Nazaret to rodzinne miasto Jezusa. Tam dorastał, pracował, budował relacje z rodziną, przyjaciółmi i sąsiadami. Tam wreszcie przygotowywał się do zbawczej misji. Do Nazaretu przybył także w ramach jej realizacji.

Ziomkowie Jezusa mieli z nim kontakt od dzieciństwa. Dobrze Go znali. Wydawało im się, że wiedzą o Nim wszystko. Stąd z zaskoczeniem mówią: „Skąd u Niego ta mądrość i cuda? Czyż nie jest On synem cieśli? Czy Jego Matce nie jest na imię Mariam, a Jego braciom Jakub, Józef, Szymon i Juda? Także Jego siostry czy nie żyją wszystkie u nas? Skądże więc u Niego to wszystko?” Jak się okazuje Boga można znać powierzchownie. Pozostaje On wówczas nierozpoznany, a nawet zamknięty w ciasnych schematach naszej wyobraźni. Świętość – jeśli nie pielęgnujemy w sobie życia łaską – może także spowszednieć. 

Nie jest łatwo świadczyć wobec ludzi przywiązanych do własnych koncepcji Boga, Kościoła, człowieka, świata, zbawienia i własnego życia. Jezus mówi: „Tylko w swojej ojczyźnie i w swoim domu może być prorok lekceważony”. Mamy więc w dzisiejszej Ewangelii podwójne zdumienie. Zdumiewają się ziomkowie Jezusa Jego słowami i cudami. Zdumiewa się także Jezus zamknięciem ich serc na to, co słyszą i widzą.

Zdumienie może prowadzić w różne strony. W stronę zwątpienia, jak również głębszego przylgnięcia do Boga. Kiedy jesteśmy gotowi pozostawić własny punkt widzenia, a przyjąć Boży, to zdumienie otwiera nas na tajemnicę i dary jakie nam Bóg chce przekazać. Na tym polega wiara.