Pan Jezus przywołał uczniów po zakończeniu modlitwy, będąc na górze. Przywołał wszystkich, wybrał niektórych. To nie znaczy, że innych odrzucił. Dalej są Jego uczniami. Dwunastu dostało zadanie, które Sam Pan Jezus w syntetycznie określił jako „apostoloi”, czyli wysłannicy. Co wyróżniało ich misję, w stosunku do pozostałych uczniów? Przecież pozostali też zostaną posłani do głoszenia Dobrej Nowiny. Pan będzie stopniowo konkretyzował zadanie wybranej grupy. Ale już w momencie powołania wskazał jej najważniejszy cel. Liczba dwanaście nawiązuje do dwunastu pokoleń Izraela. Apostołowie stanowią zrąb nowego narodu wybranego, który nazywamy Kościołem. Dwanaście jest symbolem pełni i Bożego porządku, ale również władzy, którą Bóg sprawuje nad swoim ludem. Apostołowie mają sprawować władzę w tworzącej się wspólnocie, ale ich władza nie jest autonomiczna, oderwana od Chrystusa. Ma sens tylko w Nim i z Nim.

Zszedł z nimi na dół i zatrzymał się na równinie. Pierwszym posłanym jest sam Chrystus. Schodząc z góry, przypomina nam, że zstąpił z Nieba, że jest Bogiem, który stał się jednym z nas. Ludzie, którzy na równinie czekali na Nauczyciela, jeszcze nie byli świadomi tej prawdy, ale my możemy zrozumieć ten znak. Apostołowie otrzymali szczególną łaskę, są wybrani i właśnie dlatego idą z Panem Jezusem w dół, do ludzi, takich jak oni, równych im. 

Ludzie garną się do Jezusa. On tu jest ważny. On naucza i uzdrawia, apostołowie stoją obok, może pełnią jakąś funkcję porządkową. Parę razy, gdy za bardzo wczuli się w swoją rolę, Pan Jezus musiał ich upomnieć, na przykład gdy nie pozwalali podejść doń matkom z dziećmi. Teraz jednak pewnie słuchają i patrzą, co robi Pan Jezus, z nie mniejszym zachwytem, co inni. 

Po co Panu Jezusowi była ta świta apostołów? Mało prawdopodobne, aby ktoś wówczas zadał takie pytanie. Dzisiaj, owszem, jest niemało osób, również chrześcijan, którzy podważają sens istnienia Kościoła, jako instytucji, mającej organizację i ludzi sprawujących władzę. Uważają, że wystarczy im osobisty kontakt z Bogiem, Pan Jezus nie potrzebuje świty czy asystentów. A jednak, Nauczyciel zszedł na równinę prowadząc ze sobą wybraną dwunastkę. Chce nam przez to coś powiedzieć o Kościele w każdym czasie. Przede wszystkim, że jest wspólnotą i że On chce działać poprzez wspólnotę ludzi. Powierza określone zadania członkom tej wspólnoty. Każdy z nas ma w niej misję, każdy z nas jest powołany, aby żyć Ewangelią, ale również, aby ją głosić. Następcy apostołów, biskupi, z następcą Piotra na czele, mają jednak dodatkowe zadanie. Z Jego woli otrzymali szczególną łaskę przekazywania nauki wiary i sakramentów. W scenie z dzisiejszej Ewangelii stoją, słuchają i uczą się od Mistrza, aby potem realizować Jego dzieło w Jego imieniu i Jego mocą. Otrzymali już pierwszą lekcję. Aby prowadzić Kościół, trzeba zejść na równinę, trzeba być blisko ludzi, którym się służy. A równocześnie, trzeba cały czas słuchać i patrzeć się na Jezusa. Prośmy Boga, aby biskupi, pomagający im kapłani i wszyscy mający zadanie kierowania wspólnotą Kościoła, tak właśnie sprawowali swoją posługę.