Liturgia na dzień 2019-12-07:

Pierwsze czytanie

Iz 30,19-21.23-26

Czytanie z Księgi proroka Izajasza

Tak mówi Pan Bóg, Święty Izraela:

Zaiste, o ludu, który zamieszkujesz Syjon w Jerozolimie, nie będziesz gorzko płakał. Rychło okaże ci on łaskę na głos twojej prośby. Ledwie usłyszy, odpowie ci.

Choćby ci Pan dał chleb ucisku i wodę utrapienia, twój Nauczyciel już nie odstąpi, a oczy twoje patrzeć będą na twego Mistrza. Twoje uszy usłyszą słowa rozlegające się za tobą: «To jest droga, idźcie nią!», jeśli chciałbyś iść na prawo lub na lewo.

On ześle deszcz na zboże, którym obsiejesz rolę, a pokarm z plonów ziemi będzie soczysty i pożywny. Twoje trzody będą się pasły w owym dniu na rozległych łąkach. Woły i osły obrabiające rolę żreć będą paszę dobrze przyprawioną, która została starannie przewiana.

Dojdzie do tego, że na każdej wysokiej górze i na każdym wyniosłym pagórku będą strumienie płynących wód na czas wielkiej rzezi, gdy padną warownie. Wówczas światło księżyca będzie jak światło słoneczne, a światło słońca będzie siedmiokrotne, jakby światło siedmiu dni, w dniu, gdy Pan opatrzy rany swego ludu i uleczy jego sińce po razach.

Psalm responsoryjny

Ps 147A

Ps 147A (146), 1b-2. 3-4. 5-6 (R.: por. Iz 30, 18)
Szczęśliwi wszyscy, co ufają Panu

Chwalcie Pana, bo dobrze jest śpiewać psalmy Bogu, *
słodko jest Go wysławiać.
Pan buduje Jeruzalem, *
gromadzi rozproszonych z Izraela.

Szczęśliwi wszyscy, co ufają Panu

On leczy złamanych na duchu *
i przewiązuje ich rany.
On liczy wszystkie gwiazdy *
i każdej imię nadaje.

Szczęśliwi wszyscy, co ufają Panu

Nasz Pan jest wielki i potężny, *
a Jego mądrość niewypowiedziana.
Pan dźwiga pokornych, *
karki grzeszników zgina do ziemi.

Szczęśliwi wszyscy, co ufają Panu

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Iz 33, 22

Alleluja, alleluja, alleluja

Pan jest naszym sędzią, Pan naszym prawodawcą,
Pan naszym królem, on nas zbawi.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

Mt 9, 35 - 10, 1. 5a. 6-8

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Jezus obchodził wszystkie miasta i wioski. Nauczał w tamtejszych synagogach, głosił Ewangelię o królestwie i leczył wszystkie choroby i wszystkie słabości.

A widząc tłumy, litował się nad nimi, bo byli znękani i porzuceni, jak owce niemające pasterza. Wtedy rzekł do swych uczniów: «Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało. Proście Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo».

Wtedy przywołał do siebie dwunastu swoich uczniów i udzielił im władzy nad duchami nieczystymi, aby je wypędzali i leczyli wszystkie choroby i wszelkie słabości. Tych to dwunastu wysłał Jezus i dał im takie wskazania: «Idźcie do owiec, które poginęły z domu Izraela. Idźcie i głoście: Bliskie już jest królestwo niebieskie. Uzdrawiajcie chorych, wskrzeszajcie umarłych, oczyszczajcie trędowatych, wypędzajcie złe duchy. Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie».

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Owce bez pasterza

Mirosław Matuszny Mirosław Matuszny

Temat: Owce bez pasterza

Jakże przejmujące są słowa, które odnotowuje dzisiejsza Ewangelia. Oto nadeszły czasy mesjańskie, Zbawiciel idzie do swoich, do „owiec, które poginęły z domu Izraela” i widzi, że pomimo rozlicznych autorytetów religijnych, mimo tak wielu uczonych w piśmie i mieniących się pobożnymi faryzeuszów, lud zdaje się opuszczony i porzucony. Wydany na łaskę i niełaskę pokus, chorób i różnego rodzaju udręk ducha. Jezus zaczyna więc od uczynków niosących ulgę i miłosierdzie swoim rodakom. Leczy choroby, naucza prawdy Bożej, wypędza demony i zwiastuje nadchodzące Królestwo Boże.
Można by zatem zapytać, gdzie podziali się ci sprawiedliwi, którzy wystawali na rogatkach odprawiając długie modlitwy? Gdzież byli ci, którzy wydłużali swoje filakterie i troszczyli się o drobiazgowe przestrzeganie Prawa Mojżeszowego? Czyż lud Izraela, który żył w bliskości Boga, który doświadczył wielkiej miłości Stwórcy, wybrania i został obdarowany ziemią mlekiem i miodem płynącą nie powinien być lepiej przygotowany na czasy mesjańskie? Czyż nie powinien wypatrywać Tego, Którego Niebiosa miały zesłać niczym rosę na spragnioną wody ziemię?
O tym, że Jezus przyszedł do Swoich, a swoi Go nie przyjęli wiemy doskonale, ale lud, który wygląda jak owce bez pasterza nie jest wyjątkiem w historii ludzkości. Ile to razy przecież sami wypatrujemy i nasłuchujemy głosu autorytetów religijnych wobec głośnych a niekiedy i bulwersujących nasze społeczeństwa spraw? Czyż nie marzy się nam niejednokrotnie głos taki, jaki słyszeliśmy wówczas, kiedy nasz rodak na Watykanie napominał nas, niekiedy nawet karcił, ale wskazywał jasną i jednoznaczną drogę wiodącą do Królestwa?

SŁOWO BOŻE W PRAKTYCE
Dziś nastały inne czasy. Niejednokrotnie życie wyprzedza wszystko, do czego Kościół zdążył się już odnieść, rozeznać i wskazać drogę. Stąd też jakże aktualną pozostaje prośba, aby ubłagać u Pana żniwa pasterzy według Jego serca. By prosić o dar męstwa dla tych, którzy obrali kapłańską i prorocką drogę, aby lud nie błąkał się zdezorientowany i narażony na niebezpieczeństwo herezji, odstępstwa i zagubienia Prawdy Bożej. Bóg nas nie opuszcza, ale…

PYTANIE DLA ODWAŻNYCH
…czy my sami wypełniamy dobrze zadania, jakie dał nam Pan posyłając na żniwo swoje?