„Biada temu, przez którego przychodzą zgorszenia”. Zgorszenie, o którym mówi nam dzisiaj Jezus, nie polega tylko na wywołaniu w kimś negatywnych emocji (niepokoju, wzburzenia), ale na uczynieniu kogoś gorszym, niż był, słabszym, niezdolnym dojść do Celu. Bardzo często kojarzymy gorszycieli z krzywdą wyrządzoną dzieciom, bo pod adresem takich osób Pan Jezus kieruje dzisiaj wstrząsające słowa: „Byłoby lepiej dla takiego, gdyby kamień młyński zawieszono mu u szyi i wrzucono go w morze”, ale gorszycielem jest każdy, kto przeszkadza drugiemu dojść do nieba.

„Jeśli brat twój zawini, upomnij go; i jeśli żałuje, przebacz mu, nawet siedem razy”. Takim zgorszeniem, jakie chrześcijanin może dać światu, bywa również brak miłosierdzia i przebaczenia, zatwardziałość serca wobec czyjegoś żalu. Pan Jezus słów o siedmiokrotnym przebaczeniu nie wtrącił przecież do dzisiejszej Ewangelii przypadkiem, ale specjalnie powiązał je ze zgorszeniem, wiedząc jaki mamy kłopot z wybaczaniem: czasem jedną krzywdę trudno jest nam wybaczyć, a co dopiero siedem!

„Panie, przymnóż nam wiary”. Słowa Jezusa są tak trudne dla apostołów, że jedyną ich reakcją jest gorące westchnienie do Mistrza o przymnożenie im wiary. Oni wiedzą, mówiąc obrazowo, że temperaturę ciała mamy stałą, ale temperaturę ducha zmienną, nieustannie więc nasza wiara potrzebuje Bożego wsparcia, łaski. Pan Jezus raz jeszcze zaskakuje swoich uczniów, wyjaśniając, że wiara nie jest kwestią ilości, tego, ile o Bogu wiemy, ale ile mamy do Niego zaufania: „Gdybyście mieli wiarę jak ziarnko gorczycy, powiedzielibyście tej morwie: "Wyrwij się z korzeniem i przesadź się w morze», a byłaby wam posłuszna”. Panie Jezu, naucz nas takiego zaufania Ojcu, abyśmy potrafili jak Ty … zasypiać, gdy zbliża się burza.