Światło i ciemność, sąd i potępienie to tematy, wokół których koncentruje się dalsza część rozmowy Jezusa z Nikodemem. Grzech sprawia, że człowiek ucieka od światła. Grzech czyni z nas niewidomych i chorych na światłowstręt. Grzesznik boi się światłą, boi się Boga, albowiem myśl o tym, że jego grzechy mogłyby wyjść na jaw, ujrzeć światło dzienne, napawa go paraliżującym strachem.

Bóg nie przychodzi na świat, aby kogokolwiek na nim potępić. Chrystus nie pragnie potępienia kogokolwiek, nawet największego grzesznika. On pragnie zbawienia wiecznego każdego człowieka. On jest światłością, która usuwa lęk i jego źródło, czyli grzech. Każdy kto zdobędzie się na odwagę, aby na zewnątrz, poza swoje ograniczenia, grzechy i lęki, aby spotkać Jezusa, Światłość ze Światłości, doświadczy uzdrowienie ze swojej ślepoty i stanie się nowym stworzeniem. Mało tego. Każdy kto podda swoje życie Chrystusowi zostanie napełniony Duchem Świętym i sam stanie się pochodnią płonącą ogniem Bożym i dającą światło nadprzyrodzone w najciemniejsze zakamarki świata.

Światłem w Biblii jest Bóg. Każdy kto zbliża się do Boga, zbliża się do światła, a światło przemienia, przebóstwia go. W ten sposób okazuje się, że czyny takiego człowieka nie pochodzą od niego samego, ale od Boga. Być dzieckiem Bożym oznacza pełnić dzieła swojego Ojca – tak jak czynił to Jezus. Nie jest to możliwe dla grzesznika. Jest to możliwe tylko dla tych, którzy na nowo się narodzili z wody i Ducha Świętego. Człowiek na nowo narodzony poddaje swoje życie Jezusowi i pozwala się kierować Jego Duchowi. Dlatego wszystko co w życiu czyni jest udane i bardzo dobre. Dokonajmy na nowo wyboru Chrystusa, dajmy się Jemu poprowadzić. Niech Chrystus stanie się treścią naszego życia.