Liturgia na dzień 2021-03-31:

Pierwsze czytanie

Iz 50, 4-9a

Czytanie z Księgi proroka Izajasza

Pan Bóg mnie obdarzył językiem wymownym, bym umiał pomóc strudzonemu krzepiącym słowem. Każdego rana pobudza me ucho, bym słuchał jak uczniowie. Pan Bóg otworzył mi ucho, a ja się nie oparłem ani się nie cofnąłem.

Podałem grzbiet mój bijącym i policzki moje rwącym mi brodę. Nie zasłoniłem mojej twarzy przed zniewagami i opluciem.

Pan Bóg mnie wspomaga, dlatego jestem nieczuły na obelgi, dlatego uczyniłem twarz moją jak głaz i wiem, że wstydu nie doznam.

Blisko jest Ten, który mnie uniewinni. Kto się odważy toczyć spór ze mną? Wystąpmy razem! Kto jest moim oskarżycielem? Niech się zbliży do mnie!

Oto Pan Bóg mnie wspomaga. Któż mnie potępi?

Psalm responsoryjny

Ps 69

Psalm (Ps 69 (68), 8-10. 21-22. 31 i 33-34 (R.: por. 14c)

W Twojej dobroci wysłuchaj mnie, Panie

Dla Ciebie znoszę urąganie, hańba twarz mi okrywa, †
dla braci moich stałem się obcym *
i cudzoziemcem dla synów mej matki.
Bo gorliwość o dom Twój mnie pożera *
i spadły na mnie obelgi złorzeczących Tobie.

W Twojej dobroci wysłuchaj mnie, Panie

Hańba złamała me serce i sił mi zabrakło, †
czekałem na współczucie, lecz nikt się nie zjawił, *
i na pocieszycieli, lecz ich nie znalazłem.
Domieszali trucizny do mego pokarmu, *
a gdy byłem spragniony, poili mnie octem.

W Twojej dobroci wysłuchaj mnie, Panie

Pieśnią chcę chwalić imię Boga *
i wielbić Go z dziękczynieniem.
Patrzcie i cieszcie się, ubodzy, †
niech ożyje serce szukających Boga. *
Bo Pan wysłuchuje biednych
i swoimi więźniami nie gardzi.

W Twojej dobroci wysłuchaj mnie, Panie

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Chwała Tobie, Królu wieków

Witaj, nasz Królu i Zbawicielu,
Ty sam zlitowałeś się nad grzesznymi.

Chwała Tobie, Królu wieków

Albo:

Chwała Tobie, Królu wieków

Witaj, nasz Królu, posłuszny woli Ojca,
jak cichego baranka na zabicie zaprowadzono Ciebie na ukrzyżowanie.

Chwała Tobie, Królu wieków

Ewangelia

Mt 26, 14-25

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Jeden z Dwunastu, imieniem Judasz Iskariota, udał się do arcykapłanów i rzekł: «Co chcecie mi dać, a ja wam Go wydam?» A oni wyznaczyli mu trzydzieści srebrników. Odtąd szukał sposobności, żeby Go wydać.

W pierwszy dzień Przaśników przystąpili do Jezusa uczniowie i zapytali Go: «Gdzie chcesz, żebyśmy Ci przygotowali spożywanie Paschy?»

On odrzekł: «Idźcie do miasta, do znanego nam człowieka i powiedzcie mu: „Nauczyciel mówi: Czas mój jest bliski; u ciebie urządzam Paschę z moimi uczniami”». Uczniowie uczynili tak, jak im polecił Jezus, i przygotowali Paschę.

Z nastaniem wieczoru zajął miejsce u stołu razem z dwunastu uczniami. A gdy jedli, rzekł: «Zaprawdę, powiadam wam: jeden z was Mnie wyda».

Bardzo tym zasmuceni, zaczęli pytać jeden przez drugiego: «Chyba nie ja, Panie?»

On zaś odpowiedział: «Ten, który ze Mną rękę zanurzył w misie, ten Mnie wyda. Wprawdzie Syn Człowieczy odchodzi, jak o Nim jest napisane, lecz biada temu człowiekowi, przez którego Syn Człowieczy będzie wydany. Byłoby lepiej dla tego człowieka, gdyby się nie narodził».

Wtedy Judasz, który miał Go wydać, rzekł: «Czyżbym ja, Rabbi?» Odpowiedział mu: «Tak, ty».

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Ludzka wycena Boga i Boska wycena człowieka

Janusz Chyła Janusz Chyła

Kolejne dni tego tygodnia nazywamy wielkimi. W tym czasie każdy szczegół jest ważny, każde słowo i każdy liturgiczny gest ma zbawczy sens. W Wielką Środę razem z apostołami jesteśmy zaproszeni do przygotowania Paschy. Miejsce, okoliczności i znaki wskazuje sam Jezus Chrystus.

W tle przygotowań, jakby na zapleczu życia wspólnoty Dwunastu, Judasz zadaje arcykapłanom straszliwe pytanie: „Co chcecie mi dać, a ja wam Go wydam?”. Dokonuje się ludzka wycena Boga – „Oni wyznaczyli mu trzydzieści srebrników”. Wciąż jest aktualna pokusa sprzedania prawdy za współczesne srebrniki – pokusa, aby wyznaczać cenę za Boga i wierność powołaniu jakim nas obdarzył.

Wkrótce jednak nadejdzie czas innej wyceny. Pozwoli ona spojrzeć na dramat zdrady i krzyża już nie z ludzkiej, ale Boskiej perspektywy. Nastąpi wycena człowieka z punktu widzenia tego, który „do końca nas umiłował”. Ceną człowieka będzie życie Syna Bożego ofiarowane na krzyżu.

Ewangelista Mateusz zapisał dramatyczny dialog z wieczernika. Jest nim poszukiwanie przez apostołów w sobie i obok siebie zdrajcy, który wyda Jezusa. Być może i w naszym sercu pojawia się niepokój i pytanie: „Chyba nie ja, Panie?” Jeśli nawet nie idziemy drogą Judasza, to satysfakcja nie do końca jest uzasadniona. Przed Bogiem i Kościołem nie odpowiadamy tylko za siebie, za własne życie i zbawienie. Grzech jednego rani cały Kościół. Trzeba ponadto uznać, że nie tylko zdrada innych jest możliwa, ale także nasza osobista. Wiara i nadzieja podpowiadają jednak, że także powrót do Jezusa Chrystusa i Kościoła zgromadzonego w Wieczerniku jest możliwy. Temu też ma służyć Wielki Tydzień.