Zbliżył się, padł na kolana, prosił. Kolejność tych etapów wchodzenia w relację z Jezusem nie jest przypadkowa. Angażują one całego człowieka. Postawa ciała, która jest uzewnętrznieniem ducha, prowadzi ojca do wyrażania prośby o uzdrowienie syna. To było jego drugie podejście, ponieważ wpierw prośbę skierował do uczniów Jezusa. Oni jednak okazali się bezsilni.

Jezus uzdrawiając, lituje się nie tylko nad synem cierpiącym na epilepsję, ale także nad jego ojcem i świadkami cudu. Potwierdza bowiem swoją władzę, z której wszyscy mogą skorzystać.

Później do Jezusa podchodzą także uczniowie, którzy pragną głębiej zrozumieć to, co się stało oraz swoją niemoc. Im człowiek ma głębszą i bardziej dojrzałą wiarę, tym bardziej jest świadomy swoich ograniczeń i potrzeb otwarcia na łaskę.

Wiara wymaga ciągłej pielęgnacji, gdyż podobnie jak miłość jest wymianą darów między osobami. Angażuje ona rozum, wolę, przeszłość, teraźniejszość i przyszłość, relacje międzyludzkie, a nawet nasze ciała. Jest ona w stanie czynić rzeczy niezwykłe i po ludzku niezrozumiałe, jak przesuwanie gór.