To dosłowne tłumaczenie z języka hebrajskiego imienia „Gabriel” pozwala na scenę zwiastowania popatrzeć przez pryzmat objawienia Bożej mocy. Cała scena odbywa się w niewielkim galilejskim mieście Nazaret, znajdującym się w krainie pogan (Mt 4,15), a w dodatku okrytym złą sławą (J 1,46).  To tam miał przyjść na świat Zbawiciel, a Jego matkę miała został 13-letnia dziewczyna.

Choć Maryja została napełniona łaską, słysząc o roli, którą przygotował dla niej Bóg „zmieszała się”, a wręcz silnie wzruszyła. Dlatego posłaniec uspokaja ją podkreślając, że źródłem tej łaski jest Bóg. Dalej nawiązując do proroctw wyjaśnia, że poczęte w jej łonie chłopiec „zostanie nazwany Synem Najwyższego, a Pan Bóg da Mu tron Jego praojca, Dawida (…) Jego panowaniu nie będzie końca”.

Archanioł rozwiewa także wątpliwości dotyczące pogodzenia macierzyństwa z dziewictwem, a cudowny wymiar całego wydarzenia podkreśla nawiązując do Elżbiety, która mimo podeszłego wieku poczęła dziecko. Na koniec herold dodaje, że dla Boga nie ma nic niemożliwego, co przekonuje słuchaczkę, by z dyspozycyjnością przyjąć wolę Bożą. Służebna i pokorna postawa Maryi wobec zamysłów Stwórcy uczy jak żyć, aby czuć Jego bliskość.

Do nas też często Bóg przychodzi ze swoim słowem, które może pokrzyżować nasze plany czy całe strategie. Postawa Maryi uczy nas jednak, że warto Mu zaufać i nie ociągać się w realizowaniu wskazań. Boże działanie przekracza wszelkie ludzkie kalkulacje i racjonalizacje. Możemy też liczyć na wsparcie i potrzebne łaski, jeśli tylko się na nie otworzymy. Maryjne „tak” uczy jak to właściwie zrobić.