września

środa

Święto św. Stanisława Kostki, patrona Polski

Rok liturgiczny: C/I

Pierwsze czytanie:

Mdr 4,7-15

Psalm responsoryjny:

Ps 148

Drugie czytanie:

1 J 2, 12-17

Werset przed Ewangelią:

Mt 5, 8

Ewangelia:

Łk 2,41-52

Patroni:

św. Ocean,
św. Ariadna,
św. Ferreolus,
św. Eustorgiusz,
św. Senarius,
św. Ferreolus,
św. Eumeniusz,
św. Ryszarda,
św. Józef z Kupertynu,
św. Stanisław Kostka,
św. Karol Eralia Guruceta,
bł. Ferdynand Garcia Sendra i Józef Garcia Mas,
bł. Ambroży {Salwator} Chulia Ferrandis, Walenty {Wincenty} Jaunzaras Gómez, Franciszek {Justus} Lerma Martinez, Ryszard {Józef} López Mora i Modest {Wincenty} Gay Zarzo ,
bł. Józef Kut

Liturgia na dzień 2019-09-18:

Pierwsze czytanie

Mdr 4,7-15

Czytanie z Księgi Mądrości

Sprawiedliwy, choćby umarł przedwcześnie, znajdzie odpoczynek. Starość jest czcigodna nie przez długowieczność i liczbą lat się jej nie mierzy: sędziwością u ludzi jest mądrość, a miarą starości – życie nieskalane.

Ponieważ spodobał się Bogu, został umiłowany, a żyjąc wśród grzeszników, został przeniesiony. Zabrany został, by złość nie odmieniła jego myśli albo ułuda nie uwiodła duszy, bo urok marności przesłania dobro, a burza namiętności mąci prawy umysł.

Wcześnie osiągnąwszy doskonałość, przeżył czasów wiele. Dusza jego podobała się Bogu, dlatego pośpiesznie uszła spośród nieprawości.

A ludzie patrzyli i nie pojmowali ani sobie tego nie wzięli do serca, że łaska i miłosierdzie nad Jego wybranymi, i o świętych Jego staranie.

Psalm responsoryjny

Ps 148

Ps 148, 1-2. 11-13a. 13c-14 (R.: por. 12a i 13a)

Niech imię Pana wszyscy wychwalają

Chwalcie Pana z niebios, *
chwalcie Go na wysokościach.
Chwalcie Go, wszyscy Jego aniołowie, *
chwalcie Go, wszystkie Jego zastępy.

Niech imię Pana wszyscy wychwalają

Królowie ziemscy i wszystkie narody, *
władcy i wszyscy sędziowie tej ziemi,
młodzieńcy i dziewczęta, *
starcy i dzieci.

Niech imię Pana wszyscy wychwalają

Niech imię Pana wychwalają, †
bo tylko Jego imię jest wzniosłe. *
Majestat Jego ponad ziemią i niebem.
On pomnaża potęgę swego ludu. †
Oto pieśń pochwalna wszystkich Jego świętych, *
synów Izraela, ludu, który jest Mu bliski.

Niech imię Pana wszyscy wychwalają

Drugie czytanie

1 J 2, 12-17

[Czytanie do wyboru]

Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Jana Apostoła

Piszę do was, dzieci, że dostępujecie odpuszczenia grzechów ze względu na Jego imię. Piszę do was, ojcowie, że poznaliście Tego, który jest od początku. Piszę do was, młodzi, że zwyciężyliście Złego.

Napisałem do was, dzieci, że znacie Ojca, napisałem do was, ojcowie, że poznaliście Tego, który jest od początku, napisałem do was, młodzi, że jesteście mocni i że nauka Boża trwa w was, a zwyciężyliście Złego.

Nie miłujcie świata ani tego, co jest na świecie. Jeśli ktoś miłuje świat, nie ma w nim miłości Ojca. Wszystko bowiem, co jest na świecie, a więc: pożądliwość ciała, pożądliwość oczu i pycha tego życia, pochodzi nie od Ojca, lecz od świata. Świat zaś przemija, a z nim jego pożądliwość; kto zaś wypełnia wolę Bożą, ten trwa na wieki.

