października

wtorek

XXX Tydzień zwykły

Rok liturgiczny: C/II

Pierwsze czytanie:

Ef 5, 21-33

Psalm responsoryjny:

Ps 128 (127), 1b-2. 3. 4-5 (R.: 1b)

Werset przed Ewangelią:

Mt 11, 25

Ewangelia:

Łk 13, 18-21

Patroni:

św. Chryzantus i Daria,
św. Kryspin i Kryspinianus,
św. Minias,
św. Fronto z Petricordio,
św. Martyrius i Marcjan,
św. Gaudenty,
św. Hilary,
św. Fructus, Walenty i Engratia ,
św. Maurus,
św. Bernard Calbó,
bł. Tadeusz Machar,
bł. Recaredus Centelles Abad,
bł. Maria Teresa Ferragud Roig, Maria od Jezusa {Vincentia} Masiá Ferragud, Maria Weronika {Joachima} Masiá Ferragud, Maria Felicyta Masiá Ferragud i Józefa od Oczyszczenia {Raymunda} Masiá Ferragud

Liturgia na dzień 2022-10-25:

Pierwsze czytanie

Ef 5, 21-33

Czytanie z Listu Świętego Pawła Apostoła do Efezjan

Bracia:

Bądźcie sobie wzajemnie poddani w bojaźni Chrystusowej. Żony niechaj będą poddane swym mężom, jak Panu, bo mąż jest głową żony, jak i Chrystus – Głową Kościoła: On – Zbawca Ciała. Lecz jak Kościół poddany jest Chrystusowi, tak i żony mężom – we wszystkim.

Mężowie, miłujcie żony, bo i Chrystus umiłował Kościół i wydał za niego samego siebie, aby go uświęcić, oczyściwszy obmyciem wodą, któremu towarzyszy słowo, aby samemu sobie przedstawić Kościół jako chwalebny, niemający skazy czy zmarszczki, czy czegoś podobnego, lecz aby był święty i nieskalany. Mężowie powinni miłować swoje żony, tak jak własne ciało. Kto miłuje swoją żonę, siebie samego miłuje. Przecież nigdy nikt nie odnosił się z nienawiścią do własnego ciała, lecz każdy je żywi i pielęgnuje, jak i Chrystus – Kościół, bo jesteśmy członkami Jego Ciała.

Dlatego opuści człowiek ojca i matkę, a połączy się z żoną swoją, i będą dwoje jednym ciałem. Tajemnica to wielka, a ja mówię: w odniesieniu do Chrystusa i do Kościoła. W końcu więc niechaj również każdy z was tak miłuje swą żonę jak siebie samego. A żona niechaj ze czcią się odnosi do swojego męża.

Psalm responsoryjny

Ps 128 (127), 1b-2. 3. 4-5 (R.: 1b)

Szczęśliwy człowiek, który służy Panu

Szczęśliwy człowiek, który służy Panu *
i chodzi Jego drogami.
Będziesz spożywał owoc pracy rąk swoich, *
szczęście osiągniesz i dobrze ci będzie.

Szczęśliwy człowiek, który służy Panu

Małżonka twoja jak płodny szczep winny *
w zaciszu twego domu.
Synowie twoi jak oliwne gałązki *
dokoła twego stołu.

Szczęśliwy człowiek, który służy Panu

Tak będzie błogosławiony człowiek, *
który służy Panu.
Niech cię z Syjonu Pan błogosławi †
i obyś oglądał pomyślność Jeruzalem *
przez wszystkie dni twego życia.

Szczęśliwy człowiek, który służy Panu

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

Mt 11, 25

Alleluja, alleluja, alleluja

Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi,
że tajemnice królestwa objawiłeś prostaczkom.

Alleluja, alleluja, alleluja

Ewangelia

Łk 13, 18-21

Słowa Ewangelii według Świętego Łukasza

Jezus mówił: «Do czego podobne jest królestwo Boże i z czym mam je porównać? Podobne jest do ziarnka gorczycy, które ktoś wziął i posiał w swoim ogrodzie. Wyrosło i stało się wielkim drzewem, tak że ptaki podniebne zagnieździły się na jego gałęziach».

I mówił dalej: «Z czym mam porównać królestwo Boże? Podobne jest do zaczynu, który pewna kobieta wzięła i włożyła w trzy miary mąki, aż wszystko się zakwasiło».

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Podobne, a zarazem inne

ks. Janusz Chyła ks. Janusz Chyła

pixabay.com

Jezus, mówiąc w przypowieściach o Bożym królestwie, używa wielu porównań. Każde z nich wnosi coś nowego, a jednocześnie żadne nie wyczerpuje bogactwa rzeczywistości, do której się odnosi. Porównania te są bowiem zaczerpnięte ze spraw doczesnych, a odnoszą się do wiecznych.

Dzisiaj słyszymy przypowieść o ziarnie gorczycy i zaczynie używanym do wypieku chleba. Łączy je niepozorny wygląd przy jednoczesnej ogromnej sile wzrostu. W obu też przypadkach mamy do czynienia ze współpracą ze strony człowieka – posianiem ziarna i włożeniem zaczynu do męki.

Ziarno, kiedy przekształci się w drzewo, daje schronienie „ptakom podniebnym”. Zaczyn, kiedy połączy się z mąką, tworząc ciasto, a następnie chleb, staje się pokarmem.

W porównaniach użytych przez Jezusa mamy do czynienia z zaspokojeniem dwóch podstawowych potrzeb człowieka. Są nimi posiadanie domu i pokarmu. Za tymi ziemskimi potrzebami kryją się tęsknoty, które ostatecznie tylko Bóg może zaspokoić. Jego królestwo to dom nie ręką ludzką uczyniony i pokarm, który syci także duchowo.