Zachariasz miał żonę z rodu Aarona. Oboje byli sprawiedliwi wobec Boga i postępowali nienagannie według wszystkich przykazań i przepisów Pańskich. Nie mieli jednak dziecka. Wydawać by się mogło, że Zachariasz i Elżbieta mieli „mocne karty” w ręku, aby cieszyć się błogosławieństwem Boga: on – kapłan, czyli często w świątyni, ona – z rodu Aarona, czyli brata Mojżesza. Oboje też przestrzegali Bożych przykazań, a tymczasem zamiast spodziewanego błogosławieństwa … hańba: Bóg nie dał im potomka. Czego uczy nas ta historia? Że wiara nie musi równać się powodzenie. W przeciwnym razie w Boga wierzyliby wszyscy. Tyle tylko, że to nie byłaby wiara, ale rodzaj religijnego handlu, deal’u, jakby powiedziano dzisiaj. Dlatego w życiu czasem jest tak, że wierzącym i dobrym jest ciężko, a złym świetnie się powodzi. Zmagał się z tym już Psalmista: Zazdrościłem niegodziwym widząc pomyślność grzeszników. Bo dla nich nie ma żadnych cierpień, ich ciało jest tłuste i zdrowe. Nie doznają ludzkich utrapień ani z [innymi] ludźmi nie cierpią (Ps 73, 3-5). Nasza wiara jest więc zasługiwaniem, a najdoskonalsza wiara tkwi w przekonaniu, że Bóg jest zawsze z nami. Zawsze.

     A oto będziesz niemy, bo nie uwierzyłeś moim słowom. Jak rozumieć karę, która spotkała Zachariasza? Tak jak każdą karę, która nas spotyka. A spotyka nie dlatego, że Bóg się na nas gniewa, ale dlatego, że nas kocha i chce naszego nawrócenia. Zachariasz, mimo, że był sługą świątyni, nie nauczył się słuchać Boga (w sensie być Mu posłusznym). Dlatego Bóg wysyła go na długie rekolekcje. Inni, widzą jeszcze w tej karze rodzaj zawsze aktualnego przesłania: ktoś, kto Bogu nie wierzy, ktoś, kto Boga nie słucha, nie powinien też mówić, bo cóż może mieć do powiedzenia? A że Bóg nie jest „pamiętliwy” i nasze grzechy pisze na piasku, najlepiej świadczy fakt, że syn „milczącego” Zachariasza – Jan, zostanie kiedyś „głosem” samego Boga!

     Zacharisz i Anna posunęli się już w latach. Nie, to nie było „mądre” rodzić dziecko w tym wieku, tym bardziej, że było to pierwsze dziecko. Dzisiaj z pewnością wielu by im to odradzało. Jak tej rodzinie, w której ojciec był syfilitykiem, a matka gruźliczką. Mieli oni już czworo dzieci, z których jedno było niewidome, drugie zmarło po urodzeniu, trzecie było głuchonieme, a czwarte gruźlicze. Wtedy pojawiła się nowa ciąża. – Radzilibyście ją przerwać? – Z pewnością – odpowiadają zwolennicy aborcji. – A więc zabilibyście Beethovena – odpowiada historia.
Współczucie, które nakłania do zła też jest diabelskie.