„Syn Człowieczy będzie wydany w ręce ludzi, a oni Go zabiją”. Jezus mówi dzisiaj uczniom o swojej śmierci. Mówi tak otwarcie i jasno, że jaśniej już nie można. Widać, że dostrzega ją na horyzoncie, że słyszy jej kroki, że czuje przed nią trwogę. W takim stanie Jego ducha przystępują do niego … poborcy podatków.

„Wasz Nauczyciel nie płaci didrachmy”. Mówią oburzeni, próbując pochwycić Jezusa w mowie i wciągnąć Go w religijno-polityczny spór (część Żydów odmawiała płacenia podatku, część tego obowiązku przestrzegała). Po której stronie stanie Jezus? Przeciwników czy zwolenników podatku? Jezus przede wszystkim mógł w tym momencie unieść się słusznym gniewem, nie tylko dlatego, że będąc Synem Bożym był zwolniony ze świątynnego podatku (świątynia była domem Jego Ojca!), ale przede wszystkim dlatego, że za chwilę, na krzyżu, spłaci swoją krwią dług całego świata! On tymczasem swój podatek płaci, dając nam, Jego uczniom, lekcję obywatelskiego wychowania. Nie, nie będziemy nigdy wiarygodnymi zwiastunami Jego Ewangelii, jeśli pierwej nie będziemy uczciwymi obywatelami.

„Jego uczniowie bardzo się zasmucili”. Zasmucili, bo po raz drugi w ciągu kilku dni Jezus zapowiedział im swoją mękę. Za pierwszym razem Piotr próbował jeszcze oponować (pamiętamy jakie usłyszał wtedy słowa), teraz reakcją uczniów jest smutek i milczenie „nie rozumieli bowiem tych słów, a bali się Go pytać”, dopowie św. Marek (9, 32). Rzeczywiście, „jest wiele powodów, dla których człowiek woli nie pytać Boga i prawie zawsze na ich dnie kryje się strach. Człowiek boi się wskazania trudnej drogi, boi się by Pan Bóg nie postawił mu wymagań. W tej sytuacji woli nie wiedzieć. Odpowiedź Boga jest bowiem wiążąca. On nigdy nie odpowiada: "rób jak chcesz". W konkretnej sytuacji ukazuje jedną jedyną drogę i trzeba albo się na nią zdecydować albo z niej zrezygnować. Odpowiedź Boga jest najczęściej wezwaniem do posłuszeństwa, a tego człowiek nie lubi. Niejednokrotnie, gdybyśmy usłyszeli odpowiedź, ona ścięłaby nas z nóg. To wcale nie jest takie proste postawić Bogu pytanie”. (ks. Edward Staniek).