„Nikogo też na ziemi nie nazywajcie waszym ojcem; jeden bowiem jest Ojciec wasz, Ten w niebie.” W niektórych sektach, które traktują Ewangelię literalnie, jakby to był kodeks karny, nie wolno używać słowa „ojciec” w innym znaczeniu niż Bóg. Rzeczywiście, słowa Pana Jezusa wydają się jednoznacznym zakazem. Aby jednak je zrozumieć, trzeba spojrzeć, w jakich okolicznościach zostały wypowiedziane.

Uczeni w Piśmie stanowili elitę narodu żydowskiego, który swą wiarę, ale też organizację społeczną, opierał na Prawie Mojżeszowym. Nic dziwnego, że znawcy tego prawa byli autorytetami nie tylko w teologii, ale i w różnych dziedzinach życia społecznego. A to rodziło pokusę, aby uszczknąć coś dla siebie z chwały Boga, który jest Panem Izraela. Gdy chcą podkreślić swój autorytet, uczeni w piśmie i faryzeusze żądają dla siebie odpowiednich tytułów. Zapominają, że ten autorytet wynika z faktu, iż powierzono im przekazywanie nauki Bożej. To nadużycie, wynikające z niezrozumienia swojej roli. Są narzędziem, aby nauczać i pomagać ludowi, zbliżyć się do Boga. W tym sensie pełnią funkcję nauczycieli i mistrzów. W jakiś sposób oznacza to ojcostwo, bo powinni być gotowi na poświęcenie, jak ojciec poświęca się dla dzieci. Jednak uczeni i faryzeusze zamiast pełnić powierzona im rolę, wychodzą poza nią. Kiedyś do policjanta (a wcześniej milicjanta) mówiło się zwyczajowo „panie Władzo”. Jeśli jakiś policjant potraktuje to dosłownie, może pomyśleć, że łączy w sobie funkcję parlamentu, rządu, sądu najwyższego. Tymczasem jego władza jest bardzo ograniczona, i powinien wykonywać ją zawsze w imieniu państwa, a nie własnym.

Większość ludzi otrzymało powołanie do macierzyństwa i ojcostwa, wielu jest na różne sposoby nauczycielami, niektórzy cieszą się szacunkiem tak dużym, że przewodzą innym, jako „mistrzowie”. Można ich nazywać nauczycielami, mistrzami, ojcami, pamiętając jednak, że te role zostały powierzone przez jedynego Boga, który jest w całej pełni Ojcem, Nauczycielem i Mistrzem. Jeśli sami otrzymaliśmy takie funkcje, przyjmujemy je z pokorą, nie traktując ich jako postumentu, na którym mogę postawić własne „ja”.