Liturgia na dzień 2020-01-17:

Pierwsze czytanie

1 Sm 8, 4-7. 10-22a

Czytanie z Pierwszej Księgi Samuela

Zebrała się cała starszyzna izraelska i udała się do Samuela do Rama. Odezwali się do niego: «Oto ty się zestarzałeś, a synowie twoi nie postępują twoimi drogami; ustanów raczej nad nami króla, aby nami rządził, tak jak to jest u innych narodów».

Nie podobało się Samuelowi to, że mówili: «Daj nam króla, aby nami rządził». Modlił się więc Samuel do Pana. A Pan rzekł do Samuela: «Wysłuchaj głosu ludu we wszystkim, co mówi do ciebie, bo nie ciebie odrzucają, lecz Mnie odrzucają jako króla nad sobą».

I powtórzył Samuel wszystkie słowa Pana ludowi, który od niego zażądał króla. Mówił: «Oto jest prawo króla mającego nad wami panować: Synów waszych będzie on brał do swego rydwanu i swych koni, aby biegali przed jego rydwanem. I uczyni ich tysiącznikami, pięćdziesiątnikami, robotnikami na swojej roli i żniwiarzami. Przygotowywać też będą broń wojenną i zaprzęgi do rydwanów. Córki wasze zabierze do przyrządzania wonności oraz na kucharki i piekarki. Zabierze również najlepsze wasze ziemie uprawne, winnice i sady oliwkowe, a podaruje je swoim sługom. Zasiewy wasze i winnice obciąży dziesięciną i odda ją swoim dworzanom i sługom. Weźmie wam również waszych niewolników, niewolnice, waszych najlepszych młodzieńców i osły wasze i obarczy pracą dla siebie. Nałoży dziesięcinę na trzodę waszą, wy zaś będziecie jego sługami. Sami będziecie narzekali na króla, którego sobie wybierzecie, ale Pan was wtedy nie wysłucha».

Odrzucił lud radę Samuela i wołał: «Nie, lecz król będzie nad nami, abyśmy byli jak wszystkie narody, aby nas sądził nasz król, aby nam przewodził i prowadził nasze wojny!»

Samuel wysłuchał wszystkich słów ludu i przekazał je do uszu Pana. A Pan rzekł do Samuela: «Wysłuchaj ich głosu i ustanów im króla!»

Psalm responsoryjny

Ps 89 (88), 16-17. 18-19 (R.: por. 2a)

Na wieki będę sławił łaski Pana

Błogosławiony lud, który umie się cieszyć *
i chodzi, Panie, w blasku Twojej obecności.
Cieszą się zawsze Twym imieniem, *
Twoja sprawiedliwość ich wywyższa.

Na wieki będę sławił łaski Pana

Bo Ty jesteś blaskiem ich potęgi, *
a przychylność Twoja dodaje nam mocy.
Bo do Pana należy nasza tarcza, *
a król nasz do Świętego Izraela.

Na wieki będę sławił łaski Pana

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Łk 7, 16

Alleluja, alleluja, alleluja

Wielki prorok powstał między nami
i Bóg nawiedził lud swój.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

Mk 2, 1-12

Słowa Ewangelii według Świętego Marka

Gdy po pewnym czasie Jezus wrócił do Kafarnaum, posłyszano, że jest w domu. Zebrało się zatem tylu ludzi, że nawet przed drzwiami nie było miejsca, a On głosił im naukę.

I przyszli do Niego z paralitykiem, którego niosło czterech. Nie mogąc z powodu tłumu przynieść go do Niego, odkryli dach nad miejscem, gdzie Jezus się znajdował, i przez otwór spuścili nosze, na których leżał paralityk. Jezus, widząc ich wiarę, rzekł do paralityka: «Dziecko, odpuszczone są twoje grzechy».

A siedziało tam kilku uczonych w Piśmie, którzy myśleli w sercach swoich: «Czemu On tak mówi? On bluźni. Któż może odpuszczać grzechy, prócz jednego Boga?»

Jezus poznał zaraz w swym duchu, że tak myślą, i rzekł do nich: «Czemu myśli te nurtują w waszych sercach? Cóż jest łatwiej: powiedzieć paralitykowi: Odpuszczone są twoje grzechy, czy też powiedzieć: Wstań, weź swoje nosze i chodź? Otóż, żebyście wiedzieli, iż Syn Człowieczy ma na ziemi władzę odpuszczania grzechów – rzekł do paralityka: Mówię ci: Wstań, weź swoje nosze i idź do swego domu!»

On wstał, wziął zaraz swoje nosze i wyszedł na oczach wszystkich. Zdumieli się wszyscy i wielbili Boga, mówiąc: «Nigdy jeszcze nie widzieliśmy czegoś podobnego».

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Władcy ludzkich losów

Mirosław Matuszny Mirosław Matuszny

Temat: Władcy ludzkich losów

Dylemat, przed jakim postawiony został Naród Wybrany do dziś jest trudną kwestią dla wielu sprawujących władzę. W oczach proroka sytuacja była jak to się dziś określa „zero jedynkowa”. Pragnienie posiadania własnego króla było brakiem zaufania do Pana, Boga Izraela, Który mocną ręką i wyciągniętym ramieniem przywiódł swój lud do Ziemi Obiecanej opływającej w mleko i miód. Prorok począł więc tłumaczyć jak wyglądają ziemskie relacje pomiędzy rządzonymi a rządzonymi. Wskazywał na to, że lud jakże często musi ponosić wielkie koszty na rzecz swoich władców. Tymczasem Pan jest Bogiem nad bogami. Jest wszechmogącym Królem, przed Którym nic się nie ukryje i który nie domaga się takich poświęceń, jak ziemscy monarchowie. Jednak ów argument, który zdecydował, że lud Izraela trwał w swym uporze jest tym samym, który po dziś dzień deprawuje ludzkie serca i po wielokroć odciąga od Boga. Tym argumentem jest oczywiście „chcemy być jak inne ludy i narody”.
Do dziś, kiedy współcześni głosiciele Słowa Bożego nawołują do wierności Panu i Jego Przymierzu, rozlega się zgiełk tych, którzy w ludach sąsiednich i tzw. zagranicy upatrują swojego ocalenia. Chcą być jak inne narody. Nawet, jeżeli już dziś gołym okiem widać, że owe inne ludy i narody płacą tragiczną cenę za swoje odejście od Boga i Jego przykazań, nawet, jeżeli wszelkie dane na niebie i ziemi pokazują, że drogi ludzkie pozbawione Bożego błogosławieństwa i opieki prowadzą na manowce.

SŁOWO BOŻE W PRAKTYCE
Całe nasze rozważanie na temat dzisiejszej liturgii słowa nie może się jednak ograniczyć do decyzji ludów i narodów. Bowiem to w ludzkich sercach dokonuje się ów wybór. Kto jest moim Panem? Bóg, czy jakikolwiek ziemski autorytet? Komu daję posłuch i za kim jestem w stanie pójść, nie zniechęcając się niedogodnościami, jakie spotykam na swojej drodze życia? Z tego biorą się wybory sprawujących władzę i to w ludzkim sercu weryfikują się kryteria, według których pozwalamy innym by mieli wpływ na losy ludów i narodów.

PYTANIE DLA ODWAŻNYCH
Kto jest moim panem?