Liturgia na dzień 2020-12-05:

Pierwsze czytanie

Iz 30, 19-21. 23-26

Czytanie z Księgi proroka Izajasza

Tak mówi Pan Bóg, Święty Izraela:

Zaiste, o ludu, który zamieszkujesz Syjon w Jerozolimie, nie będziesz gorzko płakał. Rychło okaże ci on łaskę na głos twojej prośby. Ledwie usłyszy, odpowie ci.

Choćby ci Pan dał chleb ucisku i wodę utrapienia, twój Nauczyciel już nie odstąpi, a oczy twoje patrzeć będą na twego Mistrza. Twoje uszy usłyszą słowa rozlegające się za tobą: «To jest droga, idźcie nią!», jeśli chciałbyś iść na prawo lub na lewo.

On ześle deszcz na zboże, którym obsiejesz rolę, a pokarm z plonów ziemi będzie soczysty i pożywny. Twoje trzody będą się pasły w owym dniu na rozległych łąkach. Woły i osły obrabiające rolę żreć będą paszę dobrze przyprawioną, która została starannie przewiana.

Dojdzie do tego, że na każdej wysokiej górze i na każdym wyniosłym pagórku będą strumienie płynących wód na czas wielkiej rzezi, gdy padną warownie. Wówczas światło księżyca będzie jak światło słoneczne, a światło słońca będzie siedmiokrotne, jakby światło siedmiu dni, w dniu, gdy Pan opatrzy rany swego ludu i uleczy jego sińce po razach.

Psalm responsoryjny

Ps 147A

(Ps 147A (146), 1b-2. 3-4. 5-6 (R.: por. Iz 30, 18))

R. Szczęśliwi wszyscy, co ufają Panu

Chwalcie Pana, bo dobrze jest śpiewać psalmy Bogu, *
słodko jest Go wysławiać.
Pan buduje Jeruzalem, *
gromadzi rozproszonych z Izraela.

Szczęśliwi wszyscy, co ufają Panu

On leczy złamanych na duchu *
i przewiązuje ich rany.
On liczy wszystkie gwiazdy *
i każdej imię nadaje.

Szczęśliwi wszyscy, co ufają Panu

Nasz Pan jest wielki i potężny, *
a Jego mądrość niewypowiedziana.
Pan dźwiga pokornych, *
karki grzeszników zgina do ziemi.

Szczęśliwi wszyscy, co ufają Panu

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Iz 33, 22

Alleluja, alleluja, alleluja

Pan jest naszym sędzią, Pan naszym prawodawcą,
Pan naszym królem, on nas zbawi.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

Mt 9, 35 – 10, 1. 5a. 6-8

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Jezus obchodził wszystkie miasta i wioski. Nauczał w tamtejszych synagogach, głosił Ewangelię o królestwie i leczył wszystkie choroby i wszystkie słabości.

A widząc tłumy, litował się nad nimi, bo byli znękani i porzuceni, jak owce niemające pasterza. Wtedy rzekł do swych uczniów: «Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało. Proście Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo».

Wtedy przywołał do siebie dwunastu swoich uczniów i udzielił im władzy nad duchami nieczystymi, aby je wypędzali i leczyli wszystkie choroby i wszelkie słabości. Tych to dwunastu wysłał Jezus i dał im takie wskazania: «Idźcie do owiec, które poginęły z domu Izraela. Idźcie i głoście: Bliskie już jest królestwo niebieskie. Uzdrawiajcie chorych, wskrzeszajcie umarłych, oczyszczajcie trędowatych, wypędzajcie złe duchy. Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie».

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

„Idźcie raczej do owiec, które poginęły z domu Izraela” (Mt 10,6)

ks. Waldemar Turek ks. Waldemar Turek

„Idźcie raczej do owiec, które poginęły z domu Izraela” (Mt 10,6)
Dzisiejszy fragment ewangeliczny rozpoczyna się od opisu typowego dnia z publicznej działalności Jezusa, który „obchodził wszystkie miasta i wioski. Nauczał w tamtejszych synagogach, głosił Ewangelię królestwa i leczył wszystkie choroby i wszystkie słabości” (Mt 9,35).
Także w naszych czasach Jezus obchodzi, choć w inny sposób, wszystkie miasta i wioski, głosi naukę, uzdrawia chorych duchowo i fizycznie. Dzisiaj jednak czyni to w znacznej mierze przez swoich kapłanów, następców tamtych uczniów, których powołał podczas swojej działalności i – jak referuje dzisiejsza Ewangelia – „udzielił im władzy nad duchami nieczystymi, aby je wypędzali i leczyli wszelkie choroby i wszelkie słabości” (Mt 10,1). Doprawdy zadziwia podobieństwo, nawet w sformułowaniach opisujących działalność Zbawiciela i Jego wybranych.
Zaskakujące – przynajmniej w jakiejś mierze – jest także pierwsze zadanie, zlecone przez Jezusa swoim nowo powołanym uczniom: „Idźcie do owiec, które poginęły z domu Izraela” (Mt 10,6). Wydawało się, że żaden inny naród nie był tak dobrze przygotowany na przyjęcie Zbawiciela jak właśnie naród izraelski. Przecież działało tam tylu proroków, tylu Bożych wysłanników, którzy zapowiadali przyjście Mesjasza i podawali konkretne wskazówki, jak należy się do tego spotkania przygotować. A jednak jedynie niewielka garstka narodu wybranego przyjęła Zbawiciela…
„Idźcie do owiec, które poginęły z domu Izraela”. Ale i na naszej, ojczystej ziemi te słowa dzisiaj wydają się być szczególnie aktualne. Odnosi się bowiem wrażenie, że sporo owiec, które – jak się wydawało – należały do stada, zagubiło się w skomplikowanych okolicznościach. Jedne uległy propagandzie mas mediów i środowiska, inne przyzwyczaiły się do zbyt wygodnego życia, jeszcze inne do niewłaściwie rozumianej wolności…
Wszystko to odbiło się niekorzystnie także na niektórych pasterzach, którzy w takiej sytuacji nie zawsze mają dość sił duchowych, fizycznych, odwagi… Wszystkim nam jest potrzebny Jezus, obchodzący miasta i wioski, przypominający nam naukę o potrzebie uzdrowienia, oczyszczenia, wypędzania złych duchów. Zadaniem pasterza jest te słowa przekazywać, przypominać, wyjaśniać, nauczać, bez względu na to, jaka będzie reakcja słuchających; nawet, gdy spotkają go obojętność, wulgaryzmy, przekleństwa. Zawsze przecież jest nadzieja, że może jednak ktoś zagubiony odnajdzie drogę do Królestwa Bożego.