prawdzie.

Nie tylko za nimi proszę, ale i za tymi, którzy dzięki ich słowu będą wierzyć we Mnie; aby wszyscy stanowili jedno, jak Ty, Ojcze, we Mnie, a Ja w Tobie, aby i oni stanowili w Nas jedno, by świat uwierzył, że Ty Mnie posłałeś.

I także chwałę, którą Mi dałeś, przekazałem im, aby stanowili jedno, tak jak My jedno stanowimy. Ja w nich, a Ty we Mnie! Oby się tak zespolili w jedno, aby świat poznał, że Ty Mnie posłałeś i że Ty ich umiłowałeś, tak jak Mnie umiłowałeś.

Ojcze, chcę, aby także ci, których Mi dałeś, byli ze Mną tam, gdzie Ja jestem, aby widzieli chwałę moją, którą Mi dałeś, bo umiłowałeś Mnie przed założeniem świata.

Ojcze sprawiedliwy! Świat Ciebie nie poznał, lecz Ja Ciebie poznałem, i oni poznali, że Ty Mnie posłałeś. Objawiłem im Twoje imię i nadal będę objawiał, aby miłość, którą Ty Mnie umiłowałeś, w nich była i Ja w nich».

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Najwyższy kapłan

Mirosław Matuszny Mirosław Matuszny

Temat: Najwyższy kapłan

Kapłaństwo w czasach współczesnych jest niewątpliwie jedną z najbardziej komentowanych rzeczywistości. Dziś na temat kapłaństwa i kapłanów najwięcej do powiedzenia mają ci, którzy do kościoła w ogóle nie chodzą. Pełne pozornej troski wypowiedzi, medialne ataki, a nawet fala hejtu jaka rozlewa się ostatnimi czasy względem kapłanów i Kościoła pokazuje, że być kapłanem dziś oznacza być znakiem sprzeciwu. Czymś jednym jest bowiem reakcja na sprzeniewierzenie się kapłańskiej drodze upadłych sług Bożych, czymś innym próba zmarginalizowania kapłaństwa, ograniczenie jego roli w życiu społecznym oraz zablokowanie ewangelicznego przekazu, jaki Kościół niesie od początku swego istnienia.
Kapłaństwo w czasach Starego Testamentu miało zupełnie inny wymiar niż jest to w realiach Nowego Testamentu. Składanie ofiar ze zwierząt, choć działo się to na podstawie Prawa nadanego Mojżeszowi przez Boga nie miało wymiaru zbawczego. Ofiara Jezusa Chrystusa ustanawia nowe kapłaństwo. Zbawiciel składa ofiarę z Samego Siebie. Jest zatem i ofiarą i kapłanem.
Pozostając z nami w Najświętszym Sakramencie, polecając Swoim uczniom czynić to na Swoją pamiątkę, jednocześnie ustanawia kapłaństwo sakramentalne. Nieść światu Chrystusa, sprawować Najświętszą Ofiarę, być z ludu wziętym i dla ludu postawionym to naśladować Najwyższego i wiecznego kapłana.

SŁOWO BOŻE W PRAKTYCE
Jezus zapowiadał nam prześladowania. Mówił obrazowo o drzewie zielonym i suchym. Dziś służąc Bogu doświadczamy sprzeciwu wielu. Choć niekiedy jest on motywowany niewiernością jednych, ostatecznie wykorzystywany bywa do zamykania ust w sprawach odnoszących się do Boga. Na to zaś nie wolno nam pozwolić. Ofiara sprawowana za ołtarzem musi prowadzić nas do składania ofiary z naszego życia. Na wzór Jedynego Najwyższego kapłana.

PYTANIE DLA ODWAŻNYCH
Czy pragnę naśladować Najwyższego Kapłana?