Każdego dnia docierają do nas informacje o wojnach. Od ponad roku, zwłaszcza o rosyjskiej agresji na Ukrainę. Także w mniejszej skali dostrzegamy relacje pozbawione pokoju. Zewnętrzne konflikty ukazują wewnętrzną tęsknotę człowieka za pokojem. Ale między pragnieniem, a jego realizacją, wydaje się istnieć bariera. Człowiek szuka sposobów jej pokonania. Wśród nich są próby ułożenia świata według własnych pomysłów, skutkujące często eskalacją kolejnych konfliktów. Dzieje się tak, ponieważ pokój jaki daje świat budowany jest na przemocy. Silniejszy podporządkowuje sobie słabszego. Niektórzy sięgają po substytuty – takie jak alkohol – na chwilę uśmierzające niepokój. Ale w konsekwencji skutkują one jeszcze większym zagubieniem. Czy wobec tego jesteśmy skazani na ciągły niepokój?

Ewangelia wskazuje nam nadzieję, jaką jest Chrystus. On daje pokój inny niż świat. Mówi: „Pokój zostawiam wam, pokój mój daję wam. Nie tak jak daje świat, Ja wam daję”. Pokój Chrystusa wynika z właściwej diagnozy przyczyn niepokoju, czyli grzechu. A za diagnozą podąża przebaczenie tym, którzy są gotowi je przyjąć. Warunkiem budowania prawdziwego pokoju jest miłość bliźniego i dążenie do sprawiedliwości.

W okresie wielkanocnym wielokrotnie słyszymy słowa Pana Jezusa: „Pokój wam”. Misja Chrystusa dającego prawdziwy pokój jest kontynuowana w Kościele dzięki Duchowi Świętemu. Dokonuje się ona przez głoszenie Słowa Bożego i sakramenty, zwłaszcza pokuty i pojednania. To prawdziwe źródła pokoju dla ludzkich serc i wzajemnych relacji.