Trzy krótkie historie. Trzech ludzi. Pierwszy wychodzi sam z inicjatywą. Chce iść za Jezusem, ale być może nie zdaje sobie sprawy z kosztów jakie będzie musiał ponieść. Chrystus nie ma nic. Jest ubogim tułaczem, który korzysta z życzliwości innych ludzi dając w zamian swoje przebaczenie i słowo Dobrej Nowiny.

Dwóch pozostałych zostaje zaproszonych przez Jezusa do pójścia za Nim. Zgadzają się, ale stawiają warunki. „Najpierw muszę pogrzebać zmarłego” mówi jeden z nich. Odpowiedź Jezusa jest zaskakująca: „Zostaw umarłym grzebanie ich umarłych”. Zdanie to wskazuje, że wezwany nie posiada serca wolnego, ale jest przywiązany do spraw ziemskich. Życie na ziemi jest śmiercią. Prawdziwym życiem jest to, do którego powołuje Jezus.

Trzeci wymawia się potrzebą pożegnania się z krewnymi. „Ktokolwiek przykłada rękę do pługa, a wstecz się ogląda, nie nadaje się do królestwa Bożego” – odpowiada Jezus. Rozumiemy dobrze to wewnętrzne rozdarcie. Często przecież sami wracamy przyjemniej myślą do naszego grzesznego życia, do naszej przeszłości bez Boga, bez chrystusowej Ewangelii. Może nawet z sentymentem wspominamy jak nam dobrze było kiedyś w Egipcie naszej niewoli.

Życie chrześcijańskie musi być życiem oderwanym od tego co prowadzi do śmierci, od grzechów. Musi być zakorzenione w Chrystusie, całkowicie na Nim skoncentrowane. Pójdźmy za Jezusem z dziecięcym zaufaniem, ciesząc się tym co nas czeka w przyszłości, a nie rozpamiętując tego co już za nami.