14
lutego
piątek
Świętych Cyryla, mnicha, i Metodego, biskupa - patronów Europy
Rok liturgiczny: A/II
Pierwsze czytanie:
Dz 13,46-49
Psalm responsoryjny:
Ps 117
Werset przed Ewangelią:
Łk 4, 18
Ewangelia:
Łk 10,1-9

Patroni:

  • św. Cyryl i Metody,
  • św. Walenty,
  • św. Witalis,
  • św. Zenon,
  • św. Basjan, Tonionus, Prot, Lucjusz, Cyrion, Agaton, Mojżesz, Dionizy i Ammonius ,
  • św. Eleuchadius,
  • św. Auksencjusz,
  • św. Nostrian,
  • św. Antonin,
  • św. Jan Chrzciciel od Poczęcia García,
  • bł. Wincenty Vilar David

Liturgia na dzień 2020-02-14:

Pierwsze czytanie

Dz 13,46-49
Czytanie z Dziejów Apostolskich

Paweł i Barnaba powiedzieli odważnie do Żydów: «Należało głosić słowo Boże najpierw wam. Skoro jednak odrzucacie je i sami uznajecie się za niegodnych życia wiecznego, zwracamy się do pogan. Tak bowiem nakazał nam Pan: „Ustanowiłem cię światłością dla pogan, abyś był zbawieniem aż po krańce ziemi”».

Poganie, słysząc to, radowali się i wielbili słowo Pańskie, a wszyscy, przeznaczeni do życia wiecznego, uwierzyli. Słowo Pańskie szerzyło się na cały kraj.

Psalm responsoryjny

Ps 117
Ps 117 (116), 1-2 (R.: por. Mk 16, 15)

Całemu światu głoście Ewangelię
Albo: Alleluja

Chwalcie Pana, wszystkie narody, *
wysławiajcie Go, wszystkie ludy,
bo potężna nad nami Jego łaska, *
a wierność Pana trwa na wieki.

Całemu światu głoście Ewangelię
Albo: Alleluja

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Łk 4, 18
Alleluja, alleluja, alleluja

Pan posłał Mnie, abym ubogim niósł dobrą nowinę,
więźniom głosił wolność.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

Łk 10,1-9
Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus wyznaczył jeszcze innych siedemdziesięciu dwu uczniów i wysłał ich po dwóch przed sobą do każdego miasta i miejscowości, dokąd sam przyjść zamierzał. Powiedział też do nich:

«Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście więc Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo. Idźcie! Oto posyłam was jak owce między wilki. Nie noście z sobą trzosa ani torby, ani sandałów; i nikogo w drodze nie pozdrawiajcie.

Gdy wejdziecie do jakiegoś domu, najpierw mówcie: Pokój temu domowi. Jeśli tam mieszka człowiek godny pokoju, wasz pokój spocznie na nim; jeśli nie, powróci do was. W tym samym domu zostańcie, jedząc i pijąc, co będą mieli: bo zasługuje robotnik na swoją zapłatę. Nie przechodźcie z domu do domu. Jeśli do jakiegoś miasta wejdziecie i przyjmą was, jedzcie, co wam podadzą; uzdrawiajcie chorych, którzy tam są, i mówcie im: Przybliżyło się do was królestwo Boże».

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Apostołowie Słowian i św. Walenty

Mirosław Matuszny Mirosław Matuszny

Temat: Apostołowie Słowian i św. Walenty

Sięgając do liturgii Kościoła oddajemy dziś cześć apostołom Słowian, świętym Cyrylowi i Metodemu. Ich zasługi dla wiary, którą dziś wyznajemy są bezsporne i gdzie jak gdzie, ale w krajach słowiańskich muszą być doceniane. Przecież skarb, jakim jest wiara rodzi się ze słuchania. Tak mówi Pismo święte. Co więcej, gdyby nie ci, którzy głosili nam Ewangelię Chrystusową, nie moglibyśmy dziś szczycić się mianem chrześcijan, wyznawców Jezusa Chrystusa, uczniów Mistrza z Nazaretu. Świętym Cyrylowi i Metodemu św. Jan Paweł drugi poświęcił osobną encyklikę. My zaś sięgając do dzisiejszej liturgii słowa uświadamiamy sobie jeszcze lepiej, że misyjne dzieło Kościoła prowadzone przez Ducha Świętego od wieków rozwijało się dzięki żywej i radykalnej odpowiedzi na Bożą miłość tych, którzy sami chcieli całym swoim życiem tę właśnie miłość Bożą głosić i na nią odpowiadać. Apostołowie Słowian są więc tymi, którzy kochając Boga nade wszystko, inspirowani tą miłością postanowili nieść ją swoim braciom i siostrom. Głosić tę miłość, uczyć nią żyć i wspólnie wielbić Wielkie Imię Boże.
Dzisiejszy dzień, mimo, że pozwala nam czcić tak wielkich patronów, o miłości Boga i bliźniego będzie nam przypominał z jeszcze jednego powodu. Współczesna popkultura zaczerpnęła z tradycji anglosaskiej zwyczaj świętowania dnia św. Walentego. Można oburzać się na mechaniczne wręcz przyjmowanie obcych zwyczajów, albo spróbować przypomnieć światu o postaci heroicznego kapłana, który oddał swoje życie nie chcąc wyrzec się Chrystusa. W dzisiejszych dywagacjach na temat posługi kapłańskiej i miłości warto przypomnieć, że kiedy odwołujemy się do postaci św. Walentego, mówimy o chrześcijańskim kapłanie i męczenniku. Dotykamy w ten sposób miłości radykalnej, wiernej, złączonej z miłością Jezusa Chrystusa, którą On sam umiłował Swój Kościół.

SŁOWO BOŻE W PRAKTYCE
Prawdziwa miłość jest jedna. Jest ona właśnie zakorzeniona w miłości Zbawiciela. Z niej czerpie swoją siłę i moc. Ta właśnie miłość inspirowała i przynaglała misjonarzy, aby głosić Ewangelię i uczyć wg niej żyć. Ta sama miłość dawała siłę męczennikom, aby nie wyrzekli się wiary i pozostali wierni Temu, Który pierwszy ich umiłował. Wg zasad tej miłości wreszcie mają żyć małżonkowie, narzeczeni i zakochani, jeśli chcą, aby ich miłość wzrastała i owocowała.

PYTANIE DLA ODWAŻNYCH
Czy żyję wg wymagań miłości Chrystusowej?