Liturgia na dzień 2021-06-10:

Pierwsze czytanie

2 Kor 3, 15 – 4, 1. 3-6)

Czytanie z Drugiego Listu Świętego Pawła Apostoła do Koryntian

Bracia:

Aż po dzień dzisiejszy, gdy czytają Mojżesza, zasłona spoczywa na sercach synów Izraela. A kiedy ktoś zwraca się do Pana, zasłona opada. Pan zaś – to Duch, a gdzie jest Duch Pański – tam wolność.

My wszyscy z odsłoniętą twarzą wpatrujemy się w jasność Pańską jakby w zwierciadle; za sprawą Ducha Pańskiego, coraz bardziej jaśniejąc, upodabniamy się do Jego obrazu.

Przeto oddani posługiwaniu zleconemu nam przez miłosierdzie, nie upadamy na duchu. A jeśli nawet Ewangelia nasza jest ukryta, to tylko dla tych, którzy idą na zatracenie, dla niewiernych, których umysły zaślepił bóg tego świata, aby nie olśnił ich blask Ewangelii chwały Chrystusa, który jest obrazem Boga.

Nie głosimy bowiem siebie samych, lecz Chrystusa Jezusa jako Pana, a nas – jako sługi wasze przez Jezusa. Albowiem Bóg, Ten, który rozkazał ciemnościom, by zajaśniały światłem, zabłysnął w naszych sercach, by olśnić nas jasnością poznania chwały Bożej na obliczu Jezusa Chrystusa.

Psalm responsoryjny

Ps 85

Ps 85 (84), 9ab i 10. 11-12. 13-14 (R.: por. 10b)
Na ziemi naszej Bóg zamieszka w chwale

Będę słuchał tego, co Pan Bóg mówi: *
oto ogłasza pokój ludowi i swoim wyznawcom.
Zaprawdę, bliskie jest Jego zbawienie †
dla tych, którzy Mu cześć oddają, *
i chwała zamieszka w naszej ziemi.

Na ziemi naszej Bóg zamieszka w chwale

Łaska i wierność spotkają się z sobą, *
ucałują się sprawiedliwość i pokój.
Wierność z ziemi wyrośnie, *
a sprawiedliwość spojrzy z nieba.

Na ziemi naszej Bóg zamieszka w chwale

Pan sam szczęściem obdarzy, *
a nasza ziemia wyda swój owoc.
Sprawiedliwość będzie kroczyć przed Nim, *
a śladami Jego kroków zbawienie.

Na ziemi naszej Bóg zamieszka w chwale

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

J 13, 34

Alleluja, alleluja, alleluja

Daję wam przykazanie nowe, abyście się wzajemnie miłowali,
tak jak Ja was umiłowałem.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

Mt 5, 20-26

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Jezus powiedział do swoich uczniów:

«Jeśli wasza sprawiedliwość nie będzie większa niż uczonych w Piśmie i faryzeuszów, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego.

Słyszeliście, że powiedziano przodkom: „Nie zabijaj!”; a kto by się dopuścił zabójstwa, podlega sądowi. A Ja wam powiadam: Każdy, kto się gniewa na swego brata, podlega sądowi. A kto by rzekł swemu bratu: „Raka”, podlega Wysokiej Radzie. A kto by mu rzekł: „Bezbożniku”, podlega karze piekła ognistego.

Jeśli więc przyniesiesz dar swój przed ołtarz i tam sobie przypomnisz, że brat twój ma coś przeciw tobie, zostaw tam dar swój przed ołtarzem, a najpierw idź i pojednaj się z bratem swoim. Potem przyjdź i dar swój ofiaruj.

Pogódź się ze swoim przeciwnikiem szybko, dopóki jesteś z nim w drodze, by cię przeciwnik nie wydał sędziemu, a sędzia dozorcy, i aby nie wtrącono cię do więzienia. Zaprawdę, powiadam ci: Nie wyjdziesz stamtąd, dopóki nie zwrócisz ostatniego grosza».

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Słowa ranią, słowa leczą

ks. Tomasz Jaklewicz ks. Tomasz Jaklewicz

Słowa ranią, słowa leczą

1. Fragment pochodzi z Kazania na Górze. Mateusz ukazuje w nim Jezusa jako nowego Mojżesza. Jezus nie odrzuca Starego Przymierza, ale wypełnia je sobą i w ten sposób przekracza. Ustanawia Nowe Prawo, którego podstawowym nakazem jest miłość, której wzorem jest On sam. Wypełnienie oznacza pójście dalej, w stronę „większej sprawiedliwości”. Poprzeczka etycznych wymagań zostaje podniesiona. Pan trzyma się schematu: „powiedziano przodkom” – „A Ja wam powiadam”. Nikt tak w Izraelu nie mówił. Nauczyciel z Nazaretu zajmuje miejsce najwyższego prawodawcy – miejsce samego Boga. Człowiek przemawia jak Bóg. Albo to szaleństwo, albo prawda. Nie ma innego wyjścia. Kiedy nasze sumienia zaczynają interpretować wszystko po swojemu, tym głośniej powinno dotrzeć do nas owo Jezusowe (czyli Boże): „Ja wam powiadam”.
2. „Nie zabijaj”. Zabijać można nie tylko za pomocą broni. Zabójczą moc mogą mieć także słowa wypowiedziane w gniewie. Ileż zła potrafią innym wyrządzić obelgi, obmowy, plotki, kłótnie... Zniszczyły już niejedno małżeństwo, niejedną przyjaźń czy rodzinne więzi. Warto uważać zwłaszcza na słowa wypowiedziane w chwili porywu negatywnych emocji. Mówimy wówczas rzeczy nieprzemyślane, raniące, których zwykle bardzo szybko żałujemy. Ale nie da się jednak zatrzymać kuli wystrzelonej z pistoletu. Więc warto policzyć do dziesięciu, przygryźć język i poczekać, aż opadnie złość.
3. „Pogódź się ze swoim przeciwnikiem”. Jezus wzywa, by nie zwlekać z pojednaniem, nie czekać na sądy. Słowa ranią, ale mogą także leczyć, naprawiać nadwerężone więzy. Nie da się modlić, gdy serce jest opanowane przez złość. W małżeństwie ołtarzem jest stół, jest nim także łoże małżeńskie. Nie da się budować wspólnoty w tych miejscach, jeśli jest jakaś zadra, która boli. Pojednanie wymaga oczywiście otwartej postawy z obu stron. Ale ten, kto kocha nie zwleka z podaniem dłoni, z przebaczeniem lub z prośbą o wybaczenie.