Tłumy uwielbiały Jezusa. Wśród nich byli zasłuchani w wypowiadane przez Niego słowa, chorzy, ubodzy i przygnieceni trudami życia szukający uzdrowienia i nadziei. Wielu z nich Jezus udzielił pomocy przywracając zdrowie duszy i ciała. Innym nadał kierunek, a nawet sens dalszego życia. Stawiał przy tym jednak ostre wymagania jak te, przytoczone w dzisiejszej Ewangelii.

Według tych wskazań serce idących za Chrystusem musi być niepodzielne. Nawet gdy rodzi to nienawiść do najbliższych. Ważniejsze od więzów krwi są bowiem więzy miłości z Jezusem, inaczej stają się bałwochwalstwem. Co więcej, tylko więź z Nim jest w stanie przewyższyć przywiązanie do innych osób. Ale trud ucznia to nie tylko walka z przeciwnikami, ale także z własnymi przyzwyczajeniami, upodobaniami czy wyobrażeniami.

To prawdziwa droga krzyżowa, w której nie ma miejsca na „ale”. Dlatego zanim się na nią wejdzie, trzeba jak przy budowie wieży czy toczeniu bitwy wpierw wszystko przemyśleć i zaangażować się całym sobą. Połowiczność się nie opłaca. Potrzebny jest radykalizm i konsekwencja. Wybór Nauczyciela ma być autentyczny, wierny i całościowy. Same dobre chęci czy deklaracje nie wystarczą.

Słowa Jezusa po raz kolejny ukazują jak ważne jest oderwania się uczniów od ich dotychczasowego sposobu myślenia. Wolność od dóbr materialnych, osób czy zachowań ma pomóc przełamywać naturalne opory i lęki, ale też wytrwać w godzinie największej próby, jaką może być utrata życia. Wtedy tak naprawdę objawia się doskonała miłość, nie cofającą się przed niczym.