25
września
środa
Dzień powszedni albo wspomnienie bł. Władysława z Gielniowa, prezbitera
Rok liturgiczny: C/I
Pierwsze czytanie:
Ezd 9, 5-9
Psalm responsoryjny:
Tb 13
Werset przed Ewangelią:
Mk 1, 15
Ewangelia:
Łk 9, 1-6

Patroni:

  • św. Kleofas,
  • św. Firmin,
  • św. Paweł, Tatta, Sabinian, Maksym, Rufus i Eugeniusz ,
  • św. Solemnis,
  • św. Pryncypiusz,
  • św. Finbarrus,
  • św. Aunacharius,
  • św. Sergiusz de Radonez,
  • bł. Marek Criado,
  • bł. Jan Piotr {Józef} Bengoa Aranguren i Paweł Maria {Piotr} Leoz y Portillo

Liturgia na dzień 2019-09-25:

Pierwsze czytanie

Ezd 9, 5-9
Czytanie z Księgi Ezdrasza

Ja, Ezdrasz, w czasie ofiary wieczornej wstałem z upokorzenia swego, w rozdartej szacie i płaszczu padłem na kolana, wyciągnąłem dłonie do Pana, Boga mojego, i rzekłem:

«Boże mój! Bardzo się wstydzę, Boże mój, podnieść twarz do Ciebie, albowiem przestępstwa nasze urosły powyżej głowy, a wina nasza wzbiła się do nieba. Od dni ojców naszych aż po dziś dzień ciąży na nas wielka wina. My, królowie nasi, kapłani nasi zostaliśmy wydani za nasze przestępstwa pod władzę królów tych krain, pod miecz, w niewolę, na złupienie i na publiczne pośmiewisko, jak to jest dziś.

A teraz zaledwie na chwilę przyszło zmiłowanie od Pana, Boga naszego, przez to, że pozostawił nam garstkę ocalonych, że w swoim miejscu świętym dał nam schronienie, że Bóg nasz rozjaśnił oczy nasze i że pozwolił nam w niewoli naszej trochę odetchnąć, bo przecież jesteśmy niewolnikami. Ale w niewoli naszej nie opuścił nas Bóg nasz, lecz dał nam znaleźć względy u królów perskich, pozwalając nam odżyć, byśmy mogli wznieść dom Boga naszego i odbudować jego ruiny – dając nam ostoję w Judzie i Jerozolimie».

Psalm responsoryjny

Tb 13
Tb 13, 2abcde. 3-4a. 4bcd. 5. 8 (R.: por. 2a)

Pan bardzo wielki, żyjący na wieki

Niech będzie błogosławiony Bóg, który żyje na wieki, *
i niech będzie błogosławione Jego królestwo!
To On karze i okazuje miłosierdzie, †
posyła do podziemnej Otchłani *
i wyprowadza z największej zagłady.

Pan bardzo wielki, żyjący na wieki

Wysławiajcie Go, synowie Izraela, *
wobec narodów,
wśród których was rozproszył *
i tam swoją wielkość wam okazywał.

Pan bardzo wielki, żyjący na wieki

Wychwalajcie Go wobec wszelkiego stworzenia, *
gdyż On sam jest Panem i Bogiem naszym,
On sam naszym Ojcem i Bogiem *
po wszystkie czasy.

Pan bardzo wielki, żyjący na wieki

On was karci za wasze nieprawości, *
lecz zmiłuje się nad wami wszystkimi.
I zgromadzi was spośród wszelkich narodów, *
wśród których zostaliście rozproszeni.

Pan bardzo wielki, żyjący na wieki

Ja zaś wychwalam Go w ziemi mego wygnania, *
obwieszczam narodowi grzeszników Jego moc i wielkość.
Nawróćcie się, grzesznicy, †
i postępujcie przed Nim sprawiedliwie, *
kto wie, może znajdzie w was upodobanie
i miłosierdzie wam okaże.

Pan bardzo wielki, żyjący na wieki

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Mk 1, 15
Alleluja, alleluja, alleluja

Bliskie jest królestwo Boże.
Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

Łk 9, 1-6
Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus zwołał Dwunastu, dał im moc i władzę nad wszystkimi złymi duchami oraz władzę leczenia chorób. I wysłał ich, aby głosili królestwo Boże i uzdrawiali chorych.

Mówił do nich: «Nie bierzcie nic na drogę: ani laski, ani torby podróżnej, ani chleba, ani pieniędzy; nie miejcie też po dwie suknie. Gdy do jakiegoś domu wejdziecie, pozostańcie tam i stamtąd będziecie wychodzić. Jeśliby was gdzieś nie przyjęli, wychodząc z tego miasta, strząśnijcie proch z nóg waszych na świadectwo przeciwko nim!»

Wyszli więc i chodzili po wsiach, głosząc Ewangelię i uzdrawiając wszędzie.

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Wyposażeni w moc z Wysoka

Mirosław Matuszny Mirosław Matuszny

Temat: Wyposażeni w moc z Wysoka

Człowiek udręczony chorobami, zatroskany o dziś i jutro, doświadczony ponad miarę przez życie z trudem słucha o sprawach duchowych. W pierwszym rzędzie pragnie zaspokoić najpilniejsze potrzeby materialne, które warunkują jego życie na tej ziemi. Chrystus Pan posyłając apostołów z przepowiadaniem Ewangelii daje im moc działania cudów i czynienia znaków. Uczniowie Jezusa idąc z Dobrą Nowiną o Królestwie Bożym stają się niejako zaczynem tego Królestwa. Dają ludziom odczuć bezpośrednio to, co czeka nas wszystkich tam, gdzie cierpienia i śmierci już więcej nie będzie, a Jezus otrze z naszego oka każdą łzę. Stąd też apostołowie mają nie tylko przepowiadać. Będą uzdrawiać chorych, gromić demony i żyć pośród ludzi, do których zostają posłani. Ich świadectwo ma przybliżyć ludziom naukę Chrystusa. Pokazać, że nie jest to jakaś nowa filozofia, agitacja, ale droga życia, która prowadzi ku pełni szczęścia i miłości.
Zastanawiające jest jednak to, co czynić mają uczniowie, jeśli jakieś miasto czy wioska ich nie przyjmie. Strząsnąć proch z nóg, na świadectwo dla nich, że nie chcą mieć z nimi nic wspólnego. Jakże dalekie to od dzisiejszego podejścia prezentowanego przez wielu publicystów oraz świeckich i duchownych liderów. Ewangelia jest czytelnym przesłaniem dla strudzonych życiem. Niesie ukojenie i zapowiedź rzeczywistości wiecznej. My tymczasem uczyniliśmy z niej naukę, która ma konkurować z ziemskimi mądrościami. Zabiegamy o posłuch u jednostek i społeczeństw, ale sami odchodzimy tak daleko od prawdy Ewangelii, że kiedy już ktoś zechce nas wysłuchać, nie mamy mu nic ważnego do powiedzenia.
Tymczasem Dobra Nowina o Królestwie Bożym nie jest banałem. Nie jest tezą akademickiej dyskusji, ale prawdą życia. Która decyduje nie tylko o naszym życiu doczesnym, ale przede wszystkim o wieczności.

SŁOWO BOŻE W PRAKTYCE
Pozostać wiernym Ewangelii, to głosić jej przesłanie bez względu na to, czy się to komuś podoba czy nie. Pozostawać pośród tych, co chcą słuchać, strząsnąć proch z nóg na świadectwo dla tych, co ją odrzucają i iść dalej. Ewangelia pozbawiona przykazań, osierocona z najważniejszych prawd, które Zbawiciel nakazał nam głosić, a wreszcie odradykalizowana staje się nieczytelna, i niepotrzebna. Jest jak zwietrzała sól, która nikomu się nie przyda. Stąd też aby głosić Ewangelię trzeba nią żyć. Dla siebie i na świadectwo dla innych.

PYTANIE DLA ODWAŻNYCH
Czy żyję Ewangelią?