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Mt 5, 8

Alleluja, alleluja, alleluja

Błogosławieni czystego serca,
albowiem oni Boga oglądać będą.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

Łk 2,41-52

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Rodzice Jezusa chodzili co roku do Jeruzalem na Święto Paschy. Gdy miał lat dwanaście, udali się tam zwyczajem świątecznym. Kiedy wracali po skończonych uroczystościach, został młody Jezus w Jerozolimie, a tego nie zauważyli Jego Rodzice. Przypuszczając, że jest wśród pątników, uszli dzień drogi i szukali Go między krewnymi i znajomymi. Gdy Go nie znaleźli, wrócili do Jeruzalem, szukając Go.

Dopiero po trzech dniach odnaleźli Go w świątyni, gdzie siedział między nauczycielami, przysłuchiwał się im i zadawał pytania. Wszyscy zaś, którzy Go słuchali, byli zdumieni bystrością Jego umysłu i odpowiedziami.

Na ten widok zdziwili się bardzo, a Jego Matka rzekła do Niego: «Synu, czemu nam to uczyniłeś? Oto ojciec Twój i ja z bólem serca szukaliśmy Ciebie».

Lecz On im odpowiedział: «Czemu Mnie szukaliście? Czy nie wiedzieliście, że powinienem być w tym, co należy do mego Ojca?» Oni jednak nie zrozumieli tego, co im powiedział.

Potem poszedł z nimi i wrócił do Nazaretu; i był im poddany. A Matka Jego chowała wiernie wszystkie te sprawy w swym sercu. Jezus zaś czynił postępy w mądrości, w latach i w łasce u Boga i u ludzi.

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Mądrość Maluczkich

Mirosław Matuszny Mirosław Matuszny

Temat: Mądrość Maluczkich

Zarówno w Piśmie Świętym jak i w całej tradycji bliskowschodniej mądrość kojarzy się raczej z wiekiem sędziwym niż z młodością. Ta druga bywa raczej synonimem braku doświadczenia, ryzyka, a nawet życiowych błędów. Czyż Psalmista nie zwraca się do Najwyższego słowami: „nie pamiętaj mi grzechów i win młodości”? Jednak dziś, w święto świętego Stanisława Kostki wielbimy Boga, który daje łaskę osiągnięcia doskonałości także w wieku młodzieńczym. Gdzie zatem kryje się tajemnica, że ów przywilej starszeństwa, jakim jest doświadczenie i mądrość niektórzy zdobywają jako młodzieńcy?
Dzisiejsza liturgia słowa ukazuje nam dwunastoletniego Jezusa w świątyni zadziwiającego uczonych w Piśmie i kapłanów swoją mądrością. W przypadku Zbawiciela wiemy, że nawet będąc dzieckiem łączył w sobie naturę boską i ludzką. Sama odpowiedź, że powinien być w tym, co należy do Jego Ojca sugeruje, że odniesienie Pana do Najwyższego jest relacją synowsko ojcowską. Poza tym, wychowywany przez najświętszą z istot ludzkich, pod troskliwą opieką św. Józefa czerpał od najwcześniejszego dzieciństwa tylko najlepsze wzorce.
Spoglądając już nie tylko na Zbawiciela, ale na dzisiejszego patrona, św. Stanisława Kostkę, jak też na innych świętych i błogosławionych, którzy jako dzieci osiągnęli chwałę świętości, trzeba przyznać, że oprócz dobrego wychowania, z całą pewnością ponad miarę obfitą okazała się łaska, która zaowocowała w nich i sprawia, że odpowiadając na Boże wezwanie doszli do takiej doskonałości, której wielu innych nie osiągnęło nawet w późnej starości.

SŁOWO BOŻE W PRAKTYCE
Kiedy wielu powiada dziś, że trzeba być wyrozumiałym dla młodzieńczego wieku, że kiedyś człowiek musi się „wyszaleć”, trzeba nam z całą mocą, ale też miłością przypominać, że Bóg w każdym wieku pragnie naszej świętości. Dając łaskę życia i wzrastania w wierze jednocześnie oczekuje od nas odpowiedzi wiary, aby poprzez nią człowiek zmierzał we właściwym kierunku. Także rodzice otaczając troską, modlitwą i miłością swoje dzieci mają szansę wzrastać w świętości, wskazując im drogę i towarzysząc w dorastaniu do dania odpowiedzi Temu, Który powołuje nas wszystkich do świętości.

PYTANIE DLA ODWAŻNYCH
Czy współpracują z Bogiem na drodze powołania?