Łukaszowe opowiadanie o przedstawieniu Jezusa w świątyni nawiązuje do szeregu zwyczajów religijnych i świeckich, jakimi przetkane było życie ówczesnych rodzin, gdy na świat przychodziły dzieci. Życie Świętej Rodziny musiało być zwyczajne i prozaiczne, skoro Łukasz potrafi skwitować czas dzieciństwa Jezusa jednym zdaniem o Jego wzrastaniu i dojrzewaniu w mądrości i łasce Bożej. W ten zwyczajny rodzinny scenariusz wpisana jest tu jednak tajemnica Wcielenia. Jej początek nie mógł być bardziej prozaiczny i zwyczajny: nagła podróż, w czasie której dochodzi do porodu w bardzo skromnych warunkach. I chociaż Łukasz opisuje nadzwyczajne wydarzenia, jakie temu towarzyszą: zwiastowanie Maryi, okoliczności narodzenia Jana Chrzciciela, widzenie aniołów przez pasterzy w Betlejem oraz dziwne zapowiedzi Symeona w czasie ofiarowania świątyni, to jednak można sobie wyobrazić, że codzienność tych kilkunastu lat, jakie później nastąpiły, przykryła i mocno zatarła ich wspomnienie. Ale we Wcielonym Synu Bożym coraz mocniej dochodzi do głosu relacja z Ojcem, która zaczyna rzeźbić Jego człowieczeństwo. Wcielony Syn Boży jest prawdziwym Bogiem, ale także prawdziwym człowiekiem. I obydwie natury w Jego Osobie: Boska i ludzka nie ulegają zmianie i nie mieszają się ze sobą – jak sformułował to Kościół w orzeczeniu Soboru Chalcedońskiego w połowie V w. Wcielony Syn Boży był poddany prawu stopniowego rozwoju człowieczeństwa, który to rozwój dokonywał się z woli Bożej w najlepszym z ludzkiego punktu widzenia środowisku: w kochającej rodzinie.

Konkretne rodziny potrafią być różne. Czasami ich kształt zostaje wykrzywiony wadami osób, które je tworzą. Mimo tego jednak rodzina oparta na silnej więzi małżeńskiej mężczyzny i kobiety stanowi dla społeczeństwa strukturę nie do zastąpienia. Jest ona wspólnotą naturalną, odpowiadającą w najlepszy sposób potrzebom dzieci i gwarantującą właściwe warunki ich dorastania, dojrzewania i socjalizacji. Wszelkie pomysły jej redefinicji stanowią sztuczne, oparte na doraźnych roszczeniach, wyobrażeniach i ideologiach twory, które ostatecznie nie są w stanie zaspokoić najgłębszych potrzeb najbardziej bezbronnych ich członków – dzieci. Święta Rodzina z Nazaretu, która staje dzisiaj przed nami w konkretnej sytuacji życia codziennego, jest patronką i wzorem, ale też pociechą wszystkich ludzkich rodzin.