Wyznaczenie siedemdziesięciu dwóch uczniów mocno nawiązuje do posłania Dwunastu z 9. rozdziału. Podobny jest cel misji – głoszenie królestwa i uzdrawianie chorych, ale i wskazówki – ograniczony ekwipunek czy korzystanie z gościny. Tym, co odróżnia te sceny jest dar pokoju, który nowi uczniowie mają roznieść po całym świecie. Świadczy o tym ich liczba odpowiadająca ilości narodów według spisu w Księdze Rodzaju. Rozsyłanie po dwóch ma natomiast być dla innych świadectwem wzajemnej miłości i wsparcia.

Jezus zdaje sobie sprawę, że wciąż jest tych „robotników mało” a ci, którzy są, idą jak „owce między wilki” – słabi i niewinni w konfrontacji ze światem. Powierzona misja nie ma jednak opierać się na ich sile, ale na mocy Boga, która przewyższa to, co naturalne. Dlatego zupełnie niepotrzebne wydają się być ludzkie zabezpieczenia i względy, długie pozdrowienia i konwenanse czy martwienie się o to, że ktoś nie przyjmuje Dobrej Nowiny. Mają nieść pokój wszystkim, a jego przyjęcie zależy od dyspozycji słuchających, a nie od oceny uczniów.

Dziś także Chrystus w podobny sposób posyła nie tylko najbliższych współpracowników (duchowieństwo), ale i „innych”. Święty Łukasz nie podaje ich imion, zaproszenie Jezusa jest więc skierowane do każdego. Tym bardziej, że zachęca w nim do pójścia w świat, by ogłaszać, że Bóg zbliżył się do człowieka. Jeśli słuchający się zainteresują, otworzą się na przyjęcie Bożego słowa, a w ich sercach zagości pokój.

Uczniowie Jezusa muszą się jednak liczyć także z odrzuceniem ich nauczania. Nie może ono rodzić w ich sercach potępienia dla tych, którzy to czynią, ale winno rozpalać jeszcze większe pragnienie świadczenia o bliskości Królestwa Bożego. A gest strząśnięcia prochu ma być tylko wyrazem czystości intencji misjonarzy, którzy nie przyszli szukać dla siebie zysku czy chwały.