Autorem wstępniaka do trzydziestego numeru „Polityki” z roku 2024 jest redaktor Sławomir Mizerski, który rozpoczyna swój tekst od niskiej ironii i niewybrednej wycieczki personalnej w stronę Przemysława Babiarza. Mizerski twierdzi, że odbite już zwielokrotnionym echem westchnienie - bo przecież nawet nie zdanie – komentatora sportowego do bulwersującej inscenizacji na otwarcie igrzysk w Paryżu, to efekt przegrzania głowy Babiarza wysokimi upałami. Prymitywne kuksańce pod stołem życia publicznego stały się w Polsce wadą powszechną i wstydliwą. Ci zatem, którzy pragną zachować kulturę osobistą i higienę sumienia, w takich sytuacjach będą patrzeć gdzieś ponad, kopać stopą w piach albo chrząkać. Nie da się z kolei przemilczeć destrukcyjnych manifestów redaktora Mizerskiego, które wcisnął skwapliwie zaraz kilka wersetów dalej po natrząsaniu się nad stanem zdrowia Przemysława Babiarza. Lewicowy publicysta ubolewa więc, że nie dostatecznie domknięto usta Babiarzowi, tym samym będzie on mógł bezkarnie dyskryminować ludzi, którzy uparcie chcą budować świat bez religii i bez narodów. O ile chamstwo nie podlega penalizacji, o tyle druga część cytowanej wypowiedzi jest sprzeczna z prawem stanowionym wzdłuż i wszerz całej cywilizacji zachodniej, szczególnie po zakończeniu ostatniej wojny światowej. Wypada więc ostrzec redaktora Mizerskiego, że religia była wtedy właśnie wpisana do katalogu ścisłych praw człowieka, natomiast niezawisłości narodowej broni najwyższa ustawa każdego z państw nazywana konstytucją. Nie tak śmiało, panie redaktorze.

Duchowość katolicka, wraz z jej piękną liturgią, zdrową dewocją ludzi, procesjami oraz nadprzyrodzoną wrażliwością, zaznacza swoją obecność w świecie dopiero wówczas, gdy modlitwa przekracza granice obrzędu. Praktyki pobożne nie znajdą wyczerpującego celu same w sobie, co więcej, zredukowane do zamkniętego obiegu powtarzanego rytuału, zamiast przekazać życie, uduszą się, zdziwaczeją lub zgnuśnieją. Zatem gdzie pobożność, tam i postanowienie. Katolicyzm w Polsce dziś stoi dokładnie w takim punkcie. Zostały już dokonane wszelkie analizy przez wszystkich możliwych komentatorów i wszystkim wiadomo, że stery władzy w Europie spoczywają w tajemniczych rękach ludzi owładniętych antychrześcijańską obsesją. Obsceniczne otwarcie paryskich igrzysk to jedynie sunący po ścianie historii cień i zwiastun kolejnych dekretów, przemówień lub gier, które za cel obiorą dewastowanie chrześcijańskiej etyki, a nie poprawę życia społecznego. Apologia katolicyzmu nie będzie wystarczająca, jeśli ograniczy się ją do otwierania kolejnych kaplic wieczystej adoracji, w której przerażeni wierzący będą leżeć krzyżem na podłodze. Pietyzm stanowi wytrawny element duchowości, jednak szczególnie w takich epokach musi owocować praktycznymi instytucjami oraz działaniami, bo jedynie one umożliwią Kościołowi istnienie w cywilizacji nielegalnego Boga.

Pan pokazuje Ezechielowi przyszły świat bez świątyni. Zakazuje mu jednocześnie żałoby i ekspiacji. Ludzie wierzący mają założyć sandały na nogi i zapuścić brody na wzór wypróbowanych wojowników (por. Ez 24, 17). Jezusa nie zadowala altruizm bogatego młodzieńca. Na nic świece i kadzidła, kiedy w piersi bije tchórzliwe serce niewolnika (por. Mt 19, 21). Do naśladowania Chrystusa konieczna będzie dostateczna przestrzeń swobodnego działania. Z tego powodu trzeba zrzucić balast.

Módl się i myśl praktycznie. Szukaj w duszy konkretnych postanowień i przedsięwzięć, a więc skutecznej taktyki na te czasy.