Ewangelia rozpoczyna się od stwierdzenia konkretnego faktu: „Przybliżali się do Niego wszyscy celnicy i grzesznicy, aby Go słuchać” (Łk 15,1). To bardzo ważne z punktu widzenia tej przecież pogardzanej części społeczeństwa narodu wybranego: oni Go chcieli słuchać. Można przypuszczać, że nie byli szczęśliwi i chcieli wykorzystać nadarzającą się okazję, aby spróbować zmienić swoje życie. Oto bowiem pojawił się Ktoś, kto żyje i naucza inaczej i w Kim jest zadziwiająca harmonia między słowami i czynami.

Zupełnie inaczej postępowały tzw. elity narodu wybranego: „Na to szemrali faryzeusze i uczeni w Piśmie, mówiąc: «Ten przyjmuje grzeszników i jada z nimi” (Łk 15,2). Oni nie myśleli o swoim stanie duchowym, a jeśli, to bardzo pozytywnie go postrzegali, uważając siebie za ludzi niemal doskonałych. Obserwowali też Jezusa i szukali stosownej okazji, aby Go postawić w niezręcznej sytuacji, znaleźć jakiś haczyk i skompromitować wobec społeczności. 

Jezus mówi następnie o zagubionej owcy i drachmie i o trudzie związanym z odnalezieniem zwierzęcia i pieniądza. Koncentruje się jednak bardziej na radości w jednym i drugim przypadku, będącej zapowiedzią tej atmosfery, która panuje w niebie, gdy nawróci się choćby jeden grzesznik. W jednym i drugim przypadku, czyli znalezienia zagubionej owcy i drachmy, dochodzi do zaproszenia bliskich, krewnych i sąsiadów do wspólnej radości, bo ona nie „smakuje”, gdy się ją przeżywa w samotności. 

Wszyscy czujemy się dzisiaj zaproszeni, aby przybliżyć się do Jezusa i wsłuchiwać się w Jego zbawcze słowa. One nam pomogą trwać przy Nim i nie odchodzić od Jego wspólnoty, bo wtedy doprawdy łatwo jest się zgubić. Nie wystarczą pobożne uczynki, choć są one ważne, ale konieczne jest ciągłe wsłuchiwanie się w tej jedyny głos Pana, często zagłuszany przez krzyki współczesnych „zbawicieli” świata, proponujących łatwiejszy styl życia. 

W naszym wnętrzu trwa ciągłe zmaganie się między człowiekiem „faryzejskim” i tym reprezentowanym przez celników i grzeszników, pragnących, mimo swoich ułomności, szukać Boga, aby Go słuchać. Zachowajmy czujność, analizujmy to, co się dzieje w świecie i w nas samych, nie dajmy się uwieść potokowi słów, które często nieprawdziwie ukazują wiele spraw. Trzeba, abyśmy się oderwali od zewnętrznej wrzawy, aby w naszej duszy wsłuchiwać się w ten jedyny głos i szukać Bożego światła.