Świat jest pełen znaków. I chyba zawsze tak było. Od pierwszych piktogramów, liter, drogowych wskazówek, aż do takich, które mają swoją markę i odpowiednią cenę. Nie inaczej jest w świecie wiary. Tam również można spotkać bogatą symbolikę konkretnych słów, obrazów, gestów, a nawet wydarzeń. Do takich należy znak Jonasza, który nauczaniem nawrócił mieszkańców Niniwy.

Gdy czyni to Jezus, nie widać tak spektakularnych oznak przemiany słuchającego go ludu. Mimo, że dużo bardziej angażuje się w przepowiadanie uzdrawiając chorych, karmiąc głodnych, a nawet wskrzeszając umarłych. Gromadzącym się wokół Niego wciąż jest mało i żądają kolejnych znaków. Dlatego właśnie Chrystus nazywa ich „plemieniem przewrotnym”.

Zarzuca swoim słuchaczom zatwardziałość serca, zaślepienie pychą, co nie pozwala im rozpoznać Syna Bożego. Zapowiada przy tym, że jedynym znakiem i ostatnią szansą, która zostanie im dana, będzie znak Jonasza. Nawiązuje w ten sposób do przebywania proroka we wnętrzu ryby, które miało być zapowiedzią czasu między śmiercią a zmartwychwstaniem Zbawiciela (por. Mt 12,40).

Znak Jonasza ma ogromne znaczenie, ponieważ „jeśli Chrystus nie zmartwychwstał, daremne jest nasze nauczanie, próżna jest także nasza wiara” (1 Kor 15). Obojętnych na Ewangelię czeka więc kara. Na sądzie potępią ich mieszkańcy Niniwy i królowa z południa, którzy wykorzystali swoją szansę. Oskarżeni tego nie zrobili. Mimo, że mieli do czynienia z Kimś więcej niż Salomon czy Jonasz.

Przeżywając Wielki Post kolejny raz słyszymy nawoływanie „nawracajcie i wierzcie Ewangelię”. I bez względu na to czy wypowiada je niezaangażowany „prorok” jak Jonasz czy sam Jezus, jesteśmy wezwani do przemiany serca, otwarcia się na Boże słowo. To od nas więc zależy czy podejmiemy pokutę jak mieszkańcy Niniwy, czy też obojętnie będziemy czekać na znak Jonasza.