Prośba jednego z uczniów Jezusa wydaje się być zupełnie niezrozumiała. Żydzi uczyli się bowiem modlić od dzieciństwa. Każdy z nich miał obowiązek stawać przed Bogiem trzy razy dziennie: rano, w południe i wieczorem. Często używali do tego psalmów. Mieli też swoje praktyki  jak cotygodniowe spotkania w synagodze czy inne zwyczaje religijne. Okazuje się jednak, że to idącym za Chrystusem nie wystarcza.

Wpatrzeni w postawę Mistrza odkrywają, że Jego modlitwa jest inna, więc i oni chcieliby w tej dziedzinie więcej osiągnąć. Potrzebują jednak do tego pewnego rodzaju wtajemniczenia, wskazówek. W odpowiedzi Jezus uczy ich słów, w których zawiera główne idee swojego nauczania. Ale przede wszystkim przedstawia im Boga jako Ojca. Dzięki temu postrzegany w judaizmie jako całkowicie transcendentny, staje się bliski, dostępny dla uczniów.

Kolejne prośby można podzielić na dwie części: mówiące o relacji z Bogiem i między ludźmi. W tym pierwszym przypadku mowa o: „uświęceniu imienia” co ma miejsce wtedy, gdy jest używane z wiarą, a nie w magiczny sposób; „przyjściu Królestwa” dającego pełnię życia i przezwyciężenie frustracji wywołanej ludzkimi rządami. Może się to jednak urzeczywistnić tylko wtedy, gdy „wola Boża” zostanie wypełniona. Efektem tych zmian będzie nowy porządek świata, w którym nikomu nie będzie brakowało chleba, winy zostaną odpuszczone, a pokusy zostaną pokonana przez Bożą łaskę.

W całej tej sytuacji znaczący wydaje się być również fakt, że to uczeń prosi Jezusa, by Ten nauczył ich modlitwy. Ten zabieg ma nam przypomnieć, że nie jest ona jakimś naszym osiągnięciem - czymś, czego można się nauczyć. Jest darem, o który trzeba prosić: Panie, naucz nas się modlić…