Liturgia na dzień 2019-10-29:

Pierwsze czytanie

Rz 8, 18-25

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Rzymian

Bracia:

Sądzę, że cierpień teraźniejszych nie można stawiać na równi z chwałą, która ma się w nas objawić. Bo stworzenie z upragnieniem oczekuje objawienia się synów Bożych. Stworzenie bowiem zostało poddane marności – nie z własnej chęci, ale ze względu na Tego, który je poddał – w nadziei, że również i ono zostanie wyzwolone z niewoli zepsucia, by uczestniczyć w wolności i chwale dzieci Bożych.

Wiemy przecież, że całe stworzenie aż dotąd jęczy i wzdycha w bólach rodzenia. Lecz nie tylko ono, ale i my sami, którzy już posiadamy pierwsze dary Ducha, i my również całą istotą swoją wzdychamy, oczekując przybrania za synów – odkupienia naszego ciała. W nadziei bowiem już jesteśmy zbawieni. Nadzieja zaś, której spełnienie już się ogląda, nie jest nadzieją, bo jak można się jeszcze spodziewać tego, co się już ogląda? Jeżeli jednak nie oglądając, spodziewamy się czegoś, to z wytrwałością tego oczekujemy.

Psalm responsoryjny

Ps 126 (125)

Ps 126 (125), 1b-2b. 2c-3. 4-5. 6 (R.: por. 3a)

Pan Bóg uczynił wielkie rzeczy dla nas

Gdy Pan odmienił los Syjonu, *
wydawało się nam, że śnimy.
Usta nasze były pełne śmiechu, *
a język śpiewał z radości.

Pan Bóg uczynił wielkie rzeczy dla nas

Mówiono wtedy między narodami: *
«Wielkie rzeczy im Pan uczynił».
Pan uczynił nam wielkie rzeczy *
i radość nas ogarnęła.

Pan Bóg uczynił wielkie rzeczy dla nas

Odmień znowu nasz los, o Panie, *
jak odmieniasz strumienie na Południu.
Ci, którzy we łzach sieją, *
żąć będą w radości.

Pan Bóg uczynił wielkie rzeczy dla nas

Idą i płaczą, *
niosąc ziarno na zasiew,
lecz powrócą z radością, *
niosąc swoje snopy.

Pan Bóg uczynił wielkie rzeczy dla nas

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Mt 11, 25

Alleluja, alleluja, alleluja

Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi,
że tajemnice królestwa objawiłeś prostaczkom.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

Łk 13,18-21

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus mówił: «Do czego podobne jest królestwo Boże i z czym mam je porównać? Podobne jest do ziarnka gorczycy, które ktoś wziął i posiał w swoim ogrodzie. Wyrosło i stało się wielkim drzewem, tak że ptaki podniebne zagnieździły się na jego gałęziach».

I mówił dalej: «Z czym mam porównać królestwo Boże? Podobne jest do zaczynu, który pewna kobieta wzięła i włożyła w trzy miary mąki, aż wszystko się zakwasiło».

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Wczoraj, dziś i na wieki

Mirosław Matuszny Mirosław Matuszny

Temat: Wczoraj, dziś i na wieki

Pierwsze czytanie w sposób dosłowny ukazuje nam perspektywę, jaka powinna towarzyszyć każdemu katolikowi, a nawet każdemu chrześcijaninowi. To, co przeżywamy obecnie nie jest tym, co czeka nas w rzeczywistości wiecznej. Tymczasem my sami życie wieczne postrzegamy niejednokrotnie jako pewną formę przedłużenia obecnej, ziemskiej egzystencji. Wieczność razem z Bogiem wydaje się nam czasem jako mglista perspektywa, jako coś, za czym nie warto tęsknić, o co nie warto się starań, ponieważ tui i teraz wiemy, co niesie ze sobą życie, tymczasem tam, kiedyś, czeka nas, coś nieznanego.
Takie postrzeganie wieczności jest na wskroś błędne. Święty Paweł przypomina nam, że wszystko, co stanowi dla nas obciążenie, co wiążże się z konsekwencjami grzechu pierwszych rodziców zniknie w wieczności. Zatem cały nasz trud, owo rozdarcie spowodowane przez grzech, że pragniemy dobra, obiecujemy poprawę a wybieramy zło zwyczajnie zniknie w wieczności. Wszak najgorsze nawet cierpienie tu i teraz wydaje się błahostką, wobec ogromu szczęścia do jakiego zaprasza nas Bóg.
Doświadczając różnych dramatów w doczesnym życiu, będąc niejednokrotnie złamani cierpieniem my ludzie wołamy do Boga mając niekiedy wrażenie, że o nas zapomniał. Tymczasem Bóg umacnia nas w naszym doczesnym życiu, pokrzepia Swoim słowem i przypomina, że jest z nami i wciąż prowadzi nas drogą ku niebu, do krainy, gdzie cierpienia i śmierci już więcej nie będzie, a Jezus otrze z naszego oka każdą łzę.

SŁOWO BOŻE W PRAKTYCE
Trudno jest nam żyć wizją przyszłości przygotowanej nam przez Boga, jeśli nie towarzyszy nam wiara w każdym naszym działaniu, jeśli przyjaźń z Jezusem nie definiuje naszego postępowania. Wszak aby przetrzymać nie tylko cierpienia ale także pokusy, jakie podsuwa nam życie, trzeba pragnąć tego życia, do którego zaprasza nas Bóg, trzeba traktować zmagania samego ze sobą i z otaczającym nas światem, jako swoistą zaprawę, jak zawody, które wymagają od nas nie raz nieludzkiego wysiłku, aby zdobyć nagrodę nieprzemijającą.

PYTANIE DLA ODWAŻNYCH
Czy mam odwagę postawić wszystko co mam w życiu na Chrystusa?