Jezus Chrystus – Miłość wszechczasów, która przywróciła zagubionego człowieka Bogu i samemu człowiekowi. Stopniowo, spokojnie, cierpliwie. Krok po kroku, jak w tym fragmencie Ewangelii. Z dnia na dzień „było z Nim” coraz więcej osób – każda  najważniejsza, bo „nigdy nikogo mniej, zawsze każdego najbardziej, kocha Bóg”. Wędrował i nauczał, a ludzie coraz bardziej odkrywali w Nim słowa Psalmu 85 – „śladami Jego kroków zbawienie”.

W tej wyjątkowo krótkiej recepcie (3 wersety), którą przepisuje nam dziś lekarz Łukasz, każda z tych osób jest jak lekarstwo – Magdalena, Joanna, Zuzanna. Uwierzyły Jezusowi i poszły za Nim, były z Nim. Z jednej strony Łukasz jest konkretny i oszczędny w słowach, bo nie wymienia Teofilowi po raz kolejny imion Dwunastu. Co dopiero to zrobił ( Łk 6, 12-16). Z drugiej strony – nie żałuje miejsca na imiona tych kobiet. Nie był w stanie wymienić wszystkich, ale zapisując na wieki te trzy wybrane, dał  i Teofilowi, i Cesarstwu Rzymskiemu, i każdemu kto tu kiedykolwiek zerknie, jasno do zrozumienia, że Jezus z Nazaretu, jak nikt wcześniej, okazał przełomowy, pełen miłości szacunek kobiecie i uczył tego innych. Podejście Chrystusa i Jego uczniów do kobiet było dla Cesarstwa Rzymskiego oszałamiające i nie do przyjęcia. Nie miały tam prawa do nazwiska, a nawet do życia, jako mniej potrzebne molochowi armii rzymskiej, wciąż głodnej jedynie silnych mężczyzn, a nie dziewcząt. 

Chrystus nauczył chrześcijan bezprecedensowej czci dla kobiety. Łukasz daje temu dowód. A później? Umieszczenie w tekstach liturgicznych od pierwszych wieków imion kobiet, było dla Rzymian czymś bulwersującym – Felicyta, Perpetua, Agata, Łucja, Agnieszka, Cecylia, Anastazja… Imiona tych, które zostały zabite z rozkazu kolejnych rozkapryszonych cesarzy mają być wypowiadane publicznie?! Właśnie tak – mówili chrześcijanie. I dzięki temu do dziś wybrzmiewają przy ołtarzach całego świata w I Modlitwie Eucharystycznej. Zaś imiona cesarzy, którzy trzęśli wtedy całym światem spowija jedynie niechlubne milczenie zamkniętych ksiąg.

Sięgnijmy dziś po I Modlitwę Eucharystyczną. Zarówno z okazji wspomnienia męczenników Korneliusza i Cypriana, jak i ku chwale tych wiernych Chrystusowi kobiet, które nie wstydziły się Mu służyć z miłością – Marii Magdalenie, Joannie, Zuzannie i ich Siostrom z Kanonu.