Gdy Jezus wszedł do Kafarnaum. Po raz drugi, w krótkim okresie czasu, liturgia Słowa przywołuje nam spotkanie Jezusa z rzymskim setnikiem. Poprzednim razem (w poniedziałek 26. tygodnia zwykłego), skupiliśmy się na wierze setnika, dzisiaj spróbujemy odczytać tę Ewangelię w kluczu alegorycznym. Najpierw miasto Kafarnaum, które na kartach Nowego Testamentu pojawia się kilkakrotnie. Wiemy, że było wówczas miejscowością graniczną, na styku dwóch światów, dwóch rzeczywistości: żydowskiej i pogańskiej. Można więc powiedzieć, że Jezus przychodzi do nas zawsze w sytuacjach „granicznych”: pokusy, cierpienia, śmierci… I nie zostawia nas samych. Z wielką delikatnością i poszanowaniem naszej wolności, ale jest blisko nas, na wyciągnięcie ręki, na jedno nasze – „Panie!”.

Setnik prosił Go, mówiąc: „Sługa mój leży w domu sparaliżowany”. „Setnik”, to często nasz rozum: pilnuje porządku, bezpieczeństwa, wie, jak ma być, jak nasze życie powinno wyglądać. A „chory sługa”, to często nasza wola: słaba, chwiejna, podatna na zniechęcenia. Świadomi tej słabości i tego bolesnego rozdwojenia, przychodzimy dzisiaj do Jezusa jak ów setnik, prosząc by nas uzdrowił, postawił „z paraliżu” na nogi: wystarczy nam jedno Jego słowo.

Rzekł mu Jezus: „Przyjdę i uzdrowię go”. Komentując dzisiejszą Ewangelię św. Augustyn powie, że drzwiami przez które Jezus wchodzi do naszych serc i je uzdrawia, jest nasza pokora. Ta sama pokora, powiedzą z kolei mnisi egipscy, oddala od nas złe duchy, bo gdy jeden z mnichów zapytał je: – „Co was z nas wypędza: posty?” – Odpowiedziały mu: – „My nie jadamy ani nie pijemy”. – „Czuwania?” – „My w ogóle nie śpimy”. – „Życie pustelnicze?” – „My mieszkamy na pustyni!”. – „Cóż więc was wypędza?” Odrzekły mu: – „Pokora” (por. Apoftegmat 314). Słowa setnika z dzisiejszej Ewangelii: „Panie, nie jestem godzien …”, powtarzamy przy każdej Komunii Świętej, ale czy „Zbliżamy się [do ołtarza] w pokorze i niskości swej …”?