marca

piątek

Dzień Powszedni albo wspomnienie św. Cyryla Jerozolimskiego, biskupa i doktora Kościoła

Rok liturgiczny: C/II

Pierwsze czytanie:

Rdz 37, 3-4. 12-13a. 17b-28

Psalm responsoryjny:

Ps 105 (104), 16-17. 18-19. 20-21 (R.: por. 5a)

Werset przed Ewangelią:

J 3, 16

Ewangelia:

Mt 21, 33-43. 45-46

Patroni:

św. Cyryl Jerozolimski,
św. Aleksander,
św. Frigdianus,
św. Leobard,
św. Braulio,
św. Edward,
św. Anzelm,
św. Salwator z Horta Grionesos,
bł. Jan Thules i Roger Wrenno,
bł. Marta {Amata} Le Bouteiller

Liturgia na dzień 2022-03-18:

Pierwsze czytanie

Rdz 37, 3-4. 12-13a. 17b-28

Czytanie z Księgi Rodzaju

Izrael miłował Józefa bardziej niż wszystkich innych swych synów, jako urodzonego w podeszłych jego latach. Sprawił mu też długą szatę z rękawami. Bracia Józefa, widząc, że ojciec kocha go bardziej niż ich wszystkich, tak go znienawidzili, że nie mogli zdobyć się na to, aby przyjaźnie z nim rozmawiać.

Kiedy bracia Józefa poszli paść trzody do Sychem, Izrael rzekł do niego: «Czyż twoi bracia nie pasą trzody w Sychem? Chcę cię posłać do nich». Józef udał się więc za swymi braćmi i znalazł ich w Dotain.

Oni ujrzeli go z daleka i zanim się do nich przybliżył, postanowili podstępnie go zgładzić, mówiąc między sobą: «Oto tam nadchodzi ten, który miewa sny! Teraz zabijmy go i wrzućmy do którejkolwiek studni, a potem powiemy: Dziki zwierz go pożarł. Zobaczymy, co będzie z jego snów!»

Gdy to usłyszał Ruben, postanowił ocalić go z ich rąk; rzekł więc: «Nie zabijajmy go!» I mówił Ruben do nich: «Nie doprowadzajcie do rozlewu krwi. Wrzućcie go do studni, która jest tu na pustkowiu, ale nie podnoście na niego ręki» – po to, by wybawić go z ich rąk, a potem zwrócić go ojcu.

Gdy Józef przybył do swych braci, oni zdarli z niego odzienie – długą szatę z rękawami, którą miał na sobie. I pochwyciwszy go, wrzucili do studni: studnia ta była pusta, bez wody.

Kiedy potem zasiedli do posiłku, podniósłszy oczy, ujrzeli z dala idących z Gileadu kupców izmaelskich, których wielbłądy niosły wonne korzenie, żywicę i olejki pachnące; ciągnęli oni, wioząc to do Egiptu. Wtedy Juda rzekł do swych braci: «Cóż nam przyjdzie z tego, gdy zabijemy naszego brata i nie ujawnimy naszej zbrodni? Chodźcie, sprzedamy go Izmaelitom! Nie podnośmy ręki na niego, wszak jest on naszym bratem!» I usłuchali go bracia.

I gdy kupcy madianiccy mijali ich, bracia, wyciągnąwszy śpiesznie Józefa ze studni, sprzedali go Izmaelitom za dwadzieścia sztuk srebra, a ci zabrali go z sobą do Egiptu.

Psalm responsoryjny

Ps 105 (104), 16-17. 18-19. 20-21 (R.: por. 5a)

Wspomnijcie cuda, które Pan Bóg zdziałał.

Pan przywołał głód na ziemię *
i odebrał cały zapas chleba.
Wysłał przed nimi męża: *
Józefa, którego sprzedano w niewolę.

Wspomnijcie cuda, które Pan Bóg zdziałał.

Kajdanami ścisnęli mu nogi, *
jego kark zakuto w żelazo,
aż się spełniła jego przepowiednia *
i poświadczyło ją słowo Pańskie.

Wspomnijcie cuda, które Pan Bóg zdziałał.

Król posłał, aby go uwolnić, *
wyzwolił go władca ludów.
Ustanowił go panem nad swoim domem, *
władcą całej posiadłości swojej.

Wspomnijcie cuda, które Pan Bóg zdziałał.

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

J 3, 16

Chwała Tobie, Królu wieków

Tak Bóg umiłował świat, że dał swojego Syna Jednorodzonego;
każdy, kto w Niego wierzy, ma życie wieczne.

Chwała Tobie, Królu wieków

Ewangelia

Mt 21, 33-43. 45-46

Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Jezus powiedział do arcykapłanów i starszych ludu:

«Posłuchajcie innej przypowieści: Był pewien gospodarz, który założył winnicę. Otoczył ją murem, wykopał w niej tłocznię, zbudował wieżę, w końcu oddał ją w dzierżawę rolnikom i wyjechał.

Gdy nadszedł czas zbiorów, posłał swoje sługi do rolników, by odebrali plon jemu należny. Ale rolnicy chwycili jego sługi i jednego obili, drugiego zabili, trzeciego zaś ukamienowali. Wtedy posłał inne sługi, więcej niż za pierwszym razem, lecz i z nimi tak samo postąpili. W końcu posłał do nich swego syna, tak sobie myśląc: Uszanują mojego syna.

Lecz rolnicy, zobaczywszy syna, mówili do siebie: „To jest dziedzic; chodźcie, zabijmy go, a posiądziemy jego dziedzictwo”. Chwyciwszy go, wyrzucili z winnicy i zabili. Kiedy więc przybędzie właściciel winnicy, co uczyni z owymi rolnikami?»

Rzekli Mu: «Nędzników marnie wytraci, a winnicę odda w dzierżawę innym rolnikom, takim, którzy mu będą oddawali plon we właściwej porze».

Jezus im rzekł: «Czy nigdy nie czytaliście w Piśmie: „Ten właśnie kamień, który odrzucili budujący, stał się głowicą węgła. Pan to sprawił, i jest cudem w naszych oczach”. Dlatego powiadam wam: królestwo Boże będzie wam zabrane, a dane narodowi, który wyda jego owoce».

Arcykapłani i faryzeusze, słuchając Jego przypowieści, poznali, że o nich mówi. Toteż starali się Go pochwycić, lecz bali się tłumów, ponieważ miały Go za proroka.

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

„Był pewien gospodarz, który założył winnicę” (Mt 21, 33)

ks. Waldemar Turek ks. Waldemar Turek

unsplash.com

„Był pewien gospodarz, który założył winnicę” (Mt 21, 33)

Przypowieść w zwięzły sposób opisuje historię narodu wybranego i, pośrednio, całego rodzaju ludzkiego. Gospodarzem jest oczywiście sam Pan Bóg, który stworzył świat (winnicę) i zawierzył go człowiekowi (rolnikom). Rolnicy jednak źle traktowali wysłanników właściciela winnicy, czyli proroków, którzy w różnych kontekstach czasowych i w różnych okolicznościach byli zwiastunami Bożej woli, zachęcali do nawrócenia, do podejmowania wyrzeczeń, do pójścia drogą wskazaną przez samego Pana. Wielu z nich przepłaciło życiem swoją odważną działalność, inni byli wypędzani ze swojej ojczyzny. Prorocy nie patrzyli na sukcesy czy niepowodzenia swojej działalności; dla nich było ważne, aby przekazać słowa, które usłyszeli od Pana.

W takim kontekście właściciel winnicy zdecydował wysłać do dzierżawców „swego syna, tak sobie myśląc: Uszanują mojego syna. Lecz rolnicy, zobaczywszy syna, mówili do siebie: «To jest dziedzic; chodźcie, zabijmy go, a posiądziemy jego dziedzictwo». Chwyciwszy go, wyrzucili z winnicy i zabili” (Mt 21, 37-39). Tymi słowami Zbawiciel zapowiedział swoją przyszłość, w pełni świadom misji powierzonej Mu przez Ojca.

Przypowieść tę rozważa się zwykle w odniesieniu do historii narodu wybranego albo innego konkretnego narodu. Ale warto też przemyśleć ją na kanwie naszej historii osobistej. Każdy z nas otrzymał od Boga winnicę w dzierżawę, a tą winnicą jest nasze życie. Bóg stawiał i stawia na naszej drodze różnych swoich wysłanników. Możemy tu pomyśleć o naszych rodzicach, katechetach, wychowawcach, ale też tych spotkanych „przypadkowo”, którzy w taki czy inny sposób objawiali nam wolę Bożą, z czego nie zawsze zdawaliśmy sobie sprawę.

Warto dzisiaj zastanowić się, jakie było i jakie jest moje zachowanie wobec tych różnych „proroków” posłanych do mnie? Jak przeżywałem i jak przeżywam te różne okazje do pogłębienia mojej osobistej relacji z Bogiem? Za kogo chciałbym w sposób szczególny podziękować, bo spotkanie tego kogoś mocno zaważyło na moich losach.

Ci Boży wysłannicy opowiadali nam swoimi słowami i swoim życiem o Jezusie i jego miłości do nas. Dawali nam do zrozumienia, że Bóg zna nasze słabości i grzechy, ale ciągle daje nam czas na opamiętanie i nawrócenie. Dzisiaj mamy dobrą okazję do tego, aby prosić miłosiernego Boga o właściwe wykorzystanie czasu Wielkiego Postu, przeżywanego w szczególnym kontekście wojny na ziemi ukraińskiej i ogromu ludzkiego cierpienia, jakże widocznego choćby na twarzach tych, którzy przybyli do naszej ojczyzny.