22
czerwca
wtorek
Dzień powszedni albo wspomnienie św. Paulina z Noli, biskupa albo wspomnienie świętych męczenników Jana Fishera, biskupa, i Tomasza More’a
Rok liturgiczny: B/I
Pierwsze czytanie:
Rdz 13, 2. 5-18
Psalm responsoryjny:
Ps 15
Werset przed Ewangelią:
J 8, 12
Ewangelia:
Mt 7, 6. 12-14

Patroni:

Liturgia na dzień 2021-06-22:

Pierwsze czytanie

Rdz 13, 2. 5-18
Czytanie z Księgi Rodzaju

Abram był bardzo zasobny w trzody, srebro i złoto. Lot, który szedł z Abramem, miał również drobne i większe bydło oraz namioty. Kraj nie mógł utrzymać ich obu, bo zbyt wielki mieli majątek i nie mogli razem mieszkać.

A gdy wynikła sprzeczka pomiędzy pasterzami trzód Abrama i pasterzami trzód Lota – mieszkańcami kraju byli wówczas Kananejczycy i Peryzzyci – rzekł Abram do Lota: «Niechaj nie będzie sporu między nami, między pasterzami moimi a pasterzami twoimi, bo przecież jesteśmy krewnymi. Wszak cały ten kraj stoi przed tobą otworem. Odłącz się ode mnie. Jeżeli pójdziesz w lewo, ja pójdę w prawo, a jeżeli ty pójdziesz w prawo, ja – w lewo».

Wtedy Lot, spojrzawszy przed siebie, spostrzegł, że cała okolica wokół doliny Jordanu aż do Soaru jest bardzo urodzajna, była ona bowiem jak ogród Pana, jak ziemia egipska, dopóki Pan nie zniszczył Sodomy i Gomory. Lot wybrał sobie zatem całą tę dolinę Jordanu i wyruszył ku wschodowi. I tak się rozeszli. Abram pozostał w ziemi Kanaan, Lot zaś zamieszkał w owej okolicy, rozbiwszy swe namioty aż po Sodomę. Mieszkańcy Sodomy byli źli, gdyż dopuszczali się ciężkich przewinień wobec Pana.

Po odejściu Lota Pan rzekł do Abrama: «Spójrz przed siebie i rozejrzyj się z tego miejsca, na którym stoisz, na północ i na południe, na wschód i ku morzu; cały ten kraj, który widzisz, daję tobie i twemu potomstwu na zawsze. Twoje zaś potomstwo uczynię licznym jak pył ziemi; jeśli ktoś może policzyć pył ziemi, policzone też będzie twoje potomstwo. Wstań i przejdź ten kraj wzdłuż i wszerz: tobie go oddaję».

Abram zwinął swe namioty i przybył pod Hebron, gdzie były dęby Mamre. Osiedliwszy się tam, zbudował ołtarz dla Pana.

Psalm responsoryjny

Ps 15
Ps 15 (14), 1b-2. 3 i 4b. 4c-5 (R.: por. 1b)

Prawy zamieszka w domu Twoim, Panie

Kto będzie przebywał w Twym przybytku, Panie, *
kto zamieszka na Twej górze świętej?
Ten, kto postępuje nienagannie, działa sprawiedliwie *
i mówi prawdę w swym sercu.

Prawy zamieszka w domu Twoim, Panie

Kto swym językiem oszczerstw nie głosi, *
kto nie czyni bliźniemu nic złego
i nie ubliża swoim sąsiadom, *
ale szanuje tego, który oddaje cześć Bogu.

Prawy zamieszka w domu Twoim, Panie

Kto dotrzyma przysięgi niekorzystnej dla siebie, *
kto nie daje swych pieniędzy na lichwę
i nie da się przekupić przeciw niewinnemu. *
Kto tak postępuje, nigdy się nie zachwieje.

Prawy zamieszka w domu Twoim, Panie

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

J 8, 12
Alleluja, alleluja, alleluja

Ja jestem światłością świata,
kto idzie za Mną, będzie miał światło życia.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

Mt 7, 6. 12-14
Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Jezus powiedział do swoich uczniów:

«Nie dawajcie psom tego, co święte, i nie rzucajcie swych pereł przed świnie, by ich nie podeptały nogami, i obróciwszy się, nie poszarpały was samych.

Wszystko więc, co byście chcieli, żeby wam ludzie czynili, i wy im czyńcie. Albowiem to jest istota Prawa i Proroków.

Wchodźcie przez ciasną bramę. Bo szeroka jest brama i przestronna ta droga, która prowadzi do zguby, a wielu jest takich, którzy przez nią wchodzą. Jakże ciasna jest brama i wąska droga, która prowadzi do życia, a mało jest takich, którzy ją znajdują!»

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Jezusowe prowokacje

Janusz Chyła Janusz Chyła

Jezusowe prowokacje  


Ewangelia fascynuje, ale zdarza się, że też zaskakuje. Pierwsi uczniowie Jezusa, a bywa, że my idąc ich śladami mówimy – trudna jest ta mowa. W takiej sytuacji istnieją dwie możliwości. Pierwsza, to uznanie nauczania Jezusa za utopię i przesadę. Konsekwencją takiej postawy jest pójście własną drogą. Możliwość druga, to przełamanie własnych oporów i zaufanie Mistrzowi, wbrew wszystkim „ale…”. Pierwsza opcja świadczy o braku wiary. Druga o podjęciu ryzyka odpowiedzi na otrzymane zaproszenie.

Dzisiaj Jezus w krótkich słowach kieruje do nas trzy wezwania.

1. „Nie dawajcie psom tego, co święte, i nie rzucajcie swych pereł przed świnie, by ich nie podeptały nogami, i obróciwszy się, nie poszarpały was samych”. Mocne słowa. Psy nie znają się na świętości, a świnie na perłach. Przypowieść o perłach pod nogami świń bulwersuje wyznawców chrześcijaństwa folklorystycznego, którzy własne ego stawiają ponad objawioną prawdę. Ewangeliczna bezkompromisowość nakazuje chronić Skarby, które otrzymaliśmy od Boga. Najcenniejszym jest Eucharystia. Również przypomnienie przez Kościół tego, kto może Ją przyjmować, a kto nie, służy zbawieniu uzurpujących sobie prawo do przyjmowania sakramentów bez moralnych konsekwencji jakie z nich wynikają.

2. „Wszystko więc, co byście chcieli, żeby wam ludzie czynili, i wy im czyńcie”. Te słowa Pana Jezusa nazywane są złotą zasadą lub złotą regułą etyczną. Świadczą one o uniwersalności Ewangelii. Wykraczają bowiem poza zobowiązana wynikające z samej wiary.

3. „Wchodźcie przez ciasną bramę. Bo szeroka jest brama i przestronna ta droga, która prowadzi do zguby, a wielu jest takich, którzy przez nią wchodzą. Jakże ciasna jest brama i wąska droga, która prowadzi do życia, a mało jest takich, którzy ją znajdują!” Trzeba się w życiu konfrontować z pokusami dezercji wobec wymagań prawdy i dobra. Kompromisy w sprawach istotnych dla naszego zbawienia mogą wydawać się nawet korzystne. Ale liczy się bilans końcowy. Statystyczna mniejszość tych, którzy wybierają życie, nie ma budzić naszego lęku o przyszłość, lecz poczucie odpowiedzialności za teraźniejszość. Drogi na skróty okazują się drogami na około. I może się zdarzyć, że do celu nie prowadzą.