Liturgia na dzień 2022-04-11:

Pierwsze czytanie

Iz 42, 1-7

Czytanie z Księgi proroka Izajasza

Tak mówi Pan:

«Oto mój Sługa, którego podtrzymuję, Wybrany mój, w którym mam upodobanie. Sprawiłem, że Duch mój na Nim spoczął; On przyniesie narodom Prawo. Nie będzie wołał ni podnosił głosu, nie da słyszeć krzyku swego na dworze. Nie złamie trzciny nadłamanej, nie zgasi ledwo tlejącego się knotka. On rzeczywiście przyniesie Prawo. Nie zniechęci się ani nie załamie, aż utrwali Prawo na ziemi, a Jego pouczenia wyczekują wyspy».

Tak mówi Pan Bóg, który stworzył i rozpiął niebo, rozpostarł ziemię wraz z jej plonami, dał ludziom na niej dech ożywczy i tchnienie tym, co po niej chodzą.

«Ja, Pan, powołałem Cię słusznie, ująłem Cię za rękę i ukształtowałem, ustanowiłem Cię przymierzem dla ludzi, światłością dla narodów, abyś otworzył oczy niewidomym, ażebyś z zamknięcia wypuścił jeńców, z więzienia tych, co mieszkają w ciemności».

Psalm responsoryjny

Ps 27 (26), 1bcde. 2. 3. 13-14 (R.: 1b)

Pan moim światłem i zbawieniem moim

Pan moim światłem i zbawieniem moim, *
kogo miałbym się lękać?
Pan obrońcą mego życia, *
przed kim miałbym czuć trwogę?

Pan moim światłem i zbawieniem moim

Gdy mnie osaczają złoczyńcy, *
którzy chcą mnie pożreć,
oni sami, moi wrogowie i nieprzyjaciele, *
chwieją się i padają.

Pan moim światłem i zbawieniem moim

Nawet gdy wrogowie staną przeciw mnie obozem, *
moje serce nie poczuje strachu.
Choćby napadnięto mnie zbrojnie, *
nawet wtedy ufność swą zachowam.

Pan moim światłem i zbawieniem moim

Wierzę, że będę oglądał dobra Pana *
w krainie żyjących.
Oczekuj Pana, bądź mężny, *
nabierz odwagi i oczekuj Pana.

Pan moim światłem i zbawieniem moim

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Chwała Tobie, Królu wieków

Witaj, nasz Królu i Zbawicielu,
Ty sam zlitowałeś się nad grzesznymi.

Chwała Tobie, Królu wieków

Ewangelia

J 12, 1-11

Słowa Ewangelii według Świętego Jana

Na sześć dni przed Paschą Jezus przybył do Betanii, gdzie mieszkał Łazarz, którego Jezus wskrzesił z martwych. Urządzono tam dla Niego ucztę. Marta usługiwała, a Łazarz był jednym z zasiadających z Nim przy stole. Maria zaś wzięła funt szlachetnego, drogocennego olejku nardowego i namaściła Jezusowi stopy, a włosami swymi je otarła. A dom napełnił się wonią olejku.

Na to rzekł Judasz Iskariota, jeden z Jego uczniów, ten, który Go miał wydać: «Czemu to nie sprzedano tego olejku za trzysta denarów i nie rozdano ich ubogim?» Powiedział zaś to nie dlatego, że dbał o biednych, ale ponieważ był złodziejem i mając trzos, wykradał to, co składano.

Na to rzekł Jezus: «Zostaw ją! Przechowała to, aby Mnie namaścić na dzień mojego pogrzebu. Bo ubogich zawsze macie u siebie, Mnie zaś nie zawsze macie».

Wielki tłum Żydów dowiedział się, że tam jest; a przybyli nie tylko ze względu na Jezusa, ale także by ujrzeć Łazarza, którego wskrzesił z martwych. Arcykapłani zatem postanowili zabić również Łazarza, gdyż wielu z jego powodu odłączyło się od Żydów i uwierzyło w Jezusa.

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Woń Chrystusa

ks. Przemysław Krakowczyk ks. Przemysław Krakowczyk

unsplash.com

Betania, dom Jezusowych przyjaciół: Łazarza, Marii i Marty. To właśnie tu Jezus się zatrzymywał na nocleg, ilekroć przybywał na święta do Jerozolimy. Tak było i tym razem. Uczta jest zapowiedzią radości Królestwa Bożego. Za stołem siedzi Łazarz, Jezus i Jego uczniowie oraz pewnie grono przyjaciół i sąsiadów Łazarza.

Zaskakujący jest gest Marii, która namaszcza stopy Jezusa, a swoimi włosami je wyciera. Ten gest wyraża wiarę w Boskie pochodzenie Jezusa oraz jej ogromną wdzięczność za wskrzeszenie jej brata Łazarza. Olejek nardowy miał w tamtych czasach ogromną wartość. 1 funt to ok. 327g, których cena 300 denarów była równoważna rocznej pensji. Dziś warszawiacy za równowartość swojej rocznej pensji mogą kupić nowy samochód średniej klasy. Możemy zrozumieć oburzenie Judasza widzącego tak wielkie marnotrawstwo pieniędzy. Judasz tego nie rozumie i nigdy nie zrozumie, bo nie potrafi kochać. Miłość niejednokrotnie posuwa się do irracjonalnych zachowań.

Jezus chwali postępowanie Marii, ponieważ widzi szczerość jej postępowania i głębię jej intencji. Maria, wycierając swoimi włosami nadmiar olejku ze stóp Jezusa, przyjmuje na siebie zapach Chrystusa. Ten gest ma znaczenie symboliczne. Olejek jest symbolem Ducha Świętego. Każdy kto wierzy i kocha jak Maria z Betanii, otrzymuje w darze namaszczenie Duchem Świętym. Zapach wypełnił cały dom – czytamy w dzisiejszej Dobrej Nowinie. Cały dom, czyli jej całe życie zostało napełnione Duchem Chrystusa.

Jeśli przyjmiemy dar Ducha Świętego całe nasze życie będzie wypełnione wonią Chrystusa. Prośmy Go, aby ten święty czas, w którym przeżywać będziemy misterium Paschy Chrystusa, był dla nas źródłem prawdziwej radości. Niech wzrasta w nas wiara w Jezusa i miłość ku Niemu, abyśmy napełnieni Jego Duchem nieśli światu woń Chrystusa, która usuwa odór grzechu i śmierci.