Pan Jezus w swoim nauczaniu chętnie sięgał po przypowieści. Był to środek dydaktyczny, stosowany często przez ówczesnych nauczycieli. Rabini układali historie, anegdoty, a nawet baśnie, aby lepiej wyjaśnić prawdy wiary i wskazania moralne, zawarte w Piśmie Świętym. Pan Jezus umiał świetnie używać tej metody. Jego przypowieści nie są baśniami. Na ogół opierają się na przykładach z życia codziennego, dzięki czemu nauka Jezusa staje się nam tak bliska. 

Tym niemniej, czytając dzisiejszą Ewangelię, można odnieść wrażenie, że Pan Jezus jakby odwracał sens opowiadania przypowieści. „Wam dano poznać tajemnice królestwa Bożego, innym zaś w przypowieściach, aby patrząc nie widzieli i słuchając nie rozumieli.” Czy to znaczy, że przypowieści są rodzajem szyfru, którego nie da się odczytać bez klucza? Można było powiedzieć jakąś prawdę wprost, ale z jakiś powodów Nauczyciel zaszyfrował przekaz, żeby tylko wybrani zrozumieli. 

Powyższe słowa Jezusa są cytatem z Izajasza. Prorok rzeczywiście otrzymał od Boga polecenie przepowiadania, „aby uczynić zatwardziałym serce ludu” (Iż 6,9-10) Jednak z całej historii misji Izajasza wynika, że jego słowa nie prowadziły to „utwardzenia” serc, ale raczej objawiały, jak fakt, że są one zatwardziałe. Podobnie słowa Pana Jezusa, niektórych poruszają, a u innych ujawniają brak woli do nawrócenia.  

Pan Jezus mówi o tym dlatego, że przypowieść o siewcy dotyczy właśnie słuchania Słowa Bożego. Można powiedzieć, że jest to “przypowieść o słuchaniu przypowieści”. Różna gleba różnie reaguje na to samo ziarno. Pan wskazuje na niektóre typowe przeszkody, aby Słowo rzeczywiście przemieniło nasze serca: brak wiary, powierzchowność, uleganie namiętnościom, brak wytrwałości… Słowo, łaska Boża jest potężna, wszechmocna. Ale z woli Boga wymaga odpowiedzi. Przyjęcia. „Kto ma uszy do słuchania, niechaj słucha”. Wszyscy mamy uszy, wszyscy jesteśmy zdolni słuchać. Ale nie każdy ucha nadstawia. Aby pojąć nauczanie Jezusa, trzeba pragnąć prawdy. Bez tego pragnienia, nawet najatrakcyjniejsza forma nie poskutkuje. Tragedią współczesnej kultury jest odrzucenie istnienia prawdy, a przynajmniej możliwości jej poznania. Tym samym Ewangelia może kogoś poruszać, może nawet inspirować, ale nie jest drogą prawdy, bo takiej, według dzisiejszych mędrców, w ogóle nie ma. Nic dziwnego, że są chrześcijanie, na przykład działacze katoliccy z tzw. „drogi synodalnej” w Niemczech, którzy bez żenady okaleczają treść Objawienia, aby podporządkować je aktualnym ideologiom i doczesnym celom.  

Jak przyjąć nauczanie Pana Jezusa, aby jego ziarno przyniosło w nas plon? Jak słuchać, co jest kluczem do zrozumienia przypowieści? Ten, który je opowiada. Tylko wchodząc w osobistą relację z Jezusem, możemy pojąc w pełni to, co On mówi. Wierząc Mu całkowicie, a tym samym przyjmują całość Jego nauki. Jeśli jakieś słowa czy czyny Nauczyciela nie są dla nas jasne, próbujemy je zrozumieć patrząc na całość. I prosząc Go, jak uczniowie, aby „Pismo nam wyjaśnił” (Łk 24,32). Jeśli nasza lektura Pisma Świętego nie jest połączona z modlitwą, na dłuższą metę nie przyniesie owocu.