„Gdy Jezus zobaczył tłum dokoła siebie, kazał odpłynąć na drugą stronę”. Jezus nie kocha tłumu. Tłum kieruje się emocjami. Dzisiaj woła: ”Hosanna!”, a jutro „Ukrzyżuj!”. Jezus bardziej niż tłumu (emocji), pragnie mieć wokół siebie uczniów, którzy kochają Go całym sercem, umysłem, duszą i wolą (por. Mk 12, 30). To dlatego w dzisiejszej Ewangelii odchodzi On od tłumu i przeprawia się na drugi brzeg. Ten drugi brzeg, na którym mieszkają poganie, to nowe światło na postawę Jezusa: On nigdy nie „ogrzewa się” w cieple swojej sławy, nie konsumuje jej, ale podejmuje wciąż nowe wyzwania i daje siebie innym. Na tym polega różnica między celebrytą, a świętym.

„Nauczycielu, pójdę za Tobą”. Dzisiejsza Ewangelia to mała katecheza na temat powołania i naśladowania Jezusa. Pierwszy z kandydatów na ucznia, wydaje się być odważny i wielkoduszny: „Pójdę za Tobą, dokądkolwiek się udasz”! Jezus powinien ucieszyć się z jego entuzjazmu, a jednak go „studzi”: – „Zdajesz sobie sprawę z tego, co mówisz? Wiesz, co to znaczy pójść za Mną”? Dziwna rekrutacja. Zero złudzeń. Jasne zasady i wymagania. Drugi z kandydatów też ma dobre chęci, ale już na wstępie jedno „ale”: „Pozwól mi pogrzebać ojca”. Prośba słuszna, uzasadniona, chwalebna, ale nie w momencie, gdy powołuje Chrystus. Bycie Jego uczniem wymaga radykalizmu od początku do końca, a my tak strasznie boimy się tego słowa, by nie być uznanym za zacofanych, nietolerancyjnych, mało „otwartych”. Otwartych, na co?

„Zostaw umarłym grzebanie ich umarłych”! Kiedy Jezus mówi, że nie jest Bogiem umarłych, ale żywych (por. Łk 20,38), to Jego słowa odnoszą się, owszem, do przyszłości, do eschatologii, ale również, o czym powinniśmy pamiętać, do naszego dzisiaj. Jeśli więc jako Jego uczniowie skupiamy się wyłącznie na tym, aby tu na ziemi „uwić sobie gniazdko”, czy „zaszyć głęboko w swojej norze”, lub, o zgrozo, żyjemy wyłącznie „trupami przeszłości”, to dla Jezusa jesteśmy martwi. Pójście za Nim, owszem, jest trudne, czasem nawet bardzo, ale oznacza żyć naprawdę.