“Dziwił się ich niedowiarstwu”. Kiedy dopuszczamy w swoim życiu wątpliwości one mogą nas sprowadzi na manowce niewiary. Mieszkańcy Nazaretu słyszeli o licznych cudach, uzdrowieniach, uwolnieniach z mocy diabelskich i wreszcie o wskrzeszeniach. A jednak powątpiewali. Łatwiej nam uwierzyć, że jakiś cud wydarzył się na odległym krańcu ziemi, niż uznać, że równie wspaniały cud dokonał się w moim sąsiedztwie, w mojej parafii, moim klasztorze, czy w moim rodzinnym domu.

Gdybyśmy byli na miejscu mieszkańców Nazaretu i w naszym bliskim otoczeniu ktoś nam znany od dzieciństwa dokonywał jakiś nadzwyczajnych dzieł i był chwalony przez wszystkich dookoła, nam byłoby bardzo trudno przyjąć do wiadomości fakt, że jest to ktoś nadzwyczajny. Czasem zdarza się, że niedowierzamy słowom ludzi, którzy dobrze wypowiadają się na nasz temat.

Czy czyny, których dokonywał Jezus były nadzwyczajne? I tak i nie. Były one nadzwyczajne w oczach ludzi, którzy niedowierzają w moc Bożą, którzy nie spodziewają się, że Bóg jest wstanie dokonywać takich wielkich dzieł. Dla tych, którzy mają głęboką relację z Bogiem dzieła których dokonuje Jezus nie wzbudzają jakiegoś zaskoczenia. Jeśli wierzę, że Bóg jest wszechmogącym Panem wszelkiego stworzenia to mógłbym być zaskoczony gdybym nie widział ludzi uzdrowionych z ciężkich chorób nowotworowych, gdybym nie widział cudownych i niewytłumaczalnych zjawisk. 

Życie duchowe to zmiana perspektywy, to patrzenie na świat oczami Boga. Dlatego tak trudno niewierzącym zrozumieć wierzących, niemożliwym jest bowiem patrzenie na swoje życie i świat z perspektywy Boga, jeśli się w Niego nie wierzy. Zróbmy sobie dziś postanowienie, że na przekór postawie mieszkańców Nazaretu będziemy szukać Bożych śladów w naszym życiu i patrzeć na nie, nie jak na coś nadzwyczajnego, ale niejako oczami samego Boga, widząc we wszystkim co dzieje się w naszym życiu przejaw Jego świętej woli.