5
października
wtorek
Wspomnienie św. Faustyny Kowalskiej, zakonnicy
Rok liturgiczny: B/I
Pierwsze czytanie:
Jon 3,1-10
Psalm responsoryjny:
Ps 130
Werset przed Ewangelią:
Łk 11, 28
Ewangelia:
Łk 10,38-42
Patroni:
- Męczennicy z Trewiru,
- św. Charitina,
- św. Mamlacha,
- św. Apolinary,
- św. Maurus i Placyd,
- św. Hieronim,
- św. Meinulf,
- św. Froilanus,
- św. Attilanus,
- bł. Piotr z Imoli,
- św. Flora,
- bł. Sanctus,
- bł. Rajmund z Vineis,
- bł. Mateusz {Jan Franciszek} Carreri,
- bł. Wilhelm Hartley, Jan Hewett i Robert Sutton ,
- bł. Anna Schaffer,
- bł. Bartłomiej Longo,
- św. Maria Faustyna {Helena} Kowalska,
- bł. Marian Skrzypczak,
- św. Albert Marvelii
Liturgia na dzień 2021-10-05:
Pierwsze czytanie
Jon 3,1-10
Czytanie z Księgi proroka JonaszaPan przemówił do Jonasza po raz drugi tymi słowami: «Wstań, idź do Niniwy, wielkiego miasta, i głoś jej upomnienie, które Ja ci zlecam». Jonasz wstał i poszedł do Niniwy, jak powiedział Pan.Niniwa była miastem bardzo rozległym – na trzy dni drogi. Począł więc Jonasz iść przez miasto jeden dzień drogi i wołał, i głosił: «Jeszcze czterdzieści dni, a Niniwa zostanie zburzona».I uwierzyli mieszkańcy Niniwy Bogu, ogłosili post i przyoblekli się w wory od najstarszego do najmłodszego. Doszła ta sprawa do króla Niniwy. Powstał więc z tronu, zdjął z siebie płaszcz, przyoblókł się w wór i usiadł na popiele. Z rozkazu króla i jego dostojników zarządzono i ogłoszono w Niniwie, co następuje:«Ludzie i zwierzęta, bydło i trzoda niech nic nie jedzą, niech się nie pasą i wody nie piją. Ludzie i zwierzęta niech przyobleką się w wory. Niech żarliwie wołają do Boga! Niechaj każdy odwróci się od swojego złego postępowania i od nieprawości, którą popełnia swoimi rękami. Kto wie, może się zwróci i ulituje Bóg, odstąpi od zapalczywości swego gniewu, i nie zginiemy?»Zobaczył Bóg ich czyny, że odwrócili się od złego postępowania. I ulitował się Bóg nad niedolą, którą postanowił na nich sprowadzić, i nie zesłał jej.
Psalm responsoryjny
Ps 130
Ps 130 (129), 1-2. 3-4. 7bc-8 (R.: por. 3)
Gdy grzechy wspomnisz, któż się z nas ostoi?
Z głębokości wołam do Ciebie, Panie, *
Panie, wysłuchaj głosu mego.
Nachyl Twe ucho *
na głos mojego błagania.
Gdy grzechy wspomnisz, któż się z nas ostoi?
Jeśli zachowasz pamięć o grzechach, Panie, *
Panie, któż się ostoi?
Ale Ty udzielasz przebaczenia, *
aby ze czcią Ci służono.
Gdy grzechy wspomnisz, któż się z nas ostoi?
U Pana jest bowiem łaska, *
u Niego obfite odkupienie.
On odkupi Izraela *
ze wszystkich jego grzechów.
Gdy grzechy wspomnisz, któż się z nas ostoi?
Werset przed Ewangelią (Alleluja)
Łk 11, 28
Alleluja, Alleluja, AllelujaBłogosławieni ci, którzy słuchają słowa Bożegoi zachowują je wiernie.Alleluja, Alleluja, Alleluja
Ewangelia
Łk 10,38-42
Słowa Ewangelii według Świętego ŁukaszaJezus przyszedł do jednej wsi. Tam pewna niewiasta, imieniem Marta, przyjęła Go w swoim domu. Miała ona siostrę, imieniem Maria, która usiadłszy u nóg Pana, słuchała Jego słowa.Marta zaś uwijała się około rozmaitych posług. A stanąwszy przy Nim, rzekła: «Panie, czy Ci to obojętne, że moja siostra zostawiła mnie samą przy usługiwaniu? Powiedz jej, żeby mi pomogła».A Pan jej odpowiedział: «Marto, Marto, martwisz się i niepokoisz o wiele, a potrzeba mało albo tylko jednego. Maria obrała najlepszą cząstkę, której nie będzie pozbawiona».
Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:
Wybierz dzień:
Gość w dom, Bóg w dom
W dzisiejszej Ewangelii Jezus przybywa do pewnej wsi. Skądinąd wiemy, że działo się to w Betanii. Jest gościem w domu Marty, która ma siostrę Marię. Obie kobiety mogą nas czegoś nauczyć. Marta zaprasza Jezusa do domu i służy mu. Maria jest blisko i słucha Mistrza. Możemy do nich odnieść benedyktyńską zasadę „ora et labora”.
Obecność Jezusa ujawnia głębię serca Marty, skażonego żalem i pretensjami. Mówi ona: „Panie, czy Ci to obojętne, że moja siostra zostawiła mnie samą przy usługiwaniu?”. Serce Marty wymaga uzdrowienia. Dokonuje się ono słowem prawdy wypowiedzianym z miłością: „Marto, Marto, martwisz się i niepokoisz o wiele, a potrzeba mało albo tylko jednego”.
Tym, czego człowiek najbardziej potrzebuje, jest otwarcie na Boga i Jego łaskę. Bóg zawsze nas wyprzedza w swoim działaniu i przewyższa w hojności. Cokolwiek Jemu dajemy, wcześniej od Niego otrzymaliśmy. Nasza aktywność to odpowiedź na uprzednie działanie Boga.
Również nas Jezus zachęca do w pierwszej kolejności do przyjęcia łaski. Jeśli odkrywamy zależność między Bożym darem, a naszą odpowiedzią, to zostajemy uwolnieni od potrzeby zauważenia i pochwały. Skuteczność każdej indywidualnej i kościelnej aktywności jest zależna od przyjęcia Jezusa i kontemplacji Jego słowa.
