września

czwartek

Dzień powszedni albo wspomnienie bł. Bronisławy, dziewicy

Rok liturgiczny: C/II

Pierwsze czytanie:

1 Kor 3, 18-23

Psalm responsoryjny:

Ps 24 (23), 1b-2. 3-4b. 5-6 (R.: por. 1b)

Werset przed Ewangelią:

Mt 4, 19

Ewangelia:

Łk 5,1-11

Patroni:

św. Jozue,
św. Sykstus,
św. Pryskus,
św. Terencjan,
św. Wincenty,
św. Werena,
św. Wiktoriusz,
św. Konstancjusz,
św. Egidiusz,
św. Lupus,
bł. Juliana z Collalto,
bł. Joanna Soderini,
bł. Krystian {Michał} Roca Huguet i XI towarz.,
bł. Alfons Sebastia Vifials,
bł. Piotr Rivera, Maria z Góry Karmel Moreno Benítez i Maria od Ucieczki Wiernych Carbonell Muńoz

Liturgia na dzień 2022-09-01:

Pierwsze czytanie

1 Kor 3, 18-23

Czytanie z Pierwszego Listu Świętego Pawła Apostoła do Koryntian

Bracia:

Niechaj się nikt nie łudzi. Jeśli ktoś spośród was mniema, że jest mądry na tym świecie, niech się stanie głupim, by posiadł mądrość. Mądrość bowiem tego świata jest głupstwem u Boga. Zresztą jest napisane: «On udaremnia zamysły przebiegłych» lub także: «Wie Pan, że próżne są zamysły mędrców».

Niech się przeto nie chełpi nikt z powodu ludzi! Wszystko bowiem jest wasze: czy to Paweł, czy Apollos, czy Kefas; czy to świat, czy życie, czy śmierć, czy to rzeczy teraźniejsze, czy przyszłe, wszystko jest wasze, wy zaś Chrystusa, a Chrystus – Boga.

Psalm responsoryjny

Ps 24 (23), 1b-2. 3-4b. 5-6 (R.: por. 1b)

Pańska jest ziemia i co ją napełnia

Do Pana należy ziemia i wszystko, co ją napełnia, *
świat cały i jego mieszkańcy.
Albowiem On go na morzach osadził *
i utwierdził ponad rzekami.

Pańska jest ziemia i co ją napełnia

Kto wstąpi na górę Pana, *
kto stanie w Jego świętym miejscu?
Człowiek rąk nieskalanych i czystego serca, *
którego dusza nie lgnęła do marności.

Pańska jest ziemia i co ją napełnia

On otrzyma błogosławieństwo od Pana *
i zapłatę od Boga, swego Zbawcy.
Oto pokolenie tych, którzy Go szukają, *
którzy szukają oblicza Boga Jakuba.

Pańska jest ziemia i co ją napełnia

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Mt 4, 19

Alleluja, alleluja, alleluja

Pójdźcie za Mną,
a uczynię was rybakami ludzi.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

Łk 5,1-11

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Pewnego razu – gdy tłum cisnął się do Jezusa, aby słuchać słowa Bożego, a On stał nad jeziorem Genezaret – zobaczył dwie łodzie stojące przy brzegu; rybacy zaś wyszli z nich i płukali sieci. Wszedłszy do jednej łodzi, która należała do Szymona, poprosił go, żeby nieco odbił od brzegu. Potem usiadł i z łodzi nauczał tłumy.

Gdy przestał mówić, rzekł do Szymona: «Wypłyń na głębię i zarzućcie sieci na połów!» A Szymon odpowiedział: «Mistrzu, całą noc pracowaliśmy i nic nie ułowiliśmy. Lecz na Twoje słowo zarzucę sieci». Skoro to uczynili, zagarnęli tak wielkie mnóstwo ryb, że sieci ich zaczynały się rwać. Skinęli więc na współtowarzyszy w drugiej łodzi, żeby im przyszli z pomocą. Ci podpłynęli; i napełnili obie łodzie, tak że się prawie zanurzały.

Widząc to, Szymon Piotr przypadł Jezusowi do kolan i rzekł: «Wyjdź ode mnie, Panie, bo jestem człowiekiem grzesznym». I jego bowiem, i wszystkich jego towarzyszy w zdumienie wprawił połów ryb, jakiego dokonali; jak również Jakuba i Jana, synów Zebedeusza, którzy byli wspólnikami Szymona.

A Jezus rzekł do Szymona: «Nie bój się, odtąd ludzi będziesz łowił». I wciągnąwszy łodzie na ląd, zostawili wszystko i poszli za Nim.

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

„Bo jestem człowiekiem grzesznym” (Łk 5,8)

ks. Waldemar Turek ks. Waldemar Turek

Piotr usłyszał słowa Pana: „Odtąd ludzi będziesz łowił” (Łk 5,10) po tym, jak zdał sobie sprawę ze swojej grzeszności i słabości i rozpoznał moc Chrystusa: „Wyjdź ode mnie, Panie, bo jestem człowiekiem grzesznym” (Łk 5,8). Właśnie dzięki tym szczerym i pokornym słowom Piotr staje się naszym przyjacielem w drodze. Czujemy, że jest nam bliski, ponieważ jest słaby tak jak my, ale równocześnie pokłada ufność w Panu i w ten sposób pokazuje nam jak stawać się uczniem Chrystusa.

Piotr po tym, jak spotkał Jezusa z Nazaretu i widział cudowny połów, zmienił swój sposób myślenia o Bogu. Przedtem był prostym żydem, który znał historię swojego ludu, uczęszczał do synagogi, pracował, troszczył się o rodzinę. Wierzył w Boga, opisanego w Starym Testamencie: Tego, który jest Stworzycielem nieba i ziemi, Wszechmogącego; Tego, którego człowiek nie może zobaczyć i pozostać przy życiu (por. Wj 33,20).

Piotr nie był filozofem, ale człowiekiem mocno zakorzenionym w tradycji Ojców. W pewnym momencie swojego życia spotkał Pana. Jezus rozmawiał z nim, wezwał go po imieniu, kazał mu zarzucić sieci, uczynił cud dla niego i dla Apostołów. W ten sposób Piotr zaczął rozmyślać i rozważać: kimże On jest? Kim jest dla mnie? Co dla mnie znaczy spotkanie z Jezusem? Piotr powierzył się Mistrzowi: jeśli Pan jest zdolny czynić cuda, jeśli mnie zna i pomimo moich braków wzywa mnie, warto jest pójść za Nim. On mnie wzywa, choć jestem słaby.

Dzisiaj, na kanwie historii św. Piotra, mamy dobrą okazję, aby podziękować Panu za chwile szczególnych spotkań z Nim, których doświadczyliśmy w trakcie naszej duchowej wędrówki; spojrzeć na nie ponownie w duchu dziękczynienia, próbując jeszcze głębiej pojąć znaczenie Jego gestów i Jego słów wtedy do nas wypowiedzianych.

Niekiedy świadomość grzechów i słabości, naszego osobistego bagażu, który dźwigamy, może nas wewnętrznie osłabiać. Możemy nawet uważać, że nie jesteśmy godni Bożego wezwania i Bożej miłości. Pomyślmy dzisiaj o naszych najbardziej ukrytych sprawach i słabościach, grzechach i upadkach, tych z przeszłości i teraźniejszości, i przedstawmy je Panu. On rzeczywiście jest w stanie je przemienić, ukazać swoją miłość i miłosierdzie wobec nas, a nawet uczynić także nas rybakami ludzi…