„Nie mieli co jeść” i „jedli do syta” – to dwa zdania, które jak klamry spinają dzisiejszą Ewangelii. Między nimi jest interwencja Syna Bożego zatroskanego o los człowieka: „Żal Mi tego tłumu, bo już trzy dni trwają przy Mnie, a nie mają co jeść”. Pytanie uczniów „Jakże tu na pustkowiu będzie mógł ktoś nakarmić ich chlebem?” ujawnia bezsilność człowieka.

Nasze życie wypełnia troska o chleb. Wyraża go codzienny wysiłek i modlitwa: „chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj”. Człowiek nie jest źródłem obfitości, także obfitości chleba. Tym źródłem jest Bóg. Przyniesienie chleba do Jezusa, choćby było go niewiele, nie zubaża nas, lecz pomnaża chleb tak obficie, że starcza go dla wielu.

Niestety nie wszyscy mają chleba pod dostatkiem. To wyrzut sumienia i zadanie dla całego Kościoła oraz wszystkich ludzi. Ale pokarmem jest nie tylko ten, który ginie. I nie samym chlebem żyje człowiek. Jest w nas głód, który nawet gdy opływamy we wszelkie dobra, głodem pozostaje. Bez Chrystusa zawsze będziemy głodni: miłości, prawdy, sensu życia.

Chleb jest z ziarna. Ale nie tylko. Samo ziarno nie wystarczy. Chleb jest z pracy ludzkiej, z ludzkiego wysiłku, z cierpienia. Jest ze słowa, z dialogu. Chleb ostatecznie jest z miłości. Z Bożej i ludzkiej miłości. Z miłości Boga do człowieka i z miłości między ludźmi. Także miłość jest z chleba, z tego szczególnego, z Chleba Eucharystycznego. Bóg, który jest miłością staje się pokarmem, chlebem, a ten wyjątkowy Chleb rodzi miłość. Daje siłę do życia na miarę ofiary jaką składa Jezus.