W 2012 roku, z okazji 850-lecia katedry Notre Dame w Paryżu, w wejściu głównym postawiono ogromną kropielnicę. Na jej czterech bokach wygrawerowano zdanie św. Augustyna: „Via viatores quaerit” – Droga szuka wędrowców. Poza językiem łacińskim, zdanie zapisano także we francuskim, angielskim i hiszpańskim, ale w nich oddano je w pierwszej osobie liczby pojedynczej – „Ja jestem drogą, która szuka wędrowców” - „Je suis la voie qui cherche des voyageurs”.

Droga szuka wędrowców. Zdanie jak zaproszenie w podróż, w przygodę na wieki. Zaproszenie tego, który sam nią jest i nas szuka. Zaproszenie zawsze tak spokojne, nienachalne, nienarzucające się. Zaproszenie, które można potwierdzić przez dotknięcie opuszką palca tafli wody w kropielnicy. I tak, strumień turystów z całego świata mógł się tam mieszać ze strumieniem życia wiecznego, z wodą poświęconą, z potokiem światła, prawdy i miłości. 

Bóg szukający człowieka do szaleństwa, aż po swego umiłowanego, przepięknego Syna – Jedynego Zbawiciela ludzkości.  Oniemiały z zachwytu tą tajemnicą Hans Urs von Balthasar, napisze: „Boże życie przenika w nasz świat jak piasek w klepsydrze, zwężeniem tej klepsydry jest Chrystus, nie ma innej drogi dla piasku”.

Pozwolić odnaleźć się drodze. Wejść na nią i wędrować ze szczęściem w sercu. Iść przez Niego, z Nim i w Nim. Móc być w samym epicentrum życia, które daje. Ta perspektywa jest olśniewająca. 

Dlatego radujcie się, opromienieni tak niezmiernym blaskiem i oświeceni jasnością Króla wieków, poczujcie, żeście wolni od mroku, co świat okrywa. Gdyby tak nie było, to by nam powiedział (J 14, 2).