19
października
sobota
Dzień powszedni albo wspomnienie świętych męczenników Jana de Brebeuf, Izaaka Jogues’a, prezbiterów oraz Towarzyszy albo wspomnienie św. Pawła od Krzyża, prezbitera
Rok liturgiczny: C/I
Pierwsze czytanie:
Rz 4, 13. 16-18
Psalm responsoryjny:
Ps 105 (104)
Werset przed Ewangelią:
J 15, 26b. 27a
Ewangelia:
Łk 12,8-12

Patroni:

  • św. Jan de Brébeuf, Izaak Jogues, Renat Goupil, Gabriel Lalemant, Antoni Daniel, Karol Garnier i Natalis Chabanel ,
  • św. Paweł od Krzyża,
  • św. Joel,
  • św. Ptolomeusz, Lucjusz i in.,
  • św. Asteriusz,
  • św. Sabinian i Potentian,
  • św. War,
  • św. Gratus,
  • św. Ethbin,
  • św. Weran,
  • św. Akwilin,
  • św. Frideswida,
  • bł. Tomasz Helye,
  • św. Filip Howard,
  • św. Łukasz Alonsus Gorda i Mateusz Kohioye,
  • bł. Agnieszka od Jezusa Galand,
  • bł. Jerzy Popiełuszko

Liturgia na dzień 2019-10-19:

Pierwsze czytanie

Rz 4, 13. 16-18
Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Rzymian

Bracia:

Nie od wypełniania Prawa została uzależniona obietnica dana Abrahamowi i jego potomstwu, że będzie dziedzicem świata, ale od sprawiedliwości uzyskanej przez wiarę. Dlatego dziedzictwo przypada dzięki wierze, aby było z łaski i aby w ten sposób obietnica pozostała niewzruszona dla całego potomstwa, nie tylko dla potomstwa opierającego się na Prawie, ale i dla tego, które żyje dzięki wierze Abrahama. On to jest Ojcem nas wszystkich – jak jest napisane: «Uczyniłem cię ojcem wielu narodów» – przed obliczem Boga. Jemu on uwierzył jako Temu, który ożywia umarłych i powołuje do istnienia to, co nie istnieje.

On to wbrew nadziei uwierzył nadziei, że stanie się «ojcem wielu narodów», zgodnie z tym, co było powiedziane: «Takie będzie twoje potomstwo».

Psalm responsoryjny

Ps 105 (104)
Psalm (Ps 105 (104), 6-7. 8-9. 42-43 (R.: por. 8a))

Pan Bóg pamięta o swoim przymierzu
Albo: Alleluja

Potomkowie Abrahama, słudzy Jego, *
synowie Jakuba, Jego wybrańcy.
On, Pan, jest naszym Bogiem, *
Jego wyroki obejmują świat cały.

Pan Bóg pamięta o swoim przymierzu
Albo: Alleluja

Na wieki pamięta o swoim przymierzu, *
obietnicy danej tysiącu pokoleń,
o przymierzu, które zawarł z Abrahamem, *
przysiędze danej Izaakowi.

Pan Bóg pamięta o swoim przymierzu
Albo: Alleluja

Pamiętał bowiem o swym świętym słowie *
danym Abrahamowi, swojemu słudze.
I wyprowadził lud swój wśród radości, *
z weselem swoich wybranych.

Pan Bóg pamięta o swoim przymierzu
Albo: Alleluja

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

J 15, 26b. 27a
Alleluja, Alleluja, Alleluja

Świadectwo o Mnie da Duch prawdy
i wy także świadczyć będziecie.

Alleluja, Alleluja, Alleluja

Ewangelia

Łk 12,8-12
Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus powiedział do swoich uczniów:

«Kto się przyzna do Mnie wobec ludzi, przyzna się i Syn Człowieczy do niego wobec aniołów Bożych; a kto się Mnie wyprze wobec ludzi, tego wyprę się i Ja wobec aniołów Bożych.

Każdemu, kto powie jakieś słowo przeciw Synowi Człowieczemu, będzie odpuszczone, lecz temu, kto bluźni przeciw Duchowi Świętemu, nie będzie odpuszczone. Kiedy was ciągać będą po synagogach, urzędach i władzach, nie martwcie się, w jaki sposób albo czym macie się bronić lub co mówić, bo Duch Święty pouczy was w tej właśnie godzinie, co należy powiedzieć».

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Ojciec wierzących

Mirosław Matuszny Mirosław Matuszny

Temat: Ojciec wierzących

Abraham jest uznawany dziś za ojca wiernych trzech religii monoteistycznych. Odwołują się do niego zarówno chrześcijanie, jak też Żydzi i muzułmanie. Spoglądając na tę niezwykłą postać z perspektywy czasu bez trudu można zrozumieć sens dzisiejszego pierwszego czytania. Abraham to ojciec wierzących. Przed wiekami, na głos Boga opuszcza dom ojca in udaje się w nieznane. Jakby tego było mało, latami czeka na spełnienie Bożej obietnicy. Z czasem czy to rozważając, co tak naprawdę Bóg miał na myśli, czy też odkładając na bok, jako niepojęte dla zwykłego śmiertelnika plany Najwyższego przywołuje na świat syna zrodzonego z niewolnicy swoje żony o imieniu Hagar. To w nim upatruje potomka, godząc się z losem, że żona Sara nie da mu już potomka. Wówczas, kiedy po ludzku małżonkowie są już zbyt starzy, aby cieszyć się potomkiem, Bóg postanawia spełnić Swoją obietnicę rodzi się syn o imieniu Izaak. Największa próba jednak wciąż była przed Abrahamem.
Owego dnia, gdy Bóg postanowił go doświadczyć ze wszech miar, Abraham staje przed żądaniem, aby złożyć syna w ofierze. Serce ojca musiało krwawić i boleć ale właśnie ten, którego dziś wspominamy w pierwszym czytaniu jako ojca wierzących, decyduje się spełnić wolę Boga. Wyroki Najwyższego są niepojęte. Szczęście, jakie dał Bóg staremu Abrahamowi ma być odebrane poprzez tysiąckroć większą boleść niż wówczas, gdy nie mógł doczekać się syna. Zgodzić się na wolę Bożą w tej sytuacji, to oddać Bogu to, co się umiłowało najbardziej. Abraham mówi Bogu „tak”.
Wytrwać wobec takiej próby, to kazać pełnię wiary. Gdy zastanawiamy się, dlaczego Bóg aż takiej ofiary zażądał od Abrahama, warto pamiętać, że tysiące lat później Bóg odda nam ludziom to, co umiłował najbardziej. Wówczas dłoń anioła nie powstrzyma ręki oprawców, która przybije do krzyża i znieważy Odwieczną miłość Boga. Ofiara całopalna dokona się aż do końca.

SŁOWO BOŻE W PRAKTYCE
Wiara wymaga od nas wielu odważnych decyzji. Rzadko kiedy są one aż tak daleko idące jak te, przed którymi stawał Abraham. Jednak Zbawiciel, Który zapowiadał prześladowania, daje nam siłę i łaskę wytrwania. Wtedy i tylko wtedy jesteśmy w stanie wytrwać, kiedy Chrystus będzie w naszych sercach.

PYTANIE DLA ODWAŻNYCH
Czy staram się wzrastać w wierze?