Liturgia na dzień 2024-03-13:

Pierwsze czytanie

Iz 49, 8-15

Czytanie z Księgi proroka Izajasza

Tak mówi Pan: «Gdy nadejdzie czas mej łaski, wysłucham cię, w dniu zbawienia przyjdę ci z pomocą. A ukształtowałem cię i ustanowiłem przymierzem dla ludu, aby odnowić kraj, aby rozdzielić spustoszone dziedzictwa, aby rzec więźniom: „Wyjdźcie na wolność!”, a marniejącym w ciemnościach: „Ukażcie się!”

Oni będą się paśli przy wszystkich drogach, na każdym bezdrzewnym wzgórzu będzie ich pastwisko. Nie będą już łaknąć ani pragnąć, i nie porazi ich wiatr upalny ni słońce, bo ich poprowadzi Ten, co się lituje nad nimi, i zaprowadzi ich do tryskających zdrojów. Wszystkie me góry zamienię na drogę i moje gościńce wzniosą się wyżej.

Oto ci przychodzą z daleka, oto tamci z północy i z zachodu, a inni z krainy Sinitów. Zabrzmijcie weselem, niebiosa! Raduj się, ziemio! Góry, wybuchnijcie radosnym okrzykiem! Albowiem Pan pocieszył swój lud, zlitował się nad jego biednymi».

Mówił Syjon: «Pan mnie opuścił, Pan o mnie zapomniał ». «Czyż może niewiasta zapomnieć o swym niemowlęciu, ta, która kocha syna swego łona? A nawet gdyby ona zapomniała, Ja nie zapomnę o tobie!»

Psalm responsoryjny

Ps 145 (144), 8-9. 13-14. 17-18 (R.: por. 8a)

Pan jest łaskawy, pełen miłosierdzia

Pan jest łagodny i miłosierny, *
nieskory do gniewu i bardzo łaskawy.
Pan jest dobry dla wszystkich, *
a Jego miłosierdzie nad wszystkim, co stworzył.

Pan jest łaskawy, pełen miłosierdzia

Królestwo Twoje królestwem wszystkich wieków, *
przez wszystkie pokolenia Twoje panowanie.
Pan podtrzymuje wszystkich, którzy upadają, *
i podnosi wszystkich zgnębionych.

Pan jest łaskawy, pełen miłosierdzia

Pan jest sprawiedliwy na wszystkich swych drogach *
i łaskawy we wszystkich swoich dziełach.
Pan jest blisko wszystkich, którzy Go wzywają, *
wszystkich wzywających Go szczerze.

Pan jest łaskawy, pełen miłosierdzia

Werset przed Ewangelią (Alleluja)

J 11, 25a. 26

Chwała Tobie, Królu wieków

Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem,
kto wierzy we Mnie, nie umrze na wieki.

Chwała Tobie, Królu wieków

Ewangelia

J 5, 17-30

Słowa Ewangelii według Świętego Jana

Żydzi prześladowali Jezusa, ponieważ uzdrowił w szabat.

Lecz Jezus im odpowiedział: «Ojciec mój działa aż do tej chwili i Ja działam».

Dlatego więc Żydzi tym bardziej usiłowali Go zabić, bo nie tylko nie zachowywał szabatu, ale nadto Boga nazywał swoim Ojcem, czyniąc się równym Bogu.

W odpowiedzi na to Jezus im mówił: «Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Syn nie może niczego czynić sam z siebie, jeśli nie widzi Ojca czyniącego. Albowiem to samo, co On czyni, podobnie i Syn czyni. Ojciec bowiem miłuje Syna i ukazuje Mu to wszystko, co sam czyni, i jeszcze większe dzieła ukaże Mu, abyście się dziwili.

Albowiem jak Ojciec wskrzesza umarłych i ożywia, tak również i Syn ożywia tych, których chce. Ojciec bowiem nie sądzi nikogo, lecz cały sąd przekazał Synowi, aby wszyscy oddawali cześć Synowi, tak jak oddają cześć Ojcu. Kto nie oddaje czci Synowi, nie oddaje czci Ojcu, który Go posłał. Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Kto słucha słowa mego i wierzy w Tego, który Mnie posłał, ma życie wieczne i nie idzie pod sąd, lecz ze śmierci przeszedł do życia.

Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam, że nadchodzi godzina, nawet już jest, kiedy to umarli usłyszą głos Syna Bożego, i ci, którzy usłyszą, żyć będą. Jak Ojciec ma życie w sobie samym, tak również dał to Synowi: mieć życie w sobie. Dał Mu władzę wykonywania sądu, ponieważ jest Synem Człowieczym.

Nie dziwcie się temu! Nadchodzi bowiem godzina, kiedy wszyscy, co są w grobach, usłyszą głos Jego: i ci, którzy pełnili dobre czyny, pójdą na zmartwychwstanie do życia; ci, którzy pełnili złe czyny – na zmartwychwstanie do potępienia.

Ja sam z siebie nic czynić nie mogę. Sądzę tak, jak słyszę, a sąd mój jest sprawiedliwy; szukam bowiem nie własnej woli, lecz woli Tego, który Mnie posłał».

Jeżeli chcesz, aby codzienne czytania były dostępne na Twojej stronie, umieść w niej następujący kod:

Wybierz dzień:

Uwierzyć, że Jezus jest Bogiem

ks. Przemysław Pojasek ks. Przemysław Pojasek

Uzdrowienie paralityka przy Bramie Owczej staje się pretekstem do objawienia Bożego Synostwa. Krytykowany przez Żydów za dokonanie cudu w szabat Jezus przekonuje, że Ojciec, z którym jest równy, zawsze działał i robi to aż dotąd. Jako Syn jest więc upoważniony do kontynuowania dzieła stworzenia, które zostanie zwieńczone obiecanym wiecznym odpoczynkiem.

Podważając sens przestrzegania szabatu i uzurpując sobie boskie pochodzenie Chrystus doprowadza Żydów do szału. Chcą go zabić. On jednak uparcie próbuje im wyjaśnić relację z Ojcem. Tłumaczy, że będąc Jego odbiciem ma równe prawa i może dać światu zwycięstwo nad śmiercią i nowe życie. Posiada do tego wszelkie potrzebne niebiańskie atrybuty: słowo, moc, sąd i chwałę.

Jezus zapewnia, że każdy kto słucha Jego słowa już zmartwychwstał, bo dana jest Mu nie tylko władza sądzenia i uwalniania od oskarżeń, ale również przywracania zdrowia, a nawet życia. Potwierdza to świadectwo Ojca, które objawia się w uzdrowieniu paralityka, bo człowieka w tym stanie zdrowia może uleczyć tylko Bóg. Chrystus nie czyni więc niczego sam, ale z woli Ojca.

Nie zmieniło się to do dziś. Syn Boży będąc w jedności Trójcy Świętej wciąż daje człowiekowi szansę na zmartwychwstanie. I w zależności od tego czy będzie on czynił dobre czy złe uczynki, ma to być zmartwychwstanie do życia lub śmierci. Najpierw jednak trzeba się wsłuchać w Jego słowo i uwierzyć, że ono ma moc dawania życia, które się nie kończy. Uwierzyć, że Jezus jest Bogiem.