Piotr, zobaczył idącego za sobą ucznia, którego miłował Jezus. Jan szedł za Piotrem, bo chciał iść za Jezusem. Tamtego ranka nad jeziorem Genezaret, mogło to wynikać z przyczyn technicznych, na przykład dlatego, że szli ścieżką. Jednak umiłowany uczeń opisuje tę scenę, bo jest symboliczna. Za Jezusem nie idziemy sami. Co więcej, pomagamy sobie nawzajem, jedni prowadzą drugich. Pan Jezus ustanowił jakąś hierarchię, postawił na jej czele Piotra i Jan to respektuje. A przecież jego więź uczuciowa z Mistrzem jest silniejsza niż w przypadku Piotra. A jednak, Chrystus postawił na czele Apostołów Piotra, a nie „ucznia umiłowanego”. Kościół, ze swoją hierarchią, w której niektórzy mają zadanie przewodzenia, nie jest przeszkodą w podążaniu za Jezusem, lecz miejscem spotkania z Nim. Ktoś może mieć złe doświadczenia z instytucją Kościoła i odpowiedzialnymi za nią kapłanami. Te doświadczenie, błędy i grzechy konkretnych ludzi mogą być przeszkodą, ale nie Kościół. Jan wiedział o upadku Piotra, a jednak idzie za nim, aby iść za Chrystusem. Oczywiście, ktoś, kto doznał osobistej krzywdy ze strony duchownych potrzebuje wielkiej wiary, aby nie zwątpić w Kościół. Ale wielu chrześcijan odrzuca jego instytucję z błahych powodów lub ulegając propagandzie sugerującej, że Kościół ogranicza wolność jednostki. Często zresztą promują ją zwolennicy totalitarnych ideologii. W obliczu pokusy odrzucenia Kościoła popatrzmy na Jana.

Jeżeli chcę, aby pozostał, aż przyjdę, co tobie do tego? Słowa Pana skierowane do Piotra są z kolei lekcją dla każdego, kto w Kościele ma misję przewodzenia. Nie chodzi tylko o kapłanów. Na przykład rodzice są pierwszymi przewodnikami swoich dzieci w wierze.  Może nas dziwić, że Jezus karci Piotra za to, że troszczy się o los młodego apostoła. Może w tej trosce była nadmierna ingerencja w życiowe wybory Jana. A może chodziło o brak zaufania do Pana Jezusa. Jan przecież jest w najlepszym możliwym miejscu, bo idzie za Jezusem. Piotr nie musi się martwić o jego przyszłość. Te słowa są ważnym drogowskazem dla rodziców, którzy czasem pragną zabezpieczyć przyszłość dzieci na różne sposoby troszcząc się o ich dobrobyt i bezpieczeństwo, a zapominają o najważniejszym: aby szły za Chrystusem. 

Ty pójdź za Mną. Skoro Jan idzie za Piotrem, bo chce iść za Jezusem, to na Piotrze spoczywa wielka odpowiedzialność. Jeśli nie będzie naśladował Chrystusa, również młody uczeń będzie zdezorientowany. To nie jest tylko kwestia dobrego przykładu. Moja osobista miłość i wierność Panu Jezusowi "promieniuje" na innych, a szczególnie na tych, dla których jestem autorytetem. Dlatego nie wystarczy udawać świętego, ale naprawdę pragnąć być świętym, mimo swoich ograniczeń i upadków. Aby ci co idą za mną widzieli, że warto iść za Jezusem.