W dzisiejszej Ewangelii zatrzymujemy się przy dwóch obrazach. Pierwszy to przypowieść o drzewie. Aby przynosiło dobre owoce, musi być drzewem dobrym. To samo odnosi się także do nas. Z racji pochodzenia od Boga, mamy w sobie potencjał do dobrego owocowania. Ale czy faktycznie tak jest, zależy od naszego zakorzenienia w Bogu, odpowiedniego środowiska wzrostu, dostarczania zdrowego duchowego pokarmu i zaangażowania w pielęgnację.

Drugi obraz to dom. On również musi być usadowiony na odpowiednim podłożu. Papież Benedykt XVI na spotkaniu z młodzieżą w Krakowie pytał – co znaczy budować na skale? I odpowiadał między innymi, że budować na skale to znaczy budować na Chrystusie i z Chrystusem. To oprzeć wszystkie swoje pragnienia, tęsknoty, marzenia, ambicje i plany na Jego woli. Budować na skale tzn. mieć świadomość, że mogą pojawić się przeciwności: „Gdy przyszła powódź, wezbrana rzeka uderzyła w ten dom, ale nie zdołała go naruszyć....”. Budować na skale to budować mądrze, czyli wiedzieć, że trwałość domu zależy od fundamentu. Budować na skale to budować na Piotrze i z Piotrem. To budować życie z Kościołem i w Kościele. Budować na skale to budować odważnie i z nadzieją, iż dom nie runie.

Jest w naszym sercu tęsknota za domem. Za miejscem, w którym czujemy się bezpiecznie, jesteśmy u siebie. Ale domem nie jest tylko budynek, to nie tylko ściany. Domem są też ludzie, a także człowiek, a nawet Bóg. Nasza wewnętrzna przestrzeń oczekuje na wypełnienie, zamieszkanie. Człowiek w człowieku zamieszkuje przez miłość. Zamieszkać w nas pragnie także Bóg. I my jesteśmy zaproszeni, aby zamieszkać w Nim.