marca

czwartek

II Tydzień Wielkiego Postu

Rok liturgiczny: A/II

Pierwsze czytanie:

Jr 17, 5-10

Psalm responsoryjny:

Ps 1, 1-2. 3. 4 i 6 (R.: por. Ps 40 [39], 5a)

Werset przed Ewangelią:

Łk 8, 15

Ewangelia:

Łk 16, 19-31

Patroni:

św. Maksymilian,
św. Mygdon, Eugeniusz, Maksym, Domna, Mardonius, Piotr, Szmaragd i Hilary ,
św. Piotr, Doroteusz i Gorgoniusz,
św. Innocenty Pp I,
św. Paweł Aurelian,
św. Teofanes Kronikarz,
św. Elphegus,
bł. Fina,
bł. Hieronim Gherarducci,
bł. Justyna Francucci Bezzoli,
bł. Aniela Salawa,
św. Alojzy Orione

Liturgia na dzień 2020-03-12:

Pierwsze czytanie

Jr 17, 5-10

Czytanie z Księgi proroka Jeremiasza

Tak mówi Pan: «Przeklęty mąż, który pokłada nadzieję w człowieku i który w ciele upatruje swą siłę, a od Pana odwraca swe serce. Jest on podobny do dzikiego krzewu na stepie, nie dostrzega, gdy przychodzi szczęście; wybiera miejsca spalone na pustyni, ziemię słoną i bezludną.

Błogosławiony mąż, który pokłada ufność w Panu, i Pan jest jego nadzieją. Jest on podobny do drzewa zasadzonego nad wodą, co swe korzenie puszcza ku strumieniowi; nie obawia się, gdy nadejdzie upał, bo zachowa zielone liście;

także w roku posuchy nie doznaje niepokoju i nie przestaje wydawać owoców.

Serce jest zdradliwsze niż wszystko inne i niepoprawne – któż je zgłębi? Ja, Pan, badam serce i doświadczam nerki, bym mógł każdemu oddać stosownie do jego postępowania, według owoców jego uczynków».

Psalm responsoryjny

Ps 1, 1-2. 3. 4 i 6 (R.: por. Ps 40 [39], 5a)

Szczęśliwy człowiek, który ufa Panu

Szczęśliwy człowiek, który nie idzie za radą występnych, †
nie wchodzi na drogę grzeszników *
i nie zasiada w gronie szyderców,
lecz w Prawie Pańskim upodobał sobie *
i rozmyśla nad nim dniem i nocą.

Szczęśliwy człowiek, który ufa Panu

On jest jak drzewo zasadzone nad płynącą wodą, *
które wydaje owoc w swoim czasie.
Liście jego nie więdną, *
a wszystko, co czyni, jest udane.

Szczęśliwy człowiek, który ufa Panu

Co innego grzesznicy: *
są jak plewa, którą wiatr rozmiata.
Albowiem droga sprawiedliwych jest Panu znana, *
a droga występnych zaginie.

Szczęśliwy człowiek, który ufa Panu

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Łk 8, 15

Chwała Tobie, Królu wieków

Błogosławieni, którzy w sercu dobrym i szlachetnym zatrzymują słowo Boże
i wydają owoc dzięki swojej wytrwałości.

Chwała Tobie, Królu wieków

Ewangelia

Łk 16, 19-31

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus powiedział do faryzeuszów:

«Żył pewien człowiek bogaty, który ubierał się w purpurę i bisior i dzień w dzień ucztował wystawnie. U bramy jego pałacu leżał żebrak pokryty wrzodami, imieniem Łazarz. Pragnął on nasycić się odpadkami ze stołu bogacza. A także psy przychodziły i lizały jego wrzody.

Umarł żebrak i aniołowie zanieśli go na łono Abrahama. Umarł także bogacz i został pogrzebany.

Gdy cierpiąc męki w Otchłani, podniósł oczy, ujrzał z daleka Abrahama i Łazarza na jego łonie. I zawołał: „Ojcze Abrahamie, ulituj się nade mną i przyślij Łazarza, aby koniec swego palca umoczył w wodzie i ochłodził mój język, bo strasznie cierpię w tym płomieniu”.

Lecz Abraham odrzekł: „Wspomnij, synu, że za życia otrzymałeś swoje dobra, a Łazarz w podobny sposób – niedolę; teraz on tu doznaje pociechy, a ty męki cierpisz. A ponadto między nami a wami zionie ogromna przepaść, tak że nikt, choćby chciał, stąd do was przejść nie może ani stamtąd nie przedostają się do nas”.

Tamten rzekł: „Proszę cię więc, ojcze, poślij go do domu mojego ojca. Mam bowiem pięciu braci: niech ich ostrzeże, żeby i oni nie przyszli na to miejsce męki”.

Lecz Abraham odparł: „Mają Mojżesza i Proroków, niechże ich słuchają!” „Nie, ojcze Abrahamie – odrzekł tamten – lecz gdyby ktoś z umarłych poszedł do nich, to się nawrócą”. Odpowiedział mu: „Jeśli Mojżesza i Proroków nie słuchają, to choćby ktoś z umarłych powstał, nie uwierzą”».

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Nadzieja złożona w Panu

Mirosław Matuszny Mirosław Matuszny

Temat: Nadzieja złożona w Panu

Cóż znaczą te słowa przekleństwa, które pojawiają się w dzisiejszym pierwszym czytaniu? Czyż nie są one pytaniem o naszą wiarę? Aby złożyć w kimś lub czymś swoją nadzieję, trzeba wierzyć. Wiara, nadzieja i miłość tworzą między sobą nierozerwalną więź. Nasze układy, porozumienia i sojusze. Unie, koalicje i pakty są oparte tylko na ludzkich kalkulacjach, które bywają tak bardzo zawodne. Czy tego chcemy czy nie, to w ręku Boga jest ostatecznie nasze życie i śmierć. To Najwyższy decyduje o tym, jaką drogą poprowadzi nas przez życie i od naszego zaufania, od okazanej wiary i „zainwestowanej” miłości zależą owoce tego twórczego współdziałania z Bogiem.
Co tak naprawdę znaczy, że nasze życie jest w rękach Boga? Czy potrafimy odpowiedzieć sobie na to proste pytanie? W świecie, gdzie nieustannie jesteśmy bombardowani zewsząd różnymi informacjami, od komunikatów, przez komentarze i zwykłe plotki oraz celowo wypuszczane fałszywe informacje, Jezus oczekuje od nas odpowiedzi, gdzie ulokowaliśmy słowa Jego Ewangelii. Pośród pobożnych legend, rodzinnych zwyczajów, a może przesądów czy niebezpiecznych mitów?
Pokładać ufność w Bogu, to odpowiedzieć w praktyce na Jego Boskie wezwanie. To dotyczące Najwyższego jak też naszych bliźnich. Spojrzeć na świat takim, jakim jest, ale nie przez pryzmat ulubionych gazet, bez ociekających socjotechniką reklam, ukrytych przekazów i innych informacji mających wywołać zaplanowany efekt. Dziś czas nam stanąć w prawdzie i zadać sobie pytanie: Komu naprawdę wierzę, a kogo naśladuję?

SŁOWO BOŻE W PRAKTYCE
Ewangelia, która ukazuje nam dwie tragiczne postaci przypomina nam jednocześnie, że naszym powołaniem jest wieczność nie doczesność. Jeśli bowiem nawet tu, teraz ucierpimy, nasza nagroda jest w niebie. Co stanie się jednak, kiedy tu uczynimy z naszych domów twierdze nie do zdobycia, ale serce pozostanie dalekie od Boga?

PYTANIE DLA ODWAŻNYCH
Czy pamiętam o wieczności?