Liturgia na dzień 2021-10-18:

Pierwsze czytanie

2 Tm 4, 9-17a

Czytanie z Drugiego Listu świętego Pawła Apostoła do Tymoteusza

Najmilszy:

Pospiesz się, by przybyć do mnie szybko. Demas bowiem mię opuścił umiłowawszy ten świat i podążył do Tesaloniki, Krescens do Galacji, Tytus do Dalmacji. Łukasz sam jest ze mną. Weź Marka i przyprowadź ze sobą; jest mi bowiem przydatny do posługiwania. Tychika zaś posłałem do Efezu. Opończę, którą pozostawiłem w Troadzie u Karpa, przynieś idąc po drodze, a także księgi, zwłaszcza pergaminy.

Aleksander, brązownik, wyrządził mi wiele zła: odda mu Pan według jego uczynków. I ty się go strzeż, albowiem sprzeciwiał się bardzo naszym słowom.

W pierwszej mojej obronie nikt przy mnie nie stanął, ale mię wszyscy opuścili: niech im to nie będzie policzone! Natomiast Pan stanął przy mnie i wzmocnił mię, żeby się przeze mnie dopełniło głoszenie Ewangelii i żeby wszystkie narody posłyszały.

Psalm responsoryjny

Ps 145, 10-11. 12-13ab. 17-18 (R.: por. 12)

Niech wierni Twoi sławią Twe królestwo

Niech Cię wielbią, Panie, wszystkie Twoje dzieła *
i niech Cię błogosławią Twoi święci.
Niech mówią o chwale Twojego królestwa *
i niech głoszą Twoją potęgę.

Niech wierni Twoi sławią Twe królestwo

Aby synom ludzkim oznajmić Twoją potęgę *
i wspaniałość chwały Twojego królestwa.
Królestwo Twoje królestwem wszystkich wieków, *
przez wszystkie pokolenia Twoje panowanie.

Niech wierni Twoi sławią Twe królestwo

Pan jest sprawiedliwy na wszystkich swych drogach *
i łaskawy we wszystkich swoich dziełach.
Pan jest blisko wszystkich, którzy Go wzywają, *
wszystkich wzywających Go szczerze.

Niech wierni Twoi sławią Twe królestwo

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

J 15, 16

Alleluja, alleluja, alleluja

Nie wyście Mnie wybrali, ale Ja was wybrałem,
abyście szli i owoc przynosili.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

Łk 10,1-9

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus wyznaczył jeszcze innych siedemdziesięciu dwu uczniów i wysłał ich po dwóch przed sobą do każdego miasta i miejscowości, dokąd sam przyjść zamierzał. Powiedział też do nich:

«Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proście więc Pana żniwa, żeby wyprawił robotników na swoje żniwo. Idźcie! Oto posyłam was jak owce między wilki. Nie noście z sobą trzosa ani torby, ani sandałów; i nikogo w drodze nie pozdrawiajcie.

Gdy wejdziecie do jakiegoś domu, najpierw mówcie: Pokój temu domowi. Jeśli tam mieszka człowiek godny pokoju, wasz pokój spocznie na nim; jeśli nie, powróci do was. W tym samym domu zostańcie, jedząc i pijąc, co będą mieli: bo zasługuje robotnik na swoją zapłatę. Nie przechodźcie z domu do domu. Jeśli do jakiegoś miasta wejdziecie i przyjmą was, jedzcie, co wam podadzą; uzdrawiajcie chorych, którzy tam są, i mówcie im: Przybliżyło się do was królestwo Boże».

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Powołani do służby dla ciała i ducha

Mirosław Matuszny Mirosław Matuszny

Temat: Powołani do służby dla ciała i ducha
Święty Łukasz, którego święto celebrujemy dzisiaj, jest patronem Służby Zdrowia. Ewangelia, która opowiada nam o 72 innych uczniów Chrystusa, będących poza ścisłym gronem Dwunastu, doskonale kieruje nasze myśli ku różnym rodzajom świadczenie o Chrystusie. Ścisłe grono Apostołów było tymi, którzy towarzyszyli Jezusowi w ciągu całej jego publicznej działalności. Św. Łukasz nie należał do tego grona. Ani Dwunastu, ani pozostałych siedemdziesięciu dwóch uczniów.
Spójrzmy jednak motywowani tym podziałem na Grono Dwunastu i pozostałych, na różnorodność posług w dzisiejszym Kościele. Jedni są biskupami, inni prezbiterami, jeszcze inni diakonami, ale mamy też laikat, który w nieco inny sposób, ale przecież też świadczy o Chrystusie.
Dziś za sprawą świętego Łukasza, spośród owego laikatu, chcemy wydobyć tych, którzy troszczą się o nasze zdrowie. W odniesieniu do lekarzy też często mówimy, że ktoś jest medykiem czy pielęgniarką z powołania. Niesienie ulgi dla ciała, opieka nad chorymi jest bowiem jakże istotnym uczynkiem miłosierdzia. Nie zmienia tego fakt, że większość służby zdrowia pełni te uczynki zawodowo. Tu też możemy włożyć w swoją pracę całe serce, lub poprzestać jedynie na skrupulatnym wypełnianiu obowiązków. Tak się jednak składa, że człowiek który przychodzi na świat, pierwszą osobą jaką widzi jest lekarz lub położna. Często również kończąc swoje życie człowiek spogląda na twarz lekarza, niekiedy zacierającym się wzrokiem wypatruje spieszącego na pomoc ratownika. Jakże wiele razy w samym spojrzeniu, w ujęciu za rękę, w podejściu do bliźniego można zawrzeć ogromny ładunek miłości Chrystusowej, miłości miłosiernej, dając wyraz szacunku dla godności osoby ludzkiej.
SŁOWO BOŻE W PRAKTYCE
Służba dla bliźniego, którego ciało niedomaga, służba na początku i przy końcu ludzkiego życia niesie ze sobą nie tylko odpowiedzialność za ludzkie podejście do oczekującego pomocy bliźniego. Zwłaszcza w naszej polskiej rzeczywistości niezwykle istotnym jest również dostrzeżenie pierwiastka duchowego w człowieku. Zapytanie człowieka, którego życie może zakończyć się jeszcze tego samego dnia, czy nie chciałby wizyty kapelana. Udzielenie chrztu z wody ciężko choremu nowonarodzonemu dziecku, jeśli rodzic sobie tego życzy a nie ma kapelana. Dyskretne poinformowanie czekającej w napięciu rodziny na wynik operacji, że jest dostępna szpitalna kaplica. Czy nie są to małe – wielkie chwile, w którym nasza wiara, gorliwość apostolska świeckich pracowników Służby Zdrowia może być na wagę nie tylko życia doczesnego ale i wiecznego?
PYTANIE DLA ODWAŻNYCH
Czy modlę się za tych, którzy służąc ludzkiemu ciału, mogą także przysłużyć się zbawieniu ludzkiej duszy?