22
lutego
sobota
Święto katedry św. Piotra Apostoła
Rok liturgiczny: A/II
Pierwsze czytanie:
1 P 5, 1-4
Psalm responsoryjny:
Ps 23
Werset przed Ewangelią:
Mt 16, 18
Ewangelia:
Mt 16, 13-19

Patroni:

  • św. Papiasz,
  • św. Paschazjusz,
  • św. Maksymian,
  • św. Izabela,
  • św. Małgorzata z Cortony,
  • bł. Dydak Carvalho,
  • bł. Maria od Jezusa {Emilia} d'Oultremont

Liturgia na dzień 2020-02-22:

Pierwsze czytanie

1 P 5, 1-4
Czytanie z Pierwszego listu świętego Piotra Apostoła

Najmilsi:

Starszych, którzy są wśród was, proszę ja, również starszy, a przy tym świadek Chrystusowych cierpień oraz uczestnik tej chwały, która ma się objawić: paście stado Boże, które jest przy was, strzegąc go nie pod przymusem, ale z własnej woli, jak Bóg chce; nie ze względu na niegodziwe zyski, ale z oddaniem; i nie jak ci, którzy ciemiężą gminy, ale jako żywe przykłady dla stada. Kiedy zaś objawi się Najwyższy Pasterz, otrzymacie niewiędnący wieniec chwały.

Psalm responsoryjny

Ps 23
Ps 23, 1-2a. 2b-3. 4. 5. 6
Pan mym pasterzem, nie brak mi niczego

Pan jest moim pasterzem,
niczego mi nie braknie.
Pozwala mi leżeć
na zielonych pastwiskach.

Pan mym pasterzem, nie brak mi niczego

Prowadzi mnie nad wody, gdzie mogę odpocząć,
orzeźwia moją duszę.
Wiedzie mnie po właściwych ścieżkach
przez wzgląd na swoją chwałę.

Pan mym pasterzem, nie brak mi niczego

Chociażbym przechodził przez ciemną dolinę,
zła się nie ulęknę, bo Ty jesteś ze mną.
Kij Twój i laska pasterska
są moją pociechą.

Pan mym pasterzem, nie brak mi niczego

Stół dla mnie zastawiasz
na oczach mych wrogów. Namaszczasz mi głowę olejkiem,
a kielich mój pełny po brzegi.

Pan mym pasterzem, nie brak mi niczego

Dobroć i łaska pójdą w ślad za mną
przez wszystkie dni mego życia
i zamieszkam w domu Pana
po najdłuższe czasy.

Pan mym pasterzem, nie brak mi niczego

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Mt 16, 18
Alleluja
(w Wielkim Poście: Chwała Tobie, Słowo Boże)

Ty jesteś Piotr - Opoka,
i na tej opoce zbuduję mój Kościół,
a bramy piekielne go nie przemogą.

Ewangelia

Mt 16, 13-19
Słowa Ewangelii według świętego Mateusza

Gdy Jezus przyszedł w okolice Cezarei Filipowej, pytał swych uczniów: „Za kogo ludzie uważają Syna Człowieczego?”

A oni odpowiedzieli: „Jedni za Jana Chrzciciela, inni za Eliasza, jeszcze inni za Jeremiasza albo za jednego z proroków”.

Jezus zapytał ich: „A wy za kogo Mnie uważacie?”

Odpowiedział Szymon Piotr: „Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego”.

Na to Jezus mu rzekł: „Błogosławiony jesteś, Szymonie, synu Jony. Albowiem ciało i krew nie objawiły ci tego, lecz Ojciec mój, który jest w niebie. Otóż i Ja tobie powiadam: Ty jesteś Piotr – Opoka, i na tej opoce zbuduję mój Kościół, a bramy piekielne go nie przemogą. I tobie dam klucze królestwa niebieskiego; cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie”.

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Posłany, aby nauczać

Mirosław Matuszny Mirosław Matuszny

Temat: Posłany, aby nauczać

O świętym Piotrze słyszał każdy chrześcijanin. Wszak to on został wybrany przez Zbawiciela na tego, który będzie pierwszym w gronie apostolskim. Owo pierwszeństwo podyktowane zostało nie osobistym względem, (uczniem umiłowanym Zbawiciela był przecież św. Jan) ale stało się tak gdy Piotr odpowiedział na postawione przez Jezusa pytanie o to, kim On jest dla nich. Za kogo go uważają. Już nie mieszkańcy miast i wiosek gdzie przemawiał i czynił cuda, nie uczeni w Piśmie i faryzeusze, ale właśnie ci, których sam wybrał i przed którymi odkrywał więcej tajemnic, niż przed wszystkimi, do których szedł i nauczał.
Wydarzenie spod Cezarei Filipowej nie tylko pokazuje, że w niegłębionych Boskich planach Piotr staje się opoką, kamieniem węgielnym tworzącego się Kościoła, ale będzie on tym, przez którego mimo jego ułomności i słabości będzie przemawiał Duch Święty, aby w sposób pewny prowadzić lud Boży drogami wiary, nadziei i miłości.
Stąd też kluczowym zadaniem, jakie zostanie powierzone Piotrowi i Jedenastu było, jest i będzie nauczanie. Iść na krańce świata i zdobywać dusze ludzkie dla Ewangelii. Święto Katedry św. Piotra pokazuje nam w sposób niezbity, że owa misja nauczania spełnia swoją rolę gdy Piotr i jego następcy przemawiają poddając się pokornie prowadzeniu przez Ducha Świętego. Ten sam Piotr w rozmowie z Jezusem chwilę później zostaje nazwany przez Zbawiciela diabłem. Właśnie dlatego, że pozwolił, aby miłość do Jezusa – Człowieka wzięła górę nam miłością do Jezusa – Mesjasza i Syna Bożego.

SŁOWO BOŻE W PRAKTYCE
Katedra św. Piotra to nie współczesny odpowiednik Ligi Narodów, ONZ czy innych światowych agend. Owszem, przykazanie miłości bliźniego idzie zawsze po przykazaniu bezgranicznej miłości Boga, ale rolą Piotra i mocą jego autorytetu owa Boża nauka ma dotyczyć wiary. Pokazywać drogę i inspirować wierzących, aby na współczesnych katedrach uniwersytetów, naukowych laboratoriach i wszędzie tam, gdzie uczniów Mistrza z Nazaretu postawi życie, aby w sposób pewny wiedzieli, co mówi do nich Duch Święty, a nie duch tego świata. Chociażby jego przesłanie powoływało się na święte księgi i ludzką wrażliwość. Katedra Piotra bowiem była, jest i musi pozostać wykładnią Bożych tajemnic dla wszystkich wierzących.

PYTANIE DLA ODWAŻNYCH
Czy gotów jestem iść za głosem Ducha Świętego?