Liturgia na dzień 2020-03-31:

Pierwsze czytanie

Lb 21, 4-9

Czytanie z Księgi Liczb

Od góry Hor szli Izraelici w kierunku Morza Czerwonego, aby obejść ziemię Edom; podczas drogi jednak lud stracił cierpliwość. I zaczęli mówić przeciw Bogu i Mojżeszowi: «Czemu wyprowadziliście nas z Egiptu, byśmy tu na pustyni pomarli? Nie ma chleba ani wody, a uprzykrzył się nam już ten pokarm mizerny».

Zesłał więc Pan na lud węże o jadzie palącym, które kąsały ludzi, tak że wielka liczba Izraelitów zmarła. Przybyli więc ludzie do Mojżesza, mówiąc: «Zgrzeszyliśmy, szemrząc przeciw Panu i przeciwko tobie. Wstaw się za nami do Pana, aby oddalił od nas węże». I wstawił się Mojżesz za ludem.

Wtedy rzekł Pan do Mojżesza: «Sporządź węża i umieść go na wysokim palu; wtedy każdy ukąszony, jeśli tylko spojrzy na niego, zostanie przy życiu». Sporządził więc Mojżesz węża miedzianego i umieścił go na wysokim palu. I rzeczywiście, jeśli kogoś wąż ukąsił, a ukąszony spojrzał na węża miedzianego, zostawał przy życiu.

Psalm responsoryjny

Ps 102 (101), 2-3a i 3cd. 16-17. 18-19. 20-21 (R.: por. 2)

Wysłuchaj, Panie, mojego wołania

Panie, wysłuchaj modlitwę moją, *
a moje wołanie niech przyjdzie do Ciebie.
Nie ukrywaj przede mną swojego oblicza, †
nakłoń ku mnie Twe ucho, *
w dniu, w którym Cię wzywam, szybko mnie wysłuchaj!

Wysłuchaj, Panie, mojego wołania

Poganie będą się bali imienia Pana, *
a Twej chwały wszyscy królowie ziemi,
bo Pan odbuduje Syjon *
i ukaże się w swym majestacie.

Wysłuchaj, Panie, mojego wołania

Pan przychyli się ku modlitwie opuszczonych *
i nie odrzuci ich modłów.
Należy to zapisać dla przyszłych pokoleń, *
lud, który się narodzi, niech wychwala Pana.

Wysłuchaj, Panie, mojego wołania

Spojrzał Pan z wysokości swego przybytku, *
popatrzył z nieba na ziemię,
aby usłyszeć jęki uwięzionych, *
aby skazanych na śmierć uwolnić.

Wysłuchaj, Panie, mojego wołania

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Chwała Tobie, Słowo Boże

Ziarnem jest słowo Boże, a siewcą jest Chrystus,
każdy, kto Go znajdzie, będzie żył na wieki.

Chwała Tobie, Słowo Boże

Ewangelia

J 8, 21-30

Słowa Ewangelii według Świętego Jana

Jezus powiedział do faryzeuszów: «Ja odchodzę, a wy będziecie Mnie szukać i w grzechu swoim pomrzecie. Tam, gdzie Ja idę, wy pójść nie możecie».

Mówili więc Żydzi: «Czyżby miał sam siebie zabić, skoro powiada: Tam, gdzie Ja idę, wy pójść nie możecie?»

A On rzekł do nich: «Wy jesteście z niskości, a Ja jestem z wysoka. Wy jesteście z tego świata, Ja nie jestem z tego świata. Powiedziałem wam, że pomrzecie w grzechach swoich. Jeżeli bowiem nie uwierzycie, że Ja Jestem, pomrzecie w grzechach waszych».

Powiedzieli do Niego: «Kimże Ty jesteś?»

Odpowiedział im Jezus: «Przede wszystkim po cóż do was mówię? Wiele mam w waszej sprawie do powiedzenia i do osądzenia. Ale Ten, który Mnie posłał, jest prawdomówny, a Ja mówię wobec świata to, co usłyszałem od Niego». A oni nie pojęli, że im mówił o Ojcu.

Rzekł więc do nich Jezus: «Gdy wywyższycie Syna Człowieczego, wtedy poznacie, że Ja Jestem i że Ja nic sam z siebie nie czynię, ale że mówię to, czego Mnie Ojciec nauczył. A Ten, który Mnie posłał, jest ze Mną; nie pozostawił Mnie samego, bo Ja zawsze czynię to, co się Jemu podoba».

Kiedy to mówił, wielu uwierzyło w Niego.

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Znak nadziei

Mirosław Matuszny Mirosław Matuszny

Temat: Znak nadziei

Szemranie w czasie próby zawsze było dowodem słabości, a nie siły. Biblijna scena z pierwszego czytania uświadamia nam, że tylko w Bogu możemy pokładać naszą nadzieję. W znaku, który On sam nam daje, abyśmy nie ponieśli klęski w czasie ziemskiej pielgrzymki. Lud wybrany wędrując przez pustynię wielokrotnie upadał i wówczas Mojżesz błagał Boga o przebaczenie. Wstawiał się za ludem, jaki został powierzony jego pieczy.
Dziś nasza pustynia ziemskiej wędrówki przechodzi przez ciężką próbę. Niestety wielu odwraca wzrok od znaku nadziei, którym jest krzyż Zbawiciela. Zapominamy, że świat przetrwał już wiele kataklizmów, wojen i klęsk żywiołowych. Jednak w tamtych czasach próby wielu nawracało się i przychodziło do Boga widząc ślepy zaułek w którym znalazła się ludzkość. Tym razem jednak pomimo wielu znaków nadziei wydawać by się mogło, że zapomnieliśmy w Kim powinna być złożona nasza nadzieja. Uczyniliśmy z Chrystusowego Kościoła rodzaj teatru, w którym role zostały podzielone na aktorów i widzów. Nie potrafimy do końca przeżywać naszej wiary, zapomnieliśmy, że wszyscy jesteśmy w ręku Boga.

SŁOWO BOŻE W PRAKTYCE
Wywyższenie Syna Człowieczego stało się dla nas darem zbawienia. Pan Jezus składając ofiarę z samego Siebie jednocześnie został z nami w sakramencie Ołtarza. Cóż więcej można by dodać. Tej miłości starczy dla nas wszystkich, pod warunkiem, że sami się od niej nie pozwolimy oddzielić. Czas próby zawsze jest nie tylko sprawdzianem naszej wiary, ale także czasem szczególnych doświadczeń. Swoistego wołania „Boże mój, Boże, czemuś mnie opuścił, ale także doświadczenia, że Bóg jest blisko, że On nas nie opuszcza, jeśli tylko my nie oddalamy się od Niego. Zatem czas tegorocznego Wielkiego Postu to czas oddalenia, ale i nadziei. Czas próby, ale także czas wywyższenia Syna Człowieczego mimo pohańbienia w oczach ludzkich.

PYTANIE DLA ODWAŻNYCH
Czy trwam przy Jezusie